Η νομότυπη λογοκρισία που υφίστανται τα ΜΜΕ και αφορά μια κρατική δραστηριότητα, που είναι η σύλληψη και η παραπομπή σε δίκη κάποιων πολιτών.
Συντάκτης: Πάσχος Μανδραβέλης
Το γεγονός ότι το συνδικαλιστικό όργανο των δικαστικών μπερδεύει την περιφρόνηση του δικαστηρίου με την έκφραση γνώμης για αυτό, πρέπει να μας προβληματίσει.
Οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν τα τρία τέταρτα των Ελλήνων στις πόλεις δεν έπεσαν από τον ουρανό, ούτε ήταν γραφτό να είναι τέτοιες.
Η καλή φωνή βλάπτει σοβαρά τη μακροζωία;
Η μεγάλη σιωπή για όσα ακούγονται στο δικαστήριο (έστω πλημμελημάτων) για τις υποκλοπές.
Ο –αυτοπροσδιοριζόμενος με ένα «νι»– Γιά(ν)νης θεώρησε προσβλητικό τον όρο «κουπόνια» που χρησιμοποίησε ο κ. Τσίπρας.
Ποιος δεν συμμεριζόταν, αυτό που γράφει ο κ. Τσίπρας ότι «για μερικούς συντρόφους μου είχα πάντα την απορία αν αντιλαμβάνονταν έστω και στοιχειωδώς την πραγματικότητα».
Την ώρα που το πολιτικό σύστημα κουβεντιάζει για το 2027, είναι ξεκομμένο από τις ανάγκες του 2025. Η κοινωνία είναι αλλού.
Δικαίως ή αδίκως, εμπεδώνεται η πεποίθηση του ελληνικού λαού ότι η Νέα Δημοκρατία κάνει τα πάντα για να κουκουλώσει το σκάνδαλο.
Αντί το Διαδίκτυο να αλλάξει τις επιχειρήσεις, οι επιχειρήσεις άλλαξαν το Διαδίκτυο.
Η Ρωσία χάνει το σχεδόν μονοπωλιακό πλεονέκτημα που είχε στις ενεργειακές αγορές της Ευρώπης.
Αυτό όμως που πρέπει να μας απασχολήσει είναι η μηχανική της αλλαγής του ενεργειακού μας δόγματος. Εγινε και αυτή ασυζητητί.
Ενώ –όχι πολύ παλιά– τα δικαστήρια αθώωναν δράστες πραγματικών αδικημάτων, επειδή αυτά είχαν γίνει στο πλαίσιο κάποιας διαμαρτυρίας, τώρα τιμωρείται η απλή έκφραση σε «απαγορευμένους τόπους».
Αυτό όμως που πρέπει να μας απασχολήσει είναι η μηχανική της αλλαγής του ενεργειακού μας δόγματος. Εγινε και αυτή ασυζητητί.
Ένα μεγάλο κομμάτι της οφείλεται σε πολιτικές παρεμβάσεις στην οικονομία, από χαρτόσημα, μεγαρόσημα, δασμούς, προστασία επιχειρήσεων, με αποκορύφωμα τα κλειστά επαγγέλματα.
Οι πληροφορίες για το περιεχόμενό του βιβλίου του κ. Τσίπρα, η χρήση κάποιων λίγων αποσπασμάτων και ο –έστω αρνητικός– σχολιασμός τους είναι μέρος του δημόσιου διαλόγου που πρέπει να γίνει.
Τα πρόβλημα με τα παρατημένα πατίνια ίσως θα μπορούσε να λυθεί με τον τρόπο που τα σούπερ-μάρκετ έλυσαν το πρόβλημα με τα παρατημένα καρότσια.
Η φορολογία των επιχειρήσεων πρέπει να είναι χαμηλή, όσο περίπου επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό. Μετά, τα μερίσματα που γίνονται εισόδημα των φυσικών προσώπων πρέπει να μπαίνουν σε μια ενιαία κλίμακα.
Η δουλειά των πολιτικών, σε ένα τόσο ρευστό περιβάλλον, είναι να κάνουν κάθε μετάβαση όσο πιο «γλυκιά» γίνεται.
Η κυβέρνηση και περισσότερο το Μέγαρο Μαξίμου, συγκεντρώνει όλο και περισσότερες αρμοδιότητες, αλλά όταν γίνεται η στραβή, η «επιτελικότητα» εξαφανίζεται από τη σκηνή.
