Αυτή η Αριστερά έχει περίεργες σχέσεις με την έννοια της «οικογένειας». Άλλο η οικογένεια του πρωθυπουργού κι άλλο οι οικογένειες των άλλων…
Ο δημόσιος διάλογος παγκοσμίως γίνεται πάνω σε ιδιωτικές και χωρίς δημοκρατικό έλεγχο πλατφόρμες οι οποίες σήμερα –έστω λόγω πολιτικών πιέσεων– απαγορεύουν τον ρατσιστικό λόγο. Ποιος μπορεί όμως να ξέρει τι θα απαγορεύσουν αύριο;
Δεν είμαστε στο 2009 αλλά, με αυτήν την κυβέρνηση, θα μπορούσαμε εύκολα να γλιστρήσουμε εκεί. Αρκεί να ξεχάσουμε για λίγο –πολύ λίγο!– όλα αυτά που μας οδήγησαν στη λησμονημένη επέτειο του 2010.
Πέρα από τη μικροπολιτική φασαρία του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει ένα συνολικό ζήτημα με τον έλεγχο της πληροφορίας στις μεγάλες πλατφόρμες όπως είναι το Facebook και το Twitter.
Εξοργίζονται πολλοί με την ΕΡΤ, αλλά στην πραγματικότητα έχει ισχνή τηλεθέαση και συνεπώς μικρή παρέμβαση. Αντιθέτως, τα τηλεγραφήματα του ΑΠΕ αναδημοσιεύονται σε εκατοντάδες εφημερίδες και sites, σε ολόκληρη την επικράτεια.
Πως πήγε άπατη μια ακόμη δέσμευση Τσίπρα: «Εδώ, λοιπόν, στο Καστελλόριζο, σας δίνω μια υπόσχεση. Δεσμεύομαι ότι τη μέρα που θα βγαίνουμε και τυπικά από τα μνημόνια θα είμαι εδώ μαζί σας».
Για την κυβέρνηση τα πράγματα θα γίνονται πολύ χειρότερα, διότι κάνει σπασμωδικές κινήσεις σε κινούμενη άμμο.
Οσο πλησιάζουν οι εκλογές, ο πανικός για την ήττα μεγαλώνει. Οσο μεγαλώνει ο πανικός, τόσο θα βλέπουμε άστοχες κινήσεις που τον σηματοδοτούν.
Η εκρηκτική άνοδος της Ακροδεξιάς είναι το βασικό μήνυμα και το βασικό πρόβλημα των ισπανικών εκλογών.
Το 1968, η επέμβαση του Σοβιετικού Στρατού στην Τσεχοσλοβακία ήταν δικαιολογημένη, διότι πρόθεση των ΗΠΑ ήταν κ.λπ., κ.λπ. Το ίδιο προπαγανδιστικό τέχνασμα χρησιμοποιεί ο ΣΥΡΙΖΑ και γενίτσαροί του για να ξεπλύνουν το καθεστώς Μαδούρο.
..έχει -σύμφωνα με την Διεθνή Αμνηστία- και εξωδικαστικές εκτελέσεις κάποιων που έκαναν κριτική στον Νικολάς Μαδούρο και είχαν γίνει viral στα κοινωνικά δίκτυα».
Στην Ελλάδα, με το πυκνό νομοθετικό πλαίσιο, όλα απαγορεύονται. Ισως γι’ αυτό και αρρήτως όλα επιτρέπονται, με τις Αρχές να κάνουν τα στραβά μάτια.
Οταν το κράτος, λόγω ανωτέρας βίας, δεν μπορεί να προσφέρει όσα έχει υποσχεθεί και με δεδομένο το βολονταριστικό δόγμα ότι «αν υπάρχει πολιτική βούληση, όλα γίνονται», οι πολίτες αναζητούν όλο και πιο «ισχυρούς» άνδρες για να νιώσουν την ψευδαίσθηση της «ασφάλειας».
Η ποινή σε πέντε εφήβους για ρατσιστικά γκράφιτι σε ιστορικό σχολείο ήταν να διαβάσουν 12 αντιρατσιστικά βιβλία και να γράψουν 12 εργασίες.
Μια «πρωτοβουλία της υπουργού Τουρισμού «η οποία ανέλαβε δράση σε παγκόσμιο επίπεδο ώστε ο οργανισμός με διεθνή υπόσταση και κύρος να προωθήσει τη συνεργασία των κρατών και των λαών».
Ο κ. Πολάκης χάραξε το όριο του «ηθικού πλεονεκτήματος» της Αριστεράς ή «του δημοκρατικού ήθους, του ήθους του ΣΥΡΙΖΑ».
Εχουν γραφτεί σελίδες επί σελίδων για το τι δεν είναι η Αριστερά. Η υπόθεση Πολάκη προσέθεσε άλλη μία.
Ουδείς σκέφτεται να απαγορεύσει την βιομηχανία λογισμικού που δίνει υψηλά μπόνους και εκτίναξε τις τιμές των ακινήτων.
112.000(!) έχει το καινούργιο νομοσχέδιο του Κωνσταντίνου Γαβρόγλου. Αυτές προστίθενται στις 36.000 λέξεις που είχε ο προηγούμενος νόμος Γαβρόγλου που ψηφίστηκε το 2018.
Η εκρίζωση της ανομίας στα Εξάρχεια, εκτός από χρόνο, θέλει και τις κατάλληλες συνθήκες, αυτές που υπονομεύει η παρουσία μίας –μόνο– σχολής, η οποία δίνει άσυλο στους καταστροφείς του Σαββατοκύριακου.
