Όσο περισσότεροι είναι εκείνοι που διαχειρίζονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δημόσια περιουσία, τόσο περισσότεροι θα είναι κι εκείνοι που θα θέλουν να την εκμεταλλευτούν.

Υπάρχει πρόβλημα διαφθοράς στον υπό τη Νέα Δημοκρατία κρατικό μηχανισμό κι αυτό γιατί και το κράτος, αλλά και η κοινωνία έχει συνέχεια.

Δεν μπορεί η ηθικολογία να αποτελεί το μοναδικό μέτρο αξιολόγησης μιας κυβέρνησης και για έναν απλό λόγο: Όσο κι αν είναι περίεργο, οι ψηφοφόροι στο τέλος της τετραετίας, θα ιεραρχήσουν χαμηλότερα την ηθική από την τσέπη τους.

Το καλύτερα φυλαγμένο μυστικό το ελληνικού κράτους είναι ποια νυχτερινά κέντρα πουλάνε ποτά-μπόμπα στην Παραλιακή.

Στην Ελλάδα επικρατεί μια ρομαντική άποψη για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Πολλοί θεωρούν ότι η ηθική είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για τη διαφάνεια. Κάνουν λάθος…

Στην Ελλάδα σήμερα βρισκόμαστε στο στάδιο της ηθικής ανάτασης που έζησαν οι ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα. Όλα δείχνουν ότι βαδίζουμε στην ίδια ηθικολογική υπεραντίδραση μέχρι να βρούμε τον ίσιο δρόμο.

Στην κοινωνία που υπάρχει διαφθορά λειτουργεί ο νόμος του Γκρίσαμ. Ο διεφθαρμένος πολιτικός έχει περισσότερα χρήματα να κάνει εκλογές, άρα βγάζει εκτός τον «πτωχό πλην τίμιο» πολιτευτή, και ο διεφθαρμένος επιχειρηματίας που παίρνει τις δουλειές από το κράτος, κλείνει τον απέναντι που δεν μετέρχεται τέτοιων μεθόδων.

Εκτός από τους «πέντε νταβατζήδες, και τις πέντε συντεχνίες», φαίνεται ότι υπάρχουν και «πέντε ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων» που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί ώστε να βρίζουν και να απειλούν δημόσια ανώτατους λειτουργούς.

Ας μην αυταπατάται η κυβέρνηση ότι η άμεση και η παραδειγματική αποπομπή του κ. Ι. Κεραμιδά θα λύσει το πρόβλημα. Κάποιοι θα θεωρήσουν εαυτούς πιο ατσίδες από το ελεγκτικό σύστημα που έχει φτιάξει το Μέγαρο Μαξίμου. Και θα το επιχειρήσουν πάλι…

Ζούμε το τέλος της ελληνικής ουτοπίας που θα μπορούσε να ονομαστεί «αεριτζίδικος σοσιαλ-καπιταλισμός». Η ουτοπία αυτή ήθελε τον πλούτο να παράγεται με ένα «καλό κόλπο».

Η διαφθορά είναι αδήριτη συνέπεια του κράτους. Όποιου κράτους.

Η κωμωδία του Λαγονησίου εκθέτει ανεπανόρθωτα την Ελληνική Δικαιοσύνη της οποίας οι τελεσίδικες αποφάσεις δεν γίνονται σεβαστές. Ερωτήματα για το ΓΕΝ και την ΚΕΔ.

Αυτό που ζούμε είναι το τέλος ενός κοινωνικού μοντέλου, που διασπάθισε ότι είχε να διασπαθίσει και μόλις είδε το ταμείο άδειο ανακάλυψε την αξία της αρετής.

Kάθε χρόνο τέτοια εποχή γιορτάζουμε μια άτυπη επέτειο. Θα μπορούσαμε αν την ονομάσουμε «H Hμέρα της Διαφθοράς». Tο Σώμα Eλεγκτών Δημόσιας Διοίκησης βγάζει την ετήσια έκθεσή του κι όλοι με περισσή υποκρισία αναφωνούμε: Πω, πω! πόσο διεφθαρμένος είναι ο δημόσιος τομέας!