Εχουμε ένα κοινοβουλευτικό κόμμα σε ρόλο ιεροεξεταστή. Δεν επιχειρεί απλώς να πλήξει την ελευθερία του λόγου, θέλει να ορίσει και την ορθή επιστήμη -και ευτυχώς δεν έχει ακόμη τα σύνεργα.

Σε όλα τα ζητήματα η χώρα μοιάζει με τρελό φορτηγό: κινείται με τις μπάντες.

Το εκπληκτικό με τα ελληνικά δελτία ειδήσεων δεν είναι η υπερβολή τους. Αυτή τη συνηθίσαμε. Αυτό που πρέπει να σημειώσουμε είναι η αντιγραφή: τα χθεσινά δελτία ήταν εντελώς ίδια με τα δελτία προ τριετίας, όταν είχε πάλι χιονίσει.

Ο Θέμος και ο Μάκης είναι το «γκρικ ντριμ». Με μια επισήμανση όμως: όπως είναι το «γκρικ», έτσι είναι και το «ντριμ».

Γιατί δεν ενοχλείται κανείς από την ύπαρξη του μεταξικού νόμου που λογοκρίνει έργα τέχνης, ενώ γίνεται τόσο θόρυβος μόλις εφαρμόστηκε;

Σε ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού τύπου, πρέπει πλέον να αναγράφεται πάνω από άρθρα ή συνεντεύξεις «Προσοχή, ποίηση».

Η υστερία με τα προσωπικά δεδομένα και η «δημοκρατική» πλειοδοσία πολλών ποινικοποίησαν ένα κομμάτι της ενημερωτικής διαδικασίας.

Τις χειροπέδες τις είδαμε. Την εφαρμογή των νόμων να δούμε πότε θα ζήσουμε.

Μια παρωδία τηλεοπτκών ειδήσεων, που όμως για την ελλάδα θα ήταν πολύ αληθινή…

Πολιτικοί και δημοσιογράφοι συμβάλλουμε, άλλοτε περισσότερο οι μεν κι άλλοτε οι δε, στην απαξίωση και της πολιτικής και της δημοσιογραφίας.

Η πληροφόρηση είναι αμφίδρομο παιγνίδι. Δεν αρκεί να πληροφορεί κάποιος. Πρέπει να θέλει και ο άλλος να πληροφορείται.

Στην ελληνική δημοσιογραφία ισχύει το δόγμα: «Αν μια είδηση εντυπωσιάζει, προηγείται…». Άσχετα αν είναι αληθής ή όχι. Πολλές φορές δεν χρειάζεται να είναι ούτε αληθοφανής…

Οι περιορισμοί στον Τύπο συνήθως εφαρμόζονται λάθος, δημιουργώντας περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνουν.

Ένας ακόμη νόμος, που ψηφίστηκε για τις δημόσιες σχέσεις των υπουργών, γίνεται θηλιά στην ελευθερολογία…

Παρατηρείται ένα ανησυχητικό φαινόμενο στην κυβέρνηση: Οι υπουργοί της δεν κατανοούν το επικοινωνιακό περιβάλλον μέσα στο οποίο δρουν κι εργάζονται.

Όταν λογοκρίνει η Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, πώς θα υπερασπιστεί το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης;

Όταν ρωτήσει κάποιος «Μα τι κάνει το κράτος για τα διατροφικά σκάνδαλα» η ορθή απάντηση είναι: «Ελεγκτική γυμναστική! Διότι διά των νόμων περί Τύπου προστατεύει έμμεσα από τη δημοσιότητα, άρα και τον αποτελεσματικό κολασμό, τους παραβάτες της αγοράς»…

Η ισχύς των ιδιοκτητών των ΜΜΕ είναι η επιρροή που ασκούν στους αναγνώστες, ακροατές, τηλεθεατές. Όταν όμως, το 78% του ελληνικού λαού πιστεύει ότι αυτοί οι ιδιοκτήτες ασκούν αυτή την κακή επιρροή, τότε η επιρροή ακυρώνεται.

Στη διαπλοκολογία υπάρχει ένα άρρητο αξίωμα: Οι πολιτικοί μας είναι μωρά, που είτε δελεάζονται από τις καραμέλες της δημοσιότητας είτε τρομάζουν από τα μονόστηλα

Ολόκληρη η συζήτηση για την επιρροή των ΜΜΕ καταλήγει σε ένα βαθύ ανορθολογισμό. Κι αυτό, γιατί η συζήτηση γίνεται πλέον επί του φανταστικού με αόρατες «εξουσίες» της μελάνης ή των ραδιοκυμάτων.