Ο πρωταρχικός λόγος ανησυχίας δεν είναι είναι ότι «γίναμε Σικάγο». Τα νούμερα υπολείπονται κατά πολύ.
Οι σημερινές αποκαλύψεις δεν αποτελούν επιτυχία αυτών που τις κάνουν, αλλά υπενθύμιση των πρότερων αποτυχιών τους.
Οι «πλατείες του μετρό ή των πάρκινγκ» είναι κάτι σαν μνημεία σοσιαλιστικού ρεαλισμού: πολύ τσιμέντο και ελάχιστη αισθητική.
Μπορεί να αιτιολογηθεί αυτή η ανισορροπία οργής και δημοσιότητας από το γεγονός ότι στην υπόθεση της Πάτρας υπάρχουν τρία νεκρά παιδιά, έναντι δύο (σίγουρα) δολοφονημένων στην Ανδραβίδα;
«Η ηθική αγανάκτηση είναι στις περισσότερες περιπτώσεις 2% ηθική, 48% αγανάκτηση και 50% ζήλια».
Ουδείς περιμένει από το κράτος να λύσει τα προβλήματα. Αυτό δεν το ξέρουμε λόγω εμπειρίας. Ο τυπικός νεοέλληνας προτιμά τις ατομικές λύσεις από τις συλλογικές.
Υπήρξαν πολλές πανδημίες στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά καμιά δεν είναι σαν και αυτή. Οχι τόσο λόγω του ιού και της ταχύτητας διασποράς του, όσο λόγω των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών.
«Κάτω από την πλατεία υπάρχει παραλία, αν έρθει το μετρό θα γίνει ιστορία», κι άλλα τερπνά…
Το βασικό χαρακτηριστικό του πληθωρισμού είναι ο ευτελισμός του νομίσματος ή στην προκειμένη περίπτωση των λέξεων.
Δεν είδαμε κανένα κίνημα για τον εκφυλισμό του δημόσιου χώρου από οικιστικές παρεμβάσεις. Δεν συζητούνται καν οι μουτζούρες που έχουν γεμίσει τους τοίχους.
Πολλές φορές το κυνήγι των στερεοτύπων οδηγεί σε νέα στερεότυπα, δηλαδή σε σκληροδεμένα πλέγματα αντιλήψεων που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και δεν οδηγούν στη λύση προβλημάτων.
Μοιάζει πως το «για εμένα…» δεν είναι απλώς σχήμα λόγου, αλλά προδίδει συνολική στάση προς το κοινωνικό σύνολο.
Στην κατάσβεση μιας πυρκαγιάς το κράτος έχει το μεγαλύτερο βάρος. Για την πρόληψή της το έχουν οι πολίτες. Επειδή δεν μπορεί να υπάρχει ένας χωροφύλακας ή δασοπυροσβέστης σε κάθε δένδρο, υπάρχει η συκοφαντημένη «ατομική ευθύνη».
Οι Έλληνες αστυνομικοί ορκίζονται μόνο «να υπερασπίζω με πίστη και αφοσίωση μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματός μου τις σημαίες. Να υπακούω στους ανωτέρους μου και να εκτελώ πρόθυμα τις διαταγές τους».
Το μόνο κοινό στοιχείο των Αγανακτισμένων με τους αντιεμβολιαστές είναι η παρανοϊκή άρνηση της πραγματικότητας.
Σε όλες τις χώρες οι αρνητές των μέτρων ανήκουν κατά κύριο λόγο στη Δεξιά και στην Ακροδεξιά. Στην Ελλάδα, τα πράγματα είναι αντίστροφα: 55% ανήκουν στην Αριστερά, έναντι 34% που δηλώνουν δεξιοί.
Δυστυχώς δεν έχει ξεκινήσει ακόμη η συζήτηση για να διαμορφωθεί κάποια θεωρία δικαιωμάτων, υγειονομικού –ας πούμε– τύπου.
Είναι απορίας άξιον πώς, με τόση διδαχή περί κοινωνίας, εμφανίζεται τέτοιο μέγεθος γαϊδουριάς ως προς τους πιο ευάλωτους.
Δεν προσπαθήσαμε απλώς «να εξομοιωθώμεν με τους λοιπούς συναδέλφους μας Ευρωπαίους», όπως γράφει η ιστορική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Ελληνικού Εθνους, αλλά με τους καλύτερους από αυτούς.
Ένα παιδί έχασε τη ζωή του όχι λόγω κάποιας συνωμοσίας, ούτε εξαιτίας της μοίρας, αλλά διότι –όπως γίνεται πάντα στην Ελλάδα– οι νόμοι καταργούνται στον δρόμο.
