Η μήτρα της διαφθοράς

Είχε δίκιο ο Γιάννης Πρετεντέρης να αναρωτιέται «γιατί χρειάζεται η κυβέρνηση να ελέγχει τις αθλητικές ομοσπονδίες; Από πού κι ως πού είναι δουλειά της;». Οπως έγραφε την περασμένη Δευτέρα «ο Λιόλιος δεν ήταν κανένας τυχαίος περαστικός που είδε φως και μπήκε. Κάποιοι του άνοιξαν την πόρτα. Και πρώτη η κυβέρνηση με το κατάπτυστο νομοθέτημα Αυγενάκη που έβαζε χέρι στις διοικήσεις των αθλητικών ομοσπονδιών και εκ των υστέρων κρίθηκε παράνομο.(…) Η γενική ιδέα ήταν “να ελέγξουμε τις ομοσπονδίες”» («Τα Νέα» 26.10.2026).

Δυστυχώς αυτή η επιθυμία ελέγχου δεν περιορίζεται στις αθλητικές ομοσπονδίες. Εκτείνεται παντού: στην Τοπική (κατ’ ευφημισμόν) Αυτοδιοίκηση, στα (ψευδώς αναφερόμενα ως «αυτοδιοίκητα») δημόσια πανεπιστήμια, ακόμη και στις εφημερίδες! Με νόμο που πέρασε αυτή η κυβέρνηση «σε κάθε εφημερίδα που εκδίδεται και διανέμεται στην Ελλάδα, ορίζονται διευθυντής και διευθυντής σύνταξης, οι οποίοι αμφότεροι είναι μέλη επαγγελματικού σωματείου δημοσιογράφων» (ν. 5130/2024). Κι αν κάποιος δεν θέλει να συνδικαλιστεί, ή για χ λόγους διαγραφεί από το επαγγελματικό του σωματείο; Το κράτος έθεσε «γυάλινο ταβάνι» στις ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Είναι στη φύση κάθε πολιτικής εξουσίας να θέλει να ελέγχει κάθε πτυχή του κοινωνικού μας βίου. Οι ελληνικές κυβερνήσεις το έκαναν με το παραπάνω. Στην αρχή με πρόσχημα τον εμφύλιο και δικαιολογία κάποιους «εθνικούς σκοπούς».

Ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Νίκος Αλιβιζάτος, στο βιβλίο του «Πέρα από το άρθρο 16» (εκδ. Μεταίχμιο), ιστορεί πως τα προπολεμικά μη κρατικά-μη κερδοσκοπικά ΑΕΙ έγιναν επί της ουσίας «διευθύνσεις του υπουργείου Παιδείας». Μέχρι το 1983 η μόνη αρμοδιότητα των Δήμων ήταν να μαζεύουν τα σκουπίδια. Οι κυβερνήσεις του ΠαΣοΚ έδωσαν κάποιες αρμοδιότητες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, τις οποίες η τωρινή κυβέρνηση μαζεύει πίσω στο κεντρικό κράτος.

Η συγκέντρωση αρμοδιοτήτων, που συνεπάγεται τον έλεγχο πάντων, γίνεται, όπως λένε οι κυβερνητικοί, για «καλό σκοπό». Η επαναφορά π.χ. των πολεοδομικών αρμοδιοτήτων στο κεντρικό κράτος θεωρήθηκε «αναγκαία» μετά από μερικά κρούσματα διαφθοράς σε κάποιες πολεοδομίες των Δήμων.

Τα κρούσματα δεν ήταν πολλά και σίγουρα ήταν λιγότερα από παλιά, όταν πριν από το 2010 οι συγκεκριμένες υπηρεσίες ήταν πάλι στο κεντρικό κράτος· ποιος θυμάται το τεράστιο σκάνδαλο στην Πολεοδομία Ανατολικής Αττικής, που οδήγησε στην αυτοκτονία μιας υπαλλήλου; Αν θέλουμε να το δούμε συνολικά, το χάλι των σημερινών ελληνικών πόλεων δεν φτιάχτηκε στα 15 χρόνια της αποκεντρωμένης πολεοδομίας, αλλά στο μοντέλο που τώρα επανέφερε η κυβέρνηση. Και, στο κάτω-κάτω της γραφής, και οι Μπολσεβίκοι «καλό σκοπό» (την ισότητα) έλεγαν ότι είχαν και συγκέντρωσαν τα πάντα στο Πολιτμπιρό.

Η συγκέντρωση αρμοδιοτήτων ευνοεί τη διαφθορά. Οσο μεγαλύτερος είναι ένας οργανισμός, τόσο περισσότεροι οι αδιαφανείς διάδρομοί του. Ευνοεί όμως και τα ρουσφέτια τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ. «Το “έγκλημά” μου», είχε πει ο κ. Μάκης Βορίδης, «είναι ότι συμφώνησα με την υπηρεσιακή εισήγηση του ΟΠΕΚΕΠΕ για την εφαρμογή μιας υπουργικής απόφασης» (15.7.2025), αλλά ουδείς αναρωτήθηκε τι καταλαβαίνει ένας υπουργός από έναν κατάλογο με ΑΦΜ και επιδοτούμενες εκτάσεις και γιατί πρέπει να τον υπογράφει. Γιατί να μπαίνει στον κόπο; Επειδή έτσι μπορεί να εξυπηρετήσει κάποιους ψηφοφόρους του, ή τους ψηφοφόρους κάποιων πολιτικών του συμμάχων, ή τους ψηφοφόρους του κόμματος.

Η μήτρα της διαφθοράς, όπως απέδειξε και η υπόθεση της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, είναι η λαιμαργία των υπουργών να ελέγξουν τα πάντα, για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς σκοπούς· από τους χείριστους, που είναι η οικονομική διαφθορά, μέχρι αυτούς που θεωρούνται πλέον κάτι αγαθό, δηλαδή τις παρεμβάσεις στη διοίκηση για τα «προβατάκια που τριγυρνάνε μέσα στα πουρνάρια και τα αφτάκια τους μπορεί να πληγωθούν και να μην έχουν το ενώτιο», όπως έλεγε η πρώην υφυπουργός κυρία Φωτεινή Αραμπατζή (ANT1, 8.4.2026).