Δεν μπορεί να υπάρξει μηδενικό κράτος για να έχουμε μηδενική διαφθορά των πολιτικών. Μπορεί όμως να υπάρξει μικρότερο κράτος για να έχουμε μικρότερη διαφθορά.

Στην Ευρώπη εκτός από το «τεκμήριο αθωότητας» υπάρχει και το «τεκμήριο πολιτικής ενοχής».

Ας υποθέσουμε ότι κάνουμε ένα Σύνταγμα όπως το γουστάρουμε και νόμους όπως μας καπνίσει, χωρίς κανέναν Τσάρλι Μακ Κρίβι να μας ζαλίζει και να μας απειλεί. Είναι, άραγε, καλό για τη χώρα και το πολιτικοοικονομικό της σύστημα να υπάρχουν άρθρα του Συντάγματος όπως το 14 παρ. 9;

Η διαφάνεια στο δημόσιο βίο είναι ένα πολιτικό στοίχημα που πρέπει να το κερδίσουν οι πολιτικοί με πολιτικό τρόπο.

Η διαπλοκή έχει κάποιο κόστος (το οποίο αυξάνει με τους νόμους περί διαφάνειας), αλλά έχει και κάποια οφέλη. Καιρός είναι να στοχεύσουμε στη μείωση του οφέλους, που σημαίνει λιγότερες ευκαιρίες διαπλοκής, δηλαδή λιγότερο κράτος.

Από την μετά-Μπαϊρακτάρη συζήτηση προκύπτει ένα ερώτημα: Γιατί όλη η αναζήτηση επικεντρώθηκε στους «νταβατζήδες» και όλοι αγνόησαν επιδεικτικά το δεύτερο μέρος της επισήμανσής του κ. Καραμανλή που αφορά τις συντεχνίες;

Υπάρχει ένα κυρίαρχο δόγμα στη χώρα, το οποίο μεταφράζεται στην εξίσωση: «ιδιώτης + πολιτικός = διαπλοκή».

Aν το δούμε στεγνά και ίσως κυνικά, πρέπει να πούμε ότι το πολιτικό χρήμα είναι μια κερδοφόρος επένδυση και για τους επιχειρηματίες και για τους πολιτικούς.

Όταν οι αγορές και οι πωλήσεις ελέγχονται από την νομοθεσία, το πρώτο πράγμα προς αγορά και πώληση είναι οι νομοθέτες. (Patric Jake O’Rourke)