Συντάκτης: Πάσχος Μανδραβέλης

Ο δρόμος της συνεργασίας είναι στρωμένος με ροδοπέταλα και το μοναδικό εμπόδιο είναι ο κ. Χάρης Δούκας.

Το επικίνδυνο είναι ότι εμπεδώθηκε στον αμερικανικό λαό η πεποίθηση πως «ο πρόεδρος είναι υπεύθυνος για όλα και ότι αυτός θέτει την ατζέντα.

Τι ήθελαν οι συνδικαλιστές και τι κατάφεραν τελικώς με τη μάζωξη της Νίκαιας;

Στην Ελλάδα το γκουβέρνο δεν προσφέρει μόνο πολλά προσωπικά ωφελήματα. Αποτελεί τον μόνο τρόπο να κάνει κάποιος κάτι, ακόμη το καλό.

Τα μέσα σταθερής τροχιάς που αφέθηκαν στην εγκατάλειψη όλα τα προηγούμενα χρόνια είναι η αχίλλειος πτέρνα των μεταφορών στη χώρα.

Υπάρχουν κι άλλα μέτρα που θα μπορούσαν να αποφορτίσουν τον Κηφισό.

Γιατί δεν παραδίδει το ΚΚΕ «τα μηνύματα, τα σημειώματα και άλλα αντικείμενα των εκτελεσμένων κομμουνιστών της Πρωτομαγιάς του 1944 που βρίσκονται στο αρχείο του» στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής;

Μπορούν να γίνουν πολλά για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης με απλό νόμο, χωρίς να χρειάζονται τη χρονοβόρο κι απαιτητική σε πλειοψηφίες αναθεώρηση.

Οταν υπάρχουν συστήματα εξουσίας χωρίς θεσμικά αντίβαρα, κάθε μέσο θα χρησιμοποιηθεί, ασχέτως της ποιότητας του σκοπού.

Προς τι, λοιπόν, το πυροτέχνημα περί «δημοσιονομικού κόφτη»; Και αν υπερψηφιζόταν, πώς θα λειτουργούσε αυτός;

Ο υπουργός Μετανάστευσης εκτός από πορίσματα χωρίς στοιχεία, εκδίδει και δικαστικές αποφάσεις δίχως δίκη;

Το σόου στην Άγκυρα ήταν χρήσιμο διότι, κατά κάποιον τρόπο, οπτικοποιήθηκε η σύνθετη πραγματικότητα που διέπει τις διεθνείς σχέσεις.

Πέρασαν τέσσερις αναθεωρήσεις, πάμε για την πέμπτη και μπορεί στην εκατοστή να ξυπνήσουν οι δημοσιογραφικές ενώσεις για να ζητήσουν την αναθεώρησή του.

Ο εκνευρισμός μάλλον οφείλεται στο ότι η κυβέρνηση συνελήφθη (για μία ακόμη φορά) ψευδόμενη σχετικώς με το τραγικό δυστύχημα στη Χίο.

Δεν υπάρχει το δίλημμα «ή υπουργικό συμβούλιο ή πλήρως αυτονομημένη από τη λαϊκή κυριαρχία Δικαιοσύνη».

Δυστυχώς στην πολιτική, όπως και στη ζωή, η συναίνεση είναι σαν την εμπιστοσύνη. Δεν παραδίδεται, κερδίζεται.

Aπό πότε χρειάζεται «πρόσκληση» για να επισκεφθεί οιοσδήποτε, οποιονδήποτε σε ελληνικό νοσοκομείο, ώστε να πάνε «απρόσκλητα» τα μέλη της ΜΚΟ στην Χίο;

Οπως «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων» (Σάμιουελ Τζόνσον), έτσι και το Λιμενικό αποτελεί σε αυτές τις περιπτώσεις «το τελευταίο καταφύγιο των ανεπαρκών».

Το θέμα δεν είναι να περάσουμε από την ελεγχόμενη από κάθε κυβέρνηση σε ανέλεγκτη από κάθε θεσμό Δικαιοσύνη.

Οι περιορισμοί του χρόνου παραμονής ενός προσώπου στην εξουσία δεν γίνονται για λόγους κύρους των θεσμών, αλλά υπό τον φόβο της κατάχρησης εξουσίας.