Ακόμη και οι μετανάστες που δεν ενσωματώνονται προσαρμόζουν σε μεγάλο βαθμό τη συμπεριφορά τους στη χώρα υποδοχής των.
Στην Ελλάδα εφευρίσκουμε περίεργα ονόματα για να κρεμάμε τα προβλήματα. Ενα από αυτά είναι η «μεταναστευτική πολιτική». Κανείς δεν μας εξηγεί τι είναι, αλλά όλοι ξέρουμε ότι δεν την έχουμε.
Το πρόβλημα της μετανάστευσης είναι πολυδιάστατο και γι’ αυτό δεν υπάρχει μια μαγική λύση. Αντιθέτως, υπάρχουν πολλές πολιτικές οι οποίες δεν προσφέρουν θεαματικά αποτελέσματα, αλλά σιγά σιγά αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις του προβλήματος.
Η εξάλειψη του ρατσισμού δυστυχώς δεν γίνεται με δικαστικές αποφάσεις. Γίνεται διά της παιδείας.
Αλήθεια, αν τα δύο παιδάκια που εξαφανίστηκαν στην Ορεστιάδα δεν ήταν Ρομά θα γινόταν τόσο εύκολα αποδεκτή η εξήγηση της «πώλησης»;
Φυσικά και είναι «μεμονωμένο επεισόδιο» η επίθεση με λοστούς και στειλιάρια στο σπίτι κάποιων Πακιστανών, αλλά σάμπως συμβαίνουν κάθε μέρα καταστροφές στα σχολεία σαν αυτή του Παγκρατίου;
Πιθανώς ένα κομμάτι του αντιεξουσιαστικού χώρου πιθηκίζει συμπεριφορές και θέλει να μεταφέρει μοντέλα εξέγερσης του εξωτερικού στην Ελλάδα.
Στην Ελλάδα υπάρχει πρόβλημα ανοχής στα ρατσιστικά φαινόμενα, η οποία υπό άλλες συνθήκες μπορεί να δημιουργήσει ρατσιστικό πρόβλημα.
Μια έφεση του υπουργείο Οικονομικών που προσβάλει κάθε Έλληνα πολίτη…
Η δυνατότητα ψήφου στους μετανάστες, τουλάχιστον, στις δημοτικές εκλογές δεν είναι απλώς ένα βήμα για διεύρυνση της Δημοκρατίας στον τόπο μας. Είναι μια πρακτική απαίτηση των καιρών.
Μια κοινωνία δεν κρίνεται από ένα έγκλημα κάποιου αλλοδαπού. Κρίνεται την επόμενη μέρα, από τη θλίψη ή την αδιαφορία της για την ανθρώπινη ζωή που χάθηκε…
Η εξέγερση απέδειξε πως το πρόβλημα της Γαλλίας είναι ο διάχυτος ρατσισμός. Δεν ζήτησαν περισσότερα λεφτά οι εξεγερμένοι ούτε καλύτερο κοινωνικό κράτος. Απαίτησαν περισσότερο σεβασμό από το κράτος και την κοινωνία στην οποία ζουν.
Τη δεκαετία του 1950 στις ΗΠΑ κατέπεσε με δικαστικές αποφάσεις το Απαρτχάιντ στη δημόσια εκπαίδευση. Κάποιοι, στην Ελλάδα του 2005, προσπαθούν να το αναστήσουν.
Η ελευθερία του λόγου πρέπει να είναι απόλυτη, αλλιώς παύει να είναι ελευθερία. Ακόμη και οι απεχθείς, ακόμη και οι γελοίες προτάσεις έχουν δικαίωμα ύπαρξης στο δημόσιο διάλογο.
Ο «διάλογος» για την ομοφυλοφυλία…
Αν κάποιοι θέλουν να ‘χει μέλλον αυτός ο τόπος καλά θα είναι να ασχοληθούν με τι γίνεται μέσα στις αίθουσες και κατόπιν με τις παρελάσεις.
Εβδομήντα χρόνια τώρα -από την δικτατορία του Μεταξά κι εντεύθεν- η ελληνική σημαία σέρνεται σε μαθητικές παρελάσεις σε χέρια άξιων ή λιγότερο άξιων μαθητών, που μπορεί να την αγαπούν ή όχι.
Η συζήτηση για την σημαία σε κάθε εθνική εορτή έχει γίνει πλέον κουραστική.
Ένα νεαρό κορίτσι από την Ουκρανία γίνεται σύμβολο της μάχης που δίνει η ελληνική κοινωνία ενάντια στα πολυπλόκαμα κυκλώματα των μαστροπών.
Η εν λόγω «Βουλή» κατέληξε σε ψήφισμα με το οποίο ζητά: α) να μειωθεί ο αριθμός των μεταναστών στην Ελλάδα στις 300.000 β) να τεθούν όρια στην είσοδο αλλοδαπών στη χώρα.
