Η νέα αλήθεια, λοιπόν, ειπωμένη πολλές φορές από τα κανάλια είναι ότι το Μνημόνιο έφερε την ύφεση και όχι ότι η ύφεση (μαζί με την κακοδιαχείριση των προηγούμενων χρόνων) έφερε το Μνημόνιο.
Γιατί η τρόικα ασχολείται με τα δικά μας 863 ευρώ του κατώτατου μισθού, και όχι με τα 1.462 ευρώ που είναι ο κατώτατος μισθός στην Ιρλανδία;
Τώρα πληρώνουμε αυτό λοιπόν δεν κάναμε την περίοδο της υψηλής -έστω με πήλινα πόδια- ανάπτυξης.
Η ομιλία του κ. Κώστα Σημίτη στο Βερολίνο.
Aκόμη και αν η Ελλάδα (προφανώς υπό την καθοδήγηση κάποιου κομαντάντε) μπορεί να «πνίξει τον καπιταλισμό-ελέφαντα» οι Ελληνες ερωτήθηκαν αν θέλουν να γίνουν παρανάλωμα για να ικανοποιηθούν παλιά αριστερά γινάτια;
Γιατί πρέπει οι αποδόσεις κεφαλαίου, δηλαδή τα μερίσματα, να φορολογούνται λιγότερο από τις αποδόσεις της εργασίας που είναι οι μισθοί;
O βάλτος στον οποίο ενδημούν τα θεριά της δραχμής μεγαλώνει. Οχι μόνο από την ύφεση που είναι επακόλουθο μιας αναγκαίας προσαρμογής, αλλά και από τη σύγχυση.
Η κραυγή «ρίξτε λεφτά στην αγορά» προϋποθέτει μια άλλη άρρητη παραδοχή: ότι τα λεφτά είναι κάτι που πέφτει από τον ουρανό.
Η αποτυχία της οικονομικής πολιτικής οφείλεται στο DNA του πολιτικού συστήματος.
Μια πραγματική και μια φανταστική ιστορία επενδύσεων σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.
Δεν αρκεί ο όρκος πίστης στο ευρώ ακόμη και δοθεί από το 100% του πληθυσμού. Πρέπει να αλλάξουν κι όλα τ’ άλλα που κάνουν μια χώρα πραγματικό μέλος του ευρώ.
Τα άφθονα δανεικά που εισέρρεαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ότι ο τομέας των εσωτερικών υπηρεσιών μπορεί να διογκώνεται εσαεί χωρίς να χρειάζεται κανείς να παράγει είτε πραγματικά προϊόντα είτε υπηρεσίες προς εξαγωγή.
Το θέμα είναι τι θα κάνουμε εμείς μετά τη συμφωνία. Θα συνεχίσουμε να παράγουμε λιγότερα απ’ όσα καταναλώνουμε, σπαταλώντας εκατομμύρια εργατοώρες καθημερινά στις πλατείες ή θα κοιτάξουμε να ανατάξουμε την οικονομία προς πιο παραγωγική κατεύθυνση;
Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και το πέταγμα μιας πεταλούδας στη Γουλ Στριτ δημιουργεί καταιγίδα στην Ελλάδα, ακριβώς επειδή η χώρα είναι πλήρως εξαρτημένη από τον εξωτερικό δανεισμό.
Η υπαρκτή φτώχεια χρησιμοποιείται ως εμπροσθοφυλακή ή και βιτρίνα. Στόχος είναι η συνέχιση της χρηματοδότησης του κράτους κατά ριπάς.
Την μείωση των δαπανών του κράτους δεν την επιβάλει η τρόικα, την απαιτεί η ίδια η ζωή και οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας.
Το έκτακτο τέλος στα ακίνητα έκανε όλους να συνειδητοποιήσουν ότι το Δημόσιο είναι ο Γαργαντούας που τρέφεται από τις τσέπες μας.
Το βασικότερο πρόβλημα των οριζόντιων μέτρων είναι ότι αναπαράγουν το ίδιο σύστημα σε χαμηλότερο επίπεδο.
Σύμφωνα με μια υποβόσκουσα ρωμαίικη θεωρία, η βασιλική οδός προς τον πλούτο δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Αντε και λίγη τύχη…
Η Ελλάδα, όσο είναι στη ζώνη του ευρώ, δεν μπορεί να γίνει Αργεντινή. Αν όμως φύγει…
