Ηταν πολλά τα ταρατατζούμ στην Αγκυρα και αντάξια ενός προέδρου, που έστησε τσαντίρι στην αυλή του Λευκού Οίκου για να κάνει αγώνες κατς. Αλογα, χαλιά, παράτες, γενίτσαροι, στρατιωτάκια ακούνητα, λόγια γλυκερά, όλα για να κολακευτεί το υπερμέγεθες «εγώ» του πλανητάρχη. Πρέπει να μας προβληματίσουν οι διθύραμβοι που επιδαψίλευσε ο πρόεδρος της «γης της ελευθερίας» στον Τούρκο ημιδικτάτορα; Πρέπει να ανησυχούμε για όσα συνέβησαν στην Τουρκία;
Με αυτόν τον πρόεδρο των ΗΠΑ κάθε εχέφρων άνθρωπος πρέπει να ανησυχεί. Σε ολόκληρο τον πλανήτη και όχι μόνο στην Ελλάδα. Είναι ο άνθρωπος που ξεκίνησε τον πιο απερίσκεπτο πόλεμο της Ιστορίας, δίχως σχέδιο και παρά τις αμφιβολίες που εξέφρασαν –η αλήθεια είναι, όχι πολύ φωναχτά– οι άμεσοι συνεργάτες του. Με τον Ντόναλντ Τραμπ πρόεδρο της ισχυρότερης χώρας του πλανήτη, κανένας φόβος δεν μοιάζει υπερβολικός. Ούτε εκείνος της Νάνσι Πελόζι, η οποία στις 8 Ιανουαρίου 2020 κάλεσε τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων Μαρκ Μίλεϊ για να σιγουρευτεί ότι ο απερχόμενος πρόεδρος δεν έχει πρόσβαση στο πυρηνικό οπλοστάσιο.
Η Αθήνα παραμένει αμήχανη στα αγαπητιλίκια του Τραμπ προς τον Ερντογάν. Δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο. «Ο έρωτας γεννήθηκε για δύο» και τα «χι ις α γκρέιτ φρεντ», ή «χι ις φάμπιουλους» δεν είναι ακριβώς επιχειρήματα που μπορούν να αντιμετωπιστούν με διπλωματικές κινήσεις. Μπορούμε να τα κοιτάμε κι εμείς –όπως και ο υπόλοιπος κόσμος– με ανοιχτό το στόμα σιγοψιθυρίζοντας «κοίτα πού κατάντησε η υπερδύναμη».
Ούτε μπορούμε, ανασκαλίζοντας το παρελθόν, να χαράξουμε στρατηγική. Ολοι θυμόμαστε όσα έσουρε ο Τραμπ στον Ερντογάν κατά το παρελθόν, τι έλεγε για την Ιταλίδα πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι και τι λέει τώρα. Οποιος, σαν τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, έκανε τυχοδιωκτικές κινήσεις ποντάροντας στην ισχύ του Αμερικανού προέδρου το πλήρωσε ακριβά, μαζί με εμάς τους υπόλοιπους.
Στο μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι να έρθουν οι Αμερικανοί ψηφοφόροι στα συγκαλά τους. Να ψηφίσουν στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου βουλευτές και γερουσιαστές που θα λειτουργήσουν όπως προβλέπει το αμερικανικό σύνταγμα, να λειτουργήσουν δηλαδή ως ελεγκτές και εξισορροπιστές της προεδρικής ισχύος και όχι ασπόνδυλα πλάσματα, όπως είναι σήμερα οι «εκλεκτοί» του Ρεπουμπλικανικού κόμματος.
Το χρειάζεται ο κόσμος, αλλά πρωτίστως το χρειάζεται η Αμερική. Και γρήγορα μάλιστα, πριν εκθεμελιώσει την παγκόσμια τάξη και λογική, μαζί με όλα τα κτίρια της Ουάσιγκτον, που θέλει να τα κάνει κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν των καζίνο του, τα οποία μάλιστα κατάφερε να χρεοκοπήσει.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 9.7.2026
