Η διάρθρωση της ελληνικής γραφειοκρατίας «είναι ένας γρίφος τυλιγμένος σε ένα μυστήριο, μέσα σε ένα αίνιγμα, αλλά πιθανώς υπάρχει ένα κλειδί. Το κλειδί αυτό είναι τα πολιτικά οφέλη».
Το πρόβλημα με τον Νομική Πάτρας είναι ότι τα δύο κόμματα τσακώνονται σε ξένο αχερώνα.
Ο «ξύλινος λόγος» των προηγούμενων ήταν πομπώδεις λέξεις χωρίς ειρμό, ένας τρόπος για να κρύψουν την αγραμματοσύνη τους.
Ο Φάντης το ρετσινόλαδο και μια επένδυση που παραμένει υπό αίρεση.
Χρειάζεται πολλή δουλειά αλλά και λιγότερα γινάτια για να προκόψει ο τόπος, να ευημερήσουν οι άνθρωποι.
Η Ιστορία δεν γράφεται με «αν» αλλά σίγουρα μια ενιαία Κύπρος θα ήταν σε πλεονεκτικότερη θέση από τη σημερινή διχοτομημένη.
Είναι παλιό επικοινωνιακό τερτίπι της Αριστεράς να εμφανίζει δήθεν συλλογικότητες με υπογραφές.
Το δεδομένο που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας είναι ότι τα καιρικά φαινόμενα γίνονται «θεομηνίες» επειδή οι άνθρωποι εκτείνονται όλο και περισσότερο στον χώρο.
Αν ο Κ. Αρβανίτης και οι λοιποί είχαν διαβάσει το βιβλίο των Τσακυράκη-Δοξιάδη, θα σταματούσαν να κορυβαντιούν με βάση ένα αποσπασματικό βίντεο της Δόμνας Μιχαηλίδου.
Οι θάνατοι οφείλονται σε ένα άλλο ακραίο φαινόμενο που λέγεται ελληνικό κράτος και αδυνατεί να κάνει τη βασική του δουλειά.
Τι είδους αντιπολίτευση μπορεί να γίνει σε μια νέα κυβέρνηση που τις πρώτες ημέρες ξεδιπλώνει ένα ευρύτερο σχέδιο;
Είναι πολλές οι αποφάσεις που καταλήγουν κάθε μέρα σε κάθε υπουργείο. Αυτό σημαίνει μεγάλη χαρτούρα, πολλές υπογραφές, άδικες ευθύνες.
The momentum right now is positive, but it is geared by expectations. It will be maintained and strengthened only if promises are implemented.
Τα εύκολα για τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη πέρασαν. Εννοούμε τη νίκη επί του ΣΥΡΙΖΑ και τη δημιουργία αυτοδύναμης κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.
Η μεγάλη ηττημένη είναι η κ. Φώφη Γεννηματά. Επέτρεψε στον απερχόμενο πρωθυπουργό να πανηγυρίζει ότι έγινε ο δεύτερος πόλος της πολιτικής ζωής του τόπου.
Σε μια οικονομία που διψάει για χρήματα, η κυβέρνηση έχει κλειδώσει σε ένα συρτάρι 37 δισ. ευρώ, τα οποία μένουν ανενεργά.
Τα τεσσεράμισι χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν ήταν ένα ατύχημα της χώρας. Ηταν η συνισταμένη των επιδιώξεών της.
Το διακύβευμα σήμερα είναι η επιστροφή στην κανονική… κανονικότητα. Την ευρωπαϊκή, αν θέλουμε να είμαστε λίγο αισιόδοξοι.
Ο χώρος, το κόμμα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ άνθησε με τα γινάτια των πλατειών. Τρέφεται από αυτά. Ζει με αυτά. Με καταγγελίες αναπλήρωναν την απουσία πολιτικής πρότασης.
The absurdity that is the [university] asylum law, a law that is of use only to troublemakers, needs to be abolished; but at the same time we need to safeguard freedom of speech.
