Να ηττηθεί η ολοκληρωτική αντίληψη. Ποτέ δεν μπορεί να προβλέψει κάποιος τι χρώμα θα πάρει.

Οι διαφορετικές ημερομηνίες δημοτικών-ευρωεκλογών κοστζει 70-100 εκατ. ευρώ.

Η διαχείριση των παραλιών πέρασε από τους Δήμους στο κεντρικό κράτος και το χάος μεγάλωσε.

Κάποτε η αγκιτάτσια της Αριστεράς ήταν εύκολη υπόθεση. Όχι πια…

 …και οι χρήσιμοι καιροσκόποι.

Οι δημοκράτες πρέπει να καταδικάζουν την ολοκληρωτική βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Ασχέτως αν η αριστεία δεν μπορεί να επιτευχθεί, βοηθά ανθρώπους, συστήματα, κοινωνίες να βελτιωθούν.

Η μετατόπιση στον τρόπο σκέψης που εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1960 και κυριαρχεί έκτοτε.

Επτά υπουργοί, που συναπαρτίζουν την Εθνική Επιτροπή Υδάτων, αποφάσισαν να εφαρμόσουν το αποτυχημένο κρατικοκεντρικό μοντέλο της ενιαίας τιμολόγησης και στο νερό.

Με τα χρόνια η ευαίσθητη διανόηση κουράστηκε. Ετσι τώρα δεν κουνάει βλέφαρο που το Μέγαρο Μαξίμου επιλέγει να «ενσωματώσει» κάποιους δημοσιογράφους (αποκλείοντας άλλους) από την κάλυψη της επίσκεψης του πρωθυπουργού στα καμένα.

Όσο καλή είναι μια κυβέρνηση στα λόγια, τόσο καταστροφική είναι στην πράξη.

Το δύσκολο μονοπάτι της απαξίωσης των χυδαίων ιδεών και πρακτικών μαζί με τη δουλειά από τα κάτω για τη διδαχή ανθρωπισμού, της ανεκτικότητας στο διαφορετικό, της Δημοκρατίας είναι το μόνο που έχουμε…

Οι «κεντρικές επιλογές» έχουν οφέλη για τους πολιτικούς και κόστος για τους πολίτες.

Οι δικαιολογίες που ψελλίζει ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ (και οι πρόθυμοι επικοινωνιακοί του δίαυλοι) για την τοποθέτηση του κ. Παππά στην προεδρία του ΟΑΣΘ είναι χειρότερες και από το ρουσφέτι.

 Η αυτοκαταστροφική αλαζονεία της κυβέρνησης και η διαχείριση του θέματος ΟΑΣΘ.

Το σκάνδαλο με τον Γαβρόγλου είναι η υποκρισία του. Στο σπίτι του αστράτευτου δεν μιλάνε για στρατό.

Η κεντρική φορολογία ευνοεί τα ρουσφέτια του πολιτικού προσωπικού…

Τρία μνημόνια μετά, η παλαιοκομματική πρακτική των φορολογικών εξαιρέσεων προς άγραν ψήφων ζει και βασιλεύει.

Για το αξιακό σύστημα της Αριστεράς άριστη πολιτική θα ήταν η κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων.

Δυστυχώς σήμερα οι αρχές της Δημοκρατίας είναι ταμπού. Δεν συζητιούνται, δεν διδάσκονται στη βάση των ευεργετικών αποτελεσμάτων που είχαν στις κοινωνίες όπου εφαρμόστηκαν.