Αυτό όμως που πρέπει να μας απασχολήσει είναι η μηχανική της αλλαγής του ενεργειακού μας δόγματος. Εγινε και αυτή ασυζητητί.
Ένα μεγάλο κομμάτι της οφείλεται σε πολιτικές παρεμβάσεις στην οικονομία, από χαρτόσημα, μεγαρόσημα, δασμούς, προστασία επιχειρήσεων, με αποκορύφωμα τα κλειστά επαγγέλματα.
Οι πληροφορίες για το περιεχόμενό του βιβλίου του κ. Τσίπρα, η χρήση κάποιων λίγων αποσπασμάτων και ο –έστω αρνητικός– σχολιασμός τους είναι μέρος του δημόσιου διαλόγου που πρέπει να γίνει.
Τα πρόβλημα με τα παρατημένα πατίνια ίσως θα μπορούσε να λυθεί με τον τρόπο που τα σούπερ-μάρκετ έλυσαν το πρόβλημα με τα παρατημένα καρότσια.
Η φορολογία των επιχειρήσεων πρέπει να είναι χαμηλή, όσο περίπου επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό. Μετά, τα μερίσματα που γίνονται εισόδημα των φυσικών προσώπων πρέπει να μπαίνουν σε μια ενιαία κλίμακα.
Η δουλειά των πολιτικών, σε ένα τόσο ρευστό περιβάλλον, είναι να κάνουν κάθε μετάβαση όσο πιο «γλυκιά» γίνεται.
Η κυβέρνηση και περισσότερο το Μέγαρο Μαξίμου, συγκεντρώνει όλο και περισσότερες αρμοδιότητες, αλλά όταν γίνεται η στραβή, η «επιτελικότητα» εξαφανίζεται από τη σκηνή.
Ο χλευασμός προς τις εξεταστικές επιτροπές είναι ανάγλυφος σε όσα απαντούν και κυρίως δεν απαντούν όσοι μάρτυρες καταθέτουν ενώπιόν τους.
Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος πολιτικός επιστήμων για να καταλάβει ότι σε περίοδο τέτοιων περικοπών δεν χρειάζεται να νοικιάζει ο οργανισμός νέα γραφεία με μηνιαίο μίσθωμα 180.000 ευρώ.
Η Εξεταστική θα ρίξει άπλετο φως και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όσο και με τα Τέμπη…
Η κυβέρνηση μπήκε σε μια αχρείαστη δίνη των ΕΛΤΑ, υπό τη σημαία τού «όλα τα γνωρίζουμε, όλα τα μαχαιρώνουμε» και απλώς τα ανακοινώνουμε.
Στην Ελλάδα το έλλειμμα θεσμικών αντιβάρων είναι τεράστιο. Το πανίσχυρο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα ήταν ουσιαστικώς ανέλεγκτο, αλλά το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Αν και η κοινοβουλευτική ιστορία βρίθει φωτογραφικών διατάξεων πρέπει να είναι η πρώτη φορά που ψηφίζεται κοτζάμ διάταξη για ένα μόνο άτομο.
Ενας από τους λόγους της ελληνικής χρεοκοπίας ήταν η διαχρονικώς στρεβλή κατανομή των πόρων του ελληνικού κράτους. Σπαταλήθηκαν πολλά για το θεαθήναι ή για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Από τις αναλύσεις, για την απουσία των αρχηγών, λείπει το γεγονός ότι η κηδεία έγινε Σάββατο και η Τρίτη ήταν αργία. Οπότε: «Ζήτω το ελληνικό τριήμερο και κάθε τι ελληνικό στον κόσμο αυτό…»
Ακόμη και οι επ’ αγαθώ μεταρρυθμίσεις γίνονται βραχνάς, όταν αφήνονται χωρίς αξιολόγηση και αναθεώρηση στα σημεία όπου πάσχουν.
Η Δημοκρατία, σε αντίθεση με τα αυταρχικά/δικτατορικά καθεστώτα, έχει πολλή φασαρία και αυτό είναι πολύ λογικό αφού είναι ένα έργο υπό διαρκή κατασκευή.
Η «ειρήνη διά της ισχύος» είχε μόνο αίμα και δεν πρόκοψε πουθενά.
Στη φρενίτιδα της υπερπληροφόρησης έχουμε χάσει την αίσθηση της ιστορίας. Σε αυτό πατούν οι λαϊκιστές, παρουσιάζοντας απλοϊκές λύσεις, οι οποίες δοκιμάστηκαν και απέτυχαν στο παρελθόν, αλλά κανείς πια δεν το θυμάται.
Το μνημείο πρέπει να είναι καθαρό, αλλά αυτή η συζήτηση δεν πρέπει να γίνει την ώρα του πένθους για 57 οικογένειες και χωρίς να είναι τόσο εμφανείς οι πολιτικές επιδιώξεις της κυβέρνησης.
