Υπερευαισθησία και κατατονία

Υπήρξε εποχή που στον ελληνικό δημόσιο διάλογο είχαν κυριαρχήσει οι «λιποθυμίες των παιδιών από την πείνα». Ηταν η περίοδος του αντιμνημονιακού αγώνα και γράφαμε τότε για την «προπαγάνδα της συγκίνησης» που είχαν εξαπολύσει «οι αριστεροί ταγοί του έθνους έχοντας ως καλύτερο σύμμαχο τα πιο… δεξιά Μέσα Ενημέρωσης. Ειδικά η ελληνική τηλεόραση θέλει δράματα, κουβεντολόι, οιμωγές και κατάρες. Γίνεται πολλαπλασιαστής κάθε δοξασίας που κυκλοφορεί κι έτσι, λέγε λέγε, έγινε δόγμα ότι κάπου στην Ελλάδα υπάρχουν παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα. Προσοχή! Δεν επιχειρηματολογούν ότι κάποια παιδιά δεν σιτίζονται καταλλήλως –που είναι μια τραγική αλλά πραγματική συνέπεια της κρίσης– αλλά ότι κυριολεκτικά σωριάζονται από την πείνα μέσα στις τάξεις τους» («Καθημερινή», 10.3.2013).

Κατ’ αναλογίαν τώρα, και με αφορμή το θλιβερό περιστατικό με τα έξι ανήλικα στο Περιστέρι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι από την «περίοδο της υπερευαισθησίας» περνάμε σε «κατάσταση αναλγησίας». Διακρίναμε ικανοποίηση που η πολιτεία «έκανε το καθήκον της» και σε αυτόφωρη διαδικασία καταδικάστηκαν οι γονείς σε 16μηνη φυλάκιση.

Λέγεται ότι η κατατονία είναι συχνάκις αποτέλεσμα της υπερευαισθησίας. Είναι μια μορφή άμυνας όσων δεν αντέχουν το άλγος των διαρκών ερεθισμάτων. Συνεπώς, είναι κατανοητό το γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία, μετά τόσες καταγγελίες επί παντός, τόσα δράματα (πραγματικά ή φανταστικά), τόσες οιμωγές, μπαίνει σε μια κατάσταση απάθειας.

Ουδείς πλέον εξετάζει γιατί η οικογένεια με τα έξι παιδιά και άλλες (όπως προκύπτει από την ειδησεογραφία για την οικογένεια των Αγίων Αναργύρων) φτάνουν σε τέτοια κατάσταση. Αναρωτιόμασταν χθες, «ήταν φτωχοί οι γονείς και δεν μπορούσαν να προσφέρουν κάτι περισσότερο; Είχαν λεφτά και ήταν διαταραγμένοι; Κακά τα ψέματα. Πλην της φτώχειας ή της διαταραχής, δεν υπάρχει άλλη εκδοχή. Λογικοί γονείς, με έστω ελάχιστα λεφτά, δεν ζουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους (σύνολο 8 άτομα!) σε 27 τ.μ.». Απ’ όσα διαβάζουμε, η μητέρα ήταν έγκυος στο 7ο παιδί. Μήπως πίστεψαν ότι θα απαντήσουν στην εθνική απειλή της υπογεννητικότητας με ίδια μέσα;

Πρέπει επίσης να προσέξουμε την τάση ποινικοποίησης όλων των κοινωνικών προβλημάτων· από την αμέλεια όσων ανάβουν φωτιά εν μέσω αντιπυρικής περιόδου (κακούργημα!) μέχρι την κακή οδηγική συμπεριφορά, μέχρι και για τα ελλείμματα του κράτους στον τομέα της πρόνοιας, όπως φαίνεται στην περίπτωση αυτών των οικογενειών.

Ενώ παλιά το κράτος έφταιγε για όλα και οι πολίτες ήταν αθώοι για τα πάντα, τώρα περάσαμε στο ακριβώς αντίθετο. Μήπως να κοιτάξουμε άλλο δρόμο, αυτόν της ενδελεχούς εξέτασης;