Σε μία ιστορική και καθ’ όλα δημοσιογραφική συνέντευξη, ο Ρίτσαρντ Νίξον απάντησε ότι οι κατηγορίες που δέχεται, ότι είναι αναμεμειγμένος στο σκάνδαλο, είναι συνωμοσία των Δημοκρατικών, υποβοηθούμενη από τα ΜΜΕ.
Η τιμωρία του πρώην Αττικής και του Ιάκωβου Γιοσάκη έγινε για να ικανοποιηθεί το δημόσιο αίσθημα;
Η συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου ήταν επικοινωνιακά άριστη. Περίπου, Ανδρεοπαπανδρεϊκή. Μετά δακρύων δήλωσε «mea culpa» για τα μικρά αμαρτήματα και απέφυγε, χωρίς μεγάλο κόπο, να απαντήσει στα μεγάλα. Το πρόβλημα όμως, είναι ότι χρησιμοποίησε πολλά ψεύδη για να καλύψει την προηγούμενη πολιτεία του. Κι αυτά κάνουν μεγαλύτερη ζημιά στην Εκκλησία από την προηγούμενη πολιτεία του.
Κάθε εμπλοκή της εκκλησίας με την κοσμική εξουσία δημιουργεί ποικίλα προβλήματα. Καταρχήν τρέφει διαφθορά. Σε αγώνες εξουσίας ποτέ δεν κυριαρχούν οι αγνότεροι και οι πιο πνευματικοί άνθρωποι. Συνήθως τα καταφέρνουν οι πιο καπάτσοι.
Η «Αυριανή» ξεδίπλωσε ενώπιον του ελληνικού λαού το σατανικό σχέδιο, που σκοτεινά κέντρα εξυφαίνουν κατά του Αρχιεπισκόπου, της Ορθοδοξίας και του Έθνους -μ’ αυτήν την αξιολογική σειρά.
Το άφρον παιχνιδάκι με την κοσμική εξουσία, που τόσο πιστά και ανεξέλεγκτα ο Αρχιεπίσκοπος έπαιξε όλα αυτά τα χρόνια τελικά θα το πληρώσει η Ελλάς.
Η αλαζονεία των Ιεραρχών με το σλόγκαν «Η Εκκλησία είμαστε εμείς» κι όποιος στηλιτεύσει εμάς χτυπάει την Εκκλησία διόγκωσε τα φαινόμενα της σήψης.
Όσο οι Μητροπόλεις παραμένουν ανέλεγκτες από «κλήρο και λαό», θα μετατρέπονται διαρκώς σε «θερμοκήπια αθλιοτήτων».
Η αυτοκριτική του Αρχιεπισκόπου πρέπει να εκληφθεί ως προπέτασμα καπνού για να μείνει αδιατάρρακτο ένα σύστημα που γεννά σήψη. Στον «κλήρο και το λαό» ο Μακαριώτατος επιφυλάσσει ρόλο …γνωμοδοτικό.
Τη ρητή εντολή του Αποστόλου Παύλου υπερέβη ουκ ολίγες φορές ο Αρχιεπίσκοπος. Οι πλείστες όσες παρεμβάσεις του στην πολιτική προσέβαλαν και την ακριβοδίκαια μοιρασιά του Ιησού στον Καίσαρα και τον Θεό.
Η μυθιστορία ενός πολιτικού σκανδάλου, που πιθανώς να ταλάνιζε κάποιο απομακρυσμένο κρατίδιο της Αφρικής…
Οποτεδήποτε κάποιος έθετε τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων και μιλούσε για φαινόμενα διαφθοράς στην Ιεραρχία, πάντα αντιμετώπιζε τον σπίλο ότι είναι ενεργούμενο σκοτεινών δυνάμεων.
Όταν ο (δικαίως ή αδίκως) κρινόμενος Αρχιεπίσκοπος είναι ταυτόχρονα κριτής, ή έστω επισκιάζει λόγω της θέσης του την διαδικασία κρίσης, στην εκκλησία θα μείνει μια άδικη σκιά ότι και πάλι «τα πράγματα κουκουλώθηκαν».
Όταν ιεράρχες πιπιλίζουν ότι στόχος είναι η «αυτοκάθαρση» και ταυτόχρονα ψεύδονται ασυστόλως ενώπιον Θεού κι ανθρώπων πρέπει να είμαστε σίγουροι πως και η «αυτοκάθαρση» ψέμα θα είναι.
Η δημοσιογραφική έρευνα δεν μπορεί και δεν πρέπει να σταματήσει εδώ. Το κακό σπυρί έσπασε και η εκκλησία θα καθαρθεί μόλις φύγει όλο το πύον της πληγής που δολίως μαζεύτηκε όλα τα προηγούμενα αμαρτωλά χρόνια.
Σε ότι αφορά το «πόθεν έσχες» όσων διαχειρίζονται εκκλησιαστικό χρήμα, ή διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα και ανήκουν στην εκκλησία, έχει επέλθει πλήρης διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους.
Το μέγιστο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να πιστέψουμε ότι η διαφθορά είναι γενικευμένο πρόβλημα. Όπως και να πιστέψουμε το αντίθετο, ότι δηλαδή είναι ελάχιστοι οι διεφθαρμένοι.
Η διαφθορά είναι σύμφυτη των ανθρωπίνων πραγμάτων. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει σε όλες τις κοινωνίες του κόσμου. Σ’ αυτό που διαφέρουν οι πραγματικές δυτικού τύπου δημοκρατίες είναι στο πως αντιμετωπίζουν τα θλιβερά αυτά φαινόμενα.
Η διδαχή του Ιησού ξεκαθάρισε ότι «τα του Καίσαρος στον Καίσαρα και τα του Θεού στον Θεό». Και η εξωτερική πολιτική είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του Καίσαρα και στην περίπτωσή μας του κ. Μολυβιάτη.
Το θέμα των θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία είναι από κείνες τις γκρίζες περιοχές του δικαίου, όπου το θέμα της ελευθερίας της έκφρασης αντίκειται σε άλλες θεμελιώδεις αρχές του δικαίου, όπως είναι η απαγόρευση καταναγκασμού ανηλίκων και η προστασία της προσωπικότητας του παιδιού.
