Να μετρήσουμε διότι την χρεοκοπία δεν την έφεραν μόνο οι άλλοι…
Παλιά η αντιπολίτευση έπρεπε να επιλέξει μεταξύ «Μέρκελ και κοινωνίας», ενώ τώρα…
Δεν έχει προκοπή αυτή η κυβέρνηση, αλλά δεν έχει και τσίπα.
Όσοι έλεγαν για τον ΣΥΡΙΖΑ «περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθούν», τζάμπα κρατούν λογαριασμό.
Τα νησιά, για τα οποία δεν ανησυχεί ο υφυπουργός της κυβέρνησης, θεωρητικώς κινδυνεύουν διότι υφίσταται πραγματικός μηχανισμός κατάληψής των. Την γλώσσα πως θα την πάρουν; Θα κάνουν απόβαση στα λεξικά;
Πάλι εκτιμήσεις για τις προθέσεις των εταίρων κάνει η κυβέρνηση και ας ελπίσουμε τώρα θα μας κοστίσουν λιγότερο.
Το βασικό ερώτημα λοιπόν για την Κεντροαριστερά σήμερα δεν είναι «ποιος» αλλά «τι».
Στην Ελλάδα, η επανάληψη είναι σπειροειδής προς τα κάτω.
Με εφάπαξ μπαχτσίσια, που μόνο στόχο έχουν την εκλογική πελατεία, η χώρα δεν προχωρεί αλλά ούτε οι αδύναμοι ωφελούνται πραγματικά.
Την ώρα λοιπόν που ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ, Ενωση Κεντρώων διευθετούσαν τα ρουσφέτια τους, η κυβέρνηση πάλευε στο Eurogroup την απομείωση του χρέους.
Άνθρωποι πεθαίνουν σε νοσοκομεία από ασήμαντες αφορμές και στο υπ. Υγείας πέρα βρέχει.
Η γραφικότητα πάντα περίσσευε στην πολιτική σκηνή της χώρας. Πρώτη φορά έγινε κυβέρνηση.
Κωστής Στεφανόπουλος, in memoriam…
Ο κ. Τσίπρας για όποιο ζήτημα κι αν ερωτάται απαντά το χρέος, το χρέος, το χρέος…
Χωρίς μελέτη κι οργανόγραμμα, για διευθετήσεις, όπως οι προηγούμενοι.
Κυβερνήσεις σε αποδρομή πάνε από το κακό στο χειρότερο. Τούτη εδώ πάει κατευθείαν στο χείριστο.
Το φάντασμα της διαπραγμάτευσης έχει υποχωρήσει, αλλά είναι πάντα εδώ για να σκιάσει τον δημόσιο διάλογο.
Να περιμένουμε επιτάχυνση της αποσύνθεσης και απλώς να προσέχουμε τα τραύματα στη Δημοκρατία.
Η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να κάνει τον καμπόσο, για τα μάτια των ψηφοφόρων της, τραυμάτισε καίρια τη Δικαιοσύνη.
Από την εμπειρία οι κοινωνίες έμαθαν ότι δεν υπάρχει πάνσοφος ηγέτης, πως ακόμη κι εκείνοι που κάποτε ενσάρκωναν τις ελπίδες για «σοφή διακυβέρνηση» έχουν την τάση να αυθαιρετούν εις βάρος της κοινωνίας.
