«Ποτέ δεν θα γίνουμε οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», δήλωσε η Επίτροπος κ. Βίβιαν Ρέντινγκ. Ας μην γίνουμε. Το ερώτημα βέβαια είναι άλλο. Μπορούμε; Ή μήπως απλώς η δαιδαλώδης γραφειοκρατία της Ε.Ε. μας πουλά εξελιγμένο τον μύθο του Αισώπου με τους όμφακες;

Η σύγκριση με το παρελθόν είναι άδικη. Από τη μια μεριά της ζυγαριάς βάζουμε τα λίγα μεγάλα έργα του παρελθόντος (ξεχνώντας τα πολλά υποπροϊόντα κάθε εποχής) και από την άλλη το σύνολο των σημερινών έργων, από τα οποία δεν ξέρουμε ακόμη ποια θα αντέξουν. Η σύγκριση δεν μπορεί παρά να είναι καταλυτική υπέρ του παρελθόντος.

Ιστορίες νεοελληνικής τρέλας: Κατεδάφισαν βυζαντινό τείχος για να ανοίξουν πόρτα χώρου στάθμευσης αυτοκινήτων!

Έθιμα τα οποία οι Νεοέλληνες έκρυβαν επιμελώς την δεκαετία του ’60, χλεύαζαν την δεκαετία του ’70, άρχισαν να θυμούνται την δεκαετία του ’80 έγιναν «must» τα τελευταία χρόνια. Kάθε πόλη και ένα (τουλάχιστον) έθιμο, κάθε χωριό και ένα (τουλάχιστον) πανηγύρι.

H παράδοση είναι καλή όσο δεν αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη μιας κοινωνίας. Aπό την στιγμή που γίνεται αντιπαραγωγική δύναμη, έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ του κόστους που φέρει μια αλλαγή και του κόστους που έχει η συντήρηση.

Στη χώρα μας, ούτε τα γραπτά ούτε τα προφορικά μένουν. Όλα εκτυπώνονται σε 2.000 αντίτυπα και όποιος πρόλαβε βιβλίο είδε.

Mύθος η Aμερικανική κυριαρχία στην κουλτούρα, λέει ο Economist.

Oι ενέργειες για την προστασία της κοινής μας κληρονομιάς δεν μπορούν επ’ ουδενί να προέλθουν από την αγορά…