Γιατί όμως (συν, πλην) 100 νέοι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) και όχι 150 ή 200; Αβυσσος η ψυχή του κεντρικού σχεδιασμού και ο κ. Τσίπρας δεν τεκμηρίωσε τον αριθμό. Παρουσίασε ένα θολό σχέδιο με ωραία λόγια: «Κάθε απόφαση πρέπει να λαμβάνεται όσο το δυνατόν πιο κοντά στον πολίτη. Με συμμετοχή του πολίτη. Αυτή είναι η θεμελιώδης ευρωπαϊκή αρχή της επικουρικότητας. Αυτό σημαίνει πραγματική αποκέντρωση. Αυτό σημαίνει πραγματική Δημοκρατία. Αυτό σημαίνει πραγματική εμπιστοσύνη» (29.7.2026).
Ανέφερε και κάποια παραδείγματα, όπως π.χ. ότι «ο Δήμος Κύμης – Αλιβερίου ενώνει δεκάδες οικισμούς και δύο πόλεις με διαφορετική ιστορική και οικονομική ταυτότητα».
Προφανώς η «επικουρικότητα» του κ. Τσίπρα δεν φτάνει μέχρι τον σχεδιασμό του αυτοδιοικητικού χάρτη. Αυτό αποτελεί προνόμιο των «σοφών του κεντρικού κράτους» και ας ορκίζεται ο κ. Τσίπρας ότι «κανείς δεν γνωρίζει καλύτερα έναν τόπο από τους ανθρώπους που ζουν και δημιουργούν σε αυτόν». Προτείνει, λοιπόν, να χαράξει τα όρια των δήμων το ίδιο σύστημα «σοφών» το οποίο, κατά τον ίδιο, «δημιούργησε δήμους χωρίς την αναγκαία γεωγραφική, λειτουργική και κοινωνική συνοχή».
Δεν θέλουμε να κακολογήσουμε εκείνους που έφτιαξαν τον «Καποδίστρια» (1997) ή τον «Καλλικράτη» (2010). Μπορεί να είχαν τις καλύτερες προθέσεις, αλλά είχαν και τους χειρότερους περιορισμούς. Οι τελευταίοι μπορεί να ήταν αγαθοί (π.χ. η δημοσιονομική κατάσταση) ή και πολιτικοί-ρουσφετολογικοί.
Ας μην ξεχνάμε ότι από το 1997 αυξήθηκε ο αριθμός των ΟΤΑ δύο φορές. Μία φορά επί κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή και μία επί Τσίπρα. Και οι δύο ήταν αποτέλεσμα τοπικών πιέσεων· στην πρώτη, μάλιστα, έκανε και απεργία πείνας ο κ. Κώστας Ζουράρις για την αυτονόμηση του «ηρωικού Βραχασίου Κρήτης». Και οι δύο δημιούργησαν προσδοκίες για άλλες αποσχίσεις και σε κάποιες περιπτώσεις βίαιες διαμαρτυρίες.
Το πρόβλημα της Τ.Α. δεν βρίσκεται στους χάρτες, παρά τις όποιες αστοχίες που (λογικώς πρέπει να) έγιναν, αλλά στον τρόπο σύνταξής των. Αυτόν που θέλει να διαιωνίσει ο κ. Τσίπρας παίζοντας την αυτοδιοικητική κολοκυθιά: «Πόσους δήμους να έχουμε;», «325», είχε απαντήσει ο κ. Γιάννης Ραγκούσης. «Πόσους να έχουμε;», «332» απάντησε ο κ. Τσίπρας του 2017. «Και γιατί 332;» «Αμ πόσους να έχουμε;» Συν, πλην «432», λέει ο Τσίπρας του 2026. Και η κολοκυθιά στην Αθήνα συνεχίζεται μέχρι να βρεθεί ο «μαγικός αριθμός», κάτι που είναι πιο δύσκολο από το να πιάσουμε το Τζόκερ.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 20.8.2026
