Δεν είναι κακή ιδέα ο «Κουμπαράς της Νέας Γενιάς» που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ (5.9.2026). Το αποταμιευτικό αυτό προϊόν κρατάει από τρανή γενιά: τα «Child Trust Funds» που (όπως μας πληροφόρησε ο καθηγητής Μάνος Ματσαγγάνης) εισήγαγε η κυβέρνηση του Τόνι Μπλερ στη Βρετανία το 2005 και τα αμερικανικά «Trump Accounts» που ξεκίνησε ο Αμερικανός πρόεδρος –συνοδεία των γνωστών παιάνων– στις 4 Ιουλίου τρέχοντος έτους.
Τα τελευταία, μάλιστα, συνοδεύονται από μια εφαρμογή (app) στα κινητά στην οποία παρουσιάζεται με χρυσοποίκιλτα (φυσικά) διαγράμματα η περιουσία κάποιας φανταστικής Amy. Σύμφωνα με αυτά, η Amy στα 55 της θα είναι εκατομμυριούχος. Το 2081 θα έχει 13 εκατ. δολάρια, αν φυσικά οι γονείς της συνεισφέρουν 5.000 δολάρια τον χρόνο και ο Τραμπ ή οι επίγονοί του δεν ξεκινήσουν κανέναν άλλο πόλεμο, σαν αυτόν που έκλεισε τα Στενά του Ορμούζ.
Πιο σεμνά, αλλά ουδόλως ταπεινά, είναι τα παραδείγματα που μοίρασε το δικό μας υπουργείο Οικονομικών. Ενα από αυτά προβλέπει ότι αν «στον επενδυτικό λογαριασμό έχουν κατατεθεί στα 18 έτη 49.304 ευρώ, εκ των οποίων 24.652 από το κράτος, και έχει απόδοση 3%, το ποσό που θα έχει σωρευθεί το 2044 και θα είναι διαθέσιμο στο παιδί με την ενηλικίωσή του ανέρχεται σε 64.109 ευρώ». Αν μάλιστα ο γονέας επιλέξει επενδυτικό προϊόν που φέρει απόδοση 5%, η δική μας Amy θα έχει στα δεκαοκτώ της 77.062 ευρώ.
Καλό ποσό, αλλά… δεδομένου ότι την προηγούμενη 18ετία (2008-2025) ο σωρευτικός πληθωρισμός ήταν 31% και με την ελπίδα ότι οι Τραμπ αυτού του κόσμου δεν θα τινάξουν κι άλλη μπάνκα στον αέρα, οι 77.000 του 2043 θα αγοράζουν σημερινά προϊόντα 53.000 ευρώ, δηλαδή ούτε υπόγεια γκαρσονιέρα στα Κάτω Πατήσια.
Εκτός αυτού, πού θα βρει κάποιος ασφαλές προϊόν με απόδοση 3% ή 5%; Οι τράπεζες ελεούν τους αποταμιευτές με πενταροδεκάρες. Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος, «τον Ιούνιο του 2026, το μέσο σταθμισμένο επιτόκιο του συνόλου των υφιστάμενων καταθέσεων παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητο στο 0,35%, ενώ το αντίστοιχο επιτόκιο των δανείων αυξήθηκε στο 4,74%» (31.7.2026). Η μεσαία τάξη, στην οποία απευθύνεται ο «κουμπαράς» (οι φτωχοί δεν μπορούν, οι πλούσιοι δεν τον χρειάζονται) έχει καεί τα προηγούμενα χρόνια στον χυλό της κρίσης. Διάφορα αποταμιευτικά προϊόντα (αμοιβαία, κρατικά ή εταιρικά ομόλογα κ.ά.) έγιναν στάχτη και, συνεπώς, όλοι θα φυσούν όποιον φαντα-χτερό «κουμπαρά».
Εκ κατακλείδι, δεν είναι κακό το εν λόγω μέτρο, αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά. Ή, έστω, πρέπει να περιμένουμε λιγότερα από εκείνα που τάζουν τα ιλουστρασιόν παραδείγματα του υπουργείου Οικονομικών.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 10.9.2026
