Όταν τα εθνικά θέματα κινούνται με γνώμονα τα μάτια της κοινής γνώμης κάτι κακό παραμονεύει στο τέλος.

Για να υπάρξει διάλογος πρέπει κατ’ αρχήν να σεβόμαστε τα γεγονότα και κατά δεύτερον να αποσαφηνίζουμε τις έννοιες

Σε ότι αφορά τις ελληνοτουρκικές διαφορές στο Αιγαίο το δίκιο είναι εξ ορισμού δικό μας. Το ερώτημα είναι που θα το βρούμε.

Η παθητική πολιτική της διαιώνισης των προβλημάτων δοκιμάστηκε και απέτυχε. Ηρθε η ώρα, λοιπόν, να ξαναπιάσουμε το νήμα των ενεργητικών πολιτικών.

Η τουρκική ένταξη στην Ε.Ε., αν γίνει ποτέ, χρειάζεται χρόνο. Η διαδικασία όμως είναι εξαιρετικά χρήσιμη για τα συμφέροντά μας. Ακόμη και αν η Τουρκία αποτύχει, κάθε εκσυγχρονισμός της δημιουργεί περαιτέρω εγγυήσεις ειρήνης.

Η απόφαση του κ. Παπανδρέου για την κ. Καραχασάν ήταν μια επιλογή για το μέλλον που αξίζει στη χώρα μας.

Στην Ευρωπαϊκή Ελλάδα χιλιάδες γυναίκες δεν έχουν την προστασία του νόμου, αλλά η ζωή τους εξαρτάται από την βούληση ενός μουφτή.

Η διαφορά όμως ενός πολιτικού ηγέτη με ένα πολιτικό είναι πως ο πρώτος διαμορφώνει το μέλλον ενώ ο δεύτερος απλώς το φοβάται.

Και για τα αυτοδιοικητικά ισχύει η ρήση του Ντένγκ Ξιάο Πινγκ περί «άσπρης ή μαύρης γάτας, η οποία οφείλει να πιάνει ποντίκια».

Το «όφις» του κακού φταίει για την εξέλιξη του Κυπριακού. Αλλά αν για το κακό παρελθόν φταίει μόνο αυτό και καθόλου εμείς τότε πρέπει να αποχαιρετήσουμε κάθε ελπίδα για το μέλλον.

Χρειάζονται νέες πρωτοβουλίες για το Κυπριακό, που θα εμφυσήσουν στη διεθνή κοινότητα την ελπίδα για λύση του προβλήματος.

Η κυπριακή κυβέρνηση… φλερτάρει με την απόρριψη της ομοσπονδιακής λύσης και την επιστροφή σε ένα καθεστώς τύπου Ζυρίχης. Εκείνο που τότε χαρακτηριζόταν καταστροφικό για την Κύπρο, όπως εξάλλου, τώρα χαρακτηρίζεται το σχέδιο Ανάν.

Η αξιολόγηση του έργου που παράγει κάθε δημόσια υπηρεσία θεωρείται, στην καλύτερη περίπτωση, ως «Κερκόπορτα» του νεοφιλελευθερισμού και στη χειρότερη ως γεννήτρια άγχους των δημοσίων υπαλλήλων.

Το «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ» απέδειξε ακόμη μια φορά ότι εκείνοι που φωνασκούν περισσότερο για την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδος είναι οι πλέον ανίκανοι για να την προστατεύσουν.

Οι διαδηλώσεις και δη οι ολιγάριθμες σπανίως αποτρέπουν επισκέψεις ξένων ηγετών, κι αυτό γιατί αποτελούν σχεδόν τυπική διαδικασία…

Για την Ευρώπη, η Τουρκία είναι μια χρυσή ευκαιρία να ξεκαθαρίσει τα του οίκου της. Να σκεφτεί τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει. Ο δρόμος δεν είναι μακρύς μόνο για την Τουρκία. Είναι και για την Ευρώπη.

Ο χώρος των προμηθειών των Ενόπλων Δυνάμεων είναι προνομιακός για τη διαφθορά. Και αυτό γιατί ο έλεγχος είναι από ελλιπής έως ανύπαρκτος.

Με δεδομένο ότι η Τουρκία δεν βλέπει ένταξη στο ορατό μέλλον, μία λύση υπάρχει. Η προσέγγιση με την τουρκοκυπριακή κοινότητα, ώστε οι ίδιοι να απαιτήσουν το ευρωπαϊκό μέλλον που έχουν κατακτήσει, δηλαδή την επανένωση.

Η διπλωματία είναι πάρε-δώσε και ο δικός μας φόβος από ‘δώ και πέρα πρέπει να είναι μήπως το ευρωπαϊκό «δώσε» στην Τουρκία αφορά την Κύπρο

Η δυναμική στα Κατεχόμενα είναι ένας παράγων που μακροπρόθεσμα θα παίξει ρόλο στο «τσιμέντωμα της διχοτόμησης». Ο άλλος παράγων είναι η αυτάρεσκη τελμάτωση στο νότιο τμήμα