Το «ρεύμα της αμφισβήτησης» (των πάντων και ειδικώς της πολιτικής) απλώθηκε την περασμένη δεκαετία σαν γλίτσα και βρήκε νέα προβλήματα για να εκφραστεί ως δήθεν λύση.

Όπως δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς τα άτομα, έτσι και η κοινωνική ευθύνη δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά το άθροισμα ατομικών συμπεριφορών.

Δεν υπάρχει Σωτήρης Τσιόδρας των συγκοινωνιολόγων για να εξηγήσει με μειλίχιο και πειστικό τρόπο τα θετικά αποτελέσματα που πιθανώς θα έχει ο «Μεγάλος Περίπατος».

Οι οδηγοί της πόλης ταλαιπωρήθηκαν πολύ και συνεχίζουν να ταλαιπωρούνται από τις σχεδόν καθημερινές διαδηλώσεις που έχουν τις ίδιες επιπτώσεις με την κατασκευή των έργων για τον «Μεγάλο Περίπατο» δηλαδή τα μποτιλιαρίσματα.

Η κυβέρνηση ευτυχώς ανταποκρίνεται με επάρκεια στη διπλή κρίση που ζούμε και οι αντιπολιτευτικές κορώνες που ακούγονται δεν ξεπερνούν τα όρια του λογικού.

Πως είναι να έχεις μια μίνι προσφυγική δομή στην πολυκατοικία σου…

Αυτό το καρακατσουλιό με τις σιδερένιες κατασκευές της πυρκαγιάς, οι θολές ζελατίνες, που οι αγρότες ντρέπονται να κρεμάσουν στα θερμοκήπιά τους, δεν έχουν καμιά θέση σε μια πόλη που φιλοδοξεί να γίνει διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι.

Το γεγονός ότι μειώνονται οι γεννήσεις είναι πρόβλημα, αλλά αυτό απαιτεί συνολικότερες πολιτικές αντί αναθεμάτων με ψεύτικα στοιχεία.

Ακόμη και τα λεγόμενα «ελευθεριακά» εγχειρήματα εκ των πραγμάτων ενέχουν το σπέρμα του σταλινισμού, του αποκλεισμού των «άλλων».

Δύο αντικρουόμενες αφηγήσεις για όσα έγιναν κατά την εκκένωση της κατάληψης με ελάχιστα στοιχεία.

Οι εμπρηστές των δασών δεν είναι απλώς «μια κάποια λύσις». Είναι η κατ’ εξοχήν βολική για όλους καταφυγή.

Στην Ελλάδα, με το πυκνό νομοθετικό πλαίσιο, όλα απαγορεύονται. Ισως γι’ αυτό και αρρήτως όλα επιτρέπονται, με τις Αρχές να κάνουν τα στραβά μάτια.

Στην Ελλάδα όσο λιγότερο σεβόμαστε τους νόμους, τόσο περισσότερους νόμους ζητάμε.

Οπως τα παιδιά αποστηθίζουν γεγονότα χωρίς να καταλαβαίνουν ιστορία, έτσι κι εμείς αποστηθίσαμε μόνο αρχινισμένα αντιρατσιστικά και φιλοευρωπαϊκά συνθήματα, δηλαδή μισά.

Υπέρ της απομόνωσης κατρακυλούν οι ημεδαποί, τον ανοιχτό κόσμο προκρίνουν όσοι κατά κανόνα ξέρουν λίγα παραπάνω γράμματα και εξ ορισμού έζησαν περισσότερα πράγματα κι έχουν παραστάσεις.

Ασχέτως αν η αριστεία δεν μπορεί να επιτευχθεί, βοηθά ανθρώπους, συστήματα, κοινωνίες να βελτιωθούν.

Γιατί ο έλεγχος ταυτότητας είναι ταπεινωτική στην Ελλάδα;

Είναι αξίωμα στην οικονομία πως όταν επιδοτείς κάτι μεγιστοποιείς την παραγωγή του. Και ο ελληνικός ανορθολογισμός επιδοτήθηκε πολύ και επί μακρόν.

Αν ψάξουμε τα δυστυχήματα, θα δούμε ότι η «μοίρα» παίζει μικρό ρόλο. Κάποιος, κάπου, κάποτε, αδιαφόρησε για κάτι και έγινε το κακό.

Σε κάθε δημοκρατική Πολιτεία το δικαίωμα της συνάθροισης είναι απεριόριστο ως προς τον σκοπό, αλλά περιορισμένο χωροταξικώς.