Το άγχος περί ενοχοποίησης της Αριστεράς είναι μια πολύ βολική σοφιστεία που αποτρέπει την ελληνική κοινωνία να συζητήσει τις ιδεολογικές ευθύνες της Αριστεράς απέναντι στο αίμα που χύθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Χάρη στον κ. Χρυσοχοΐδη, οι εναπομείναντες πυρήνες της «17 Νοέμβρη» απέκτησαν πάλι το κατασχεθέν αρχείο τους, με συμβολικό τίμημα 1,3 ευρώ…
Πατώντας στον δικαιολογημένο τρόμο που δημιούργησε η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, το ακροδεξιό λόμπι που κυβερνά σήμερα τις ΗΠΑ έφτιαξε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου μέσα κρατείται άγνωστος αριθμός υπόπτων αγνώστων στοιχείων.
Το σκάνδαλο δεν είναι οι συνθήκες κράτησης των κατηγορούμενων για συμμετοχή στη «17 Νοέμβρη». Το μεγάλο σκάνδαλο είναι οι συνθήκες διαβίωσης των υπόλοιπων κρατούμενων στις φυλακές
Γιατί λοιπόν δεν σεβόμαστε τα κείμενα του πρωθυπουργού, ενώ δημοσιεύουμε αυτούσια τα κείμενα φονιάδων; Γιατί δεν ισχύει στην περίπτωση της (πραγματικής ή μη – δεν έχει σημασία) 17Ν ό,τι ισχύει στην περίπτωση των υπόλοιπων επιστολογράφων μια εφημερίδας;
Τελικά δεν θα μείνουν και πολλά πράγματα όρθια, μόλις κατακάτσει ο κουρνιαχτός αυτής της πολύκροτης υπόθεσης. Τα σενάρια, τα υπονοούμενα, η λάσπη εξακοντίζεται από δεξιά κι αριστερά με τέτοια συχνότητα που δεν αφήνουν τίποτε ανέγγιχτο στο διάβα τους.
Το σκεπτικό που διατρέχει το νεφέλωμα του ΠΑΣΟΚικού εθνικο-αριστερισμού, το οποίο δεν αρκείται στην κριτική των πράξεων της Πολιτείας, αλλά αποφασίζει να την υποκαταστήσει ή τουλάχιστον να αποδώσει δικαιοσύνη εκεί που πιστεύει ότι οι θεσμοί δεν θέλουν ή δεν μπορούν.
Τα γεγονότα λοιπόν μέχρι σήμερα θέλουν τους απαρτίζοντες την συμμορία με το προσωνύμιο «17 Νοέμβρη» να είναι «κατηγορούμενοι για ειδεχθή εγκλήματα», «ομολογήσαντες φόνους εν ψυχρώ», «φερόμενοι από την αστυνομία ως ληστές» κ.λ.π.
Τι θα μάθουμε λοιπόν για την 17Ν; Πολλά, αρκεί να έχουμε υπομονή και να μπορούμε να διακρίνουμε τις αλήθειες από τα σενάρια που θα μας ξεφουρνίσουν.
Τα ακατανόητα είναι πολλά. Κατ’ αρχήν ο πληθωρισμός των αναλογιών: «Γκουαντάναμο η Ελλάδα» λέει ο ένας, «λευκά κελιά στον Ευαγγελισμό» ισχυρίζεται ο άλλος. Έτσι που ξεκινήσαμε σε λίγο μπορεί να ακούσουμε και για «Ολοκαύτωμα στην εντατική».
Το ερώτημα είναι γιατί εγκλωβίζεται η Αριστερά στα ψεύτικα διλήμματα που η ίδια δημιουργεί;
Μόνο ψυχολογικού τύπου προσέγγιση μπορώ να κάνω διαβάζοντας δημοσιεύματα που μιλούν για «κατάλυση του κράτους δικαίου» που γίνεται στη χώρα με αφορμή την σύλληψη του κ. Σάββα Ξηρού.
Το «τσίρκο των αποκαλύψεων» που βλέπουμε αυτές τις μέρες δεν θα βγει σε καλό για την ελληνική δημοσιογραφία, αλλά πρέπει. Η κάλυψη της τρομοκρατίας είναι μια από τις «δύσκολες δεοντολογικά υποθέσεις», αλλά πρέπει να μελετηθεί σε βάθος.
Οι τρομοκράτες ηττήθηκαν επιχειρησιακά, αλλά η τρομοκρατία θα ηττηθεί στη χώρα μόλις τα θύματα γίνουν πρωτοσέλιδα και όχι οι θύτες…
Η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας είναι ένα διαρκές τεστ για την Δημοκρατία μας.
Σενάριο αποκλειστικό: Ο αρχηγός της 17 Νοέμβρη είναι Αμερικανός με εβραϊκές ρίζες…
Ο καυγάς που στήθηκε μεταξύ δύο καναλιών με αφορμή τις πρώτες λέξεις του τρομοκράτη ήταν για ένα αδειανό πουκάμισο. Ότι κι αν ισχύει από τα παραπάνω θρυλούμενα, επ’ ουδενί δεν φωτίζει το φαινόμενο τρομοκρατία. Έτσι ενώ το «καζάνι των αποκαλύψεων» βράζει, πρέπει τώρα να σκεφτούμε τον ρόλο των ΜΜΕ σ’ αυτή την υπόθεση.
Κάθε φορά που οι εφημερίδες δημοσίευαν ένα από τα μακροσκελή παραληρήματα της οργάνωσης «17 Νοέμβρη» η κυκλοφορία τους εκτινασσόταν στα ύψη.
Μπορεί μεν η Ελλάδα να μην είναι ο παράδεισος να ζει και να εργάζεται κάποιος που γίνεται μετανάστης αλλά είναι ένας τόπος πολύ υποφερτός, ανεκτικός (παρά τα λίγα κρούσματα ανεγκέφαλων ρατσιστών), ένας τόπος που τελικά αγκάλιασε τους ξένους. Κι αυτό είναι κάτι για το οποίο πρέπει να υπερηφανευόμαστε.
Διακόσιες σαράντα τέσσερις (244) αναφορές πολιτών -ρεκόρ καταγγελιών- έφτασαν στα χέρια του Συνηγόρου του Πολίτη για την λειτουργία (ή καλύτερα: την μακάρια ραθυμία) του «Διαπανεπιστημιακού Κέντρου Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Αλλοδαπής» (ΔΙΚΑΤΣΑ).
