Η επιμήκυνση του χρέους θα γίνει αυτομάτως με τον νέο δανεισμό. Το ερώτημα όμως είναι οι όροι με τους οποίους θα γίνει αυτή, μετά την επιμήκυνση που κάναμε διά του Μνημονίου.
Σε μια εποχή που ζητούμενο είναι η κατάργηση των υποχρεωτικών κατώτατων αμοιβών -και η κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι θα τις καταργήσει- το ΥΠΕΚΑ έθεσε νέες.
Oι επαναστάσεις του τζάμπα αποδίδουν όταν οι αρχές κάνουν τα στραβά μάτια στην παρανομία.
Tο πελατειακό κράτος δεν έχει μόνο πάτρωνες. Εχει και πελάτες.
Τι μάθαμε από τα προηγούμενα προγράμματα σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας;
Δεν ζούσαμε σε έναν παράδεισο που η κρίση του εξωτερικού δανεισμού μάς στέρησε.
Η ιστορία της ελληνικής χρεοκοπίας.
Ένα νομικό πρόσωπο δεν πρέπει να συγχέεται με τα φυσικά πρόσωπα. Ούτε ως προς τις απολαβές, αλλά ούτε ως προς τις υποχρεώσεις.
Υπάρχει και μια τρίτη κακή επιλογή. Ούτε να αλλάξουμε, ούτε να βουλιάξουμε.
Οι επιλογές είναι αναγκαίες. Θα τις κάνουμε εμείς, ή θα τις κάνει η ίδια η ζωή διά της χρεοκοπίας.
Η Ελλάδα αφρόνως βρέθηκε στο μέτωπο της κρίσης και τώρα πρέπει επειγόντως να συμμαζέψει τα πράγματα. Διότι, αν δεν τα συμμαζέψει στο βραχύ διάστημα των τριών ετών που βρίσκεται κάτω από την ομπρέλα του μηχανισμού στήριξης, μπορεί να αναγκαστεί να τα συμμαζέψει σε ένα βράδυ.
Γιατί μοιάζει σαν να πέρασαν χρόνια από εκείνο το απόγευμα του Μαΐου που 172 βουλευτές πήραν την ιστορική ευθύνη να σώσουν τη χώρα από τη χρεοκοπία;
Η ελληνική οικονομία αναγκαστικά θα περάσει μια δύσκολη περίοδο αναδιάρθρωσης. Θέσεις εργασίας, που χρησίμευαν μόνο για να υπάρχουν θέσεις εργασίας, αναγκαστικά θα χαθούν. Το ζήτημα τώρα είναι να δημιουργηθούν νέες δουλειές, αλλά τέτοιες που δεν θα αφαιρούν πλούτο από την εθνική οικονομία αλλά θα προσθέτουν.
Ζούμε μια άλλη κρίση, η οποία όμως είναι αστεία μπροστά σ’ εκείνες που έζησαν οι προηγούμενες γενιές.
Πρέπει να βλέπουμε το Μνημόνιο: ως ένα συνοπτικό κατάλογο στόχων κι ένα λεπτομερή οδηγό μέτρων για να επιτευχθούν οι στόχοι.
Στην κατάσταση που έχουμε περιέλθει σήμερα η βασική δουλειά των υπουργών είναι να περικόπτουν δαπάνες και όχι να σκέφτονται τρόπους αύξησής τους.
Το αν θα βγουν τα μελλοντικά νούμερα ή όχι είναι συνάρτηση πολλών εγχώριων και διεθνών παραγόντων.
Μετά τη χρεοκοπία του κράτους, δεν είναι μόνο ο τουρισμός που πλήττεται από τα χάπενινγκ των συνδικαλιστών.
Oι δαπάνες δεν μπορούν να αξιολογούνται υποκειμενικά. Πρέπει να ιεραρχούνται πλέον σε σχέση με άλλες δαπάνες, που κρίνονται πιο αναγκαίες και προπαντός με βάση τα λεφτά που έχουμε.
Η Ελλάδα πρέπει να τα αλλάξει όλα, όχι μόνο για να ανεβάσει το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της, αλλά για να μην ξαναβρεθεί τόσο ευάλωτη στα γυρίσματα των αγορών.
