Πρέπει να ασκείται σφοδρή κριτική διότι τα ελληνικά ΜΜΕ δεν προειδοποίησαν προ του 2009 για την κρίση που έρχεται και όχι να ψέγονται τώρα διότι ανέδειξαν την καταστροφή που ελλοχεύει.

    «…σας καλώ στο πρωτοσέλιδο του αυριανού φύλλου σας να δημοσιεύσετε το όνομά μου και τη φωτογραφία μου διαψεύδοντας την οποιαδήποτε σχέση μου με τις καταγγελίες και ζητώντας συγγνώμη για το συκοφαντικό δημοσίευμα και τη βλάβη που μου προκαλέσατε».

Κάπως σαν την Ελλάδα πορεύτηκε και η ελληνική δημοσιογραφία. Αντί να λύνει προβλήματα, διαδήλωνε.

Όταν κάποιοι εθίζονται στους αστόχαστους παραλληλισμούς μετακινούνται από την μία ανοησία στην άλλη χωρίς να κοιτούν πρόσημα και χρώματα.

Επιστολή στο πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ για την πειθαρχική μου δίωξη.

Τα ελληνικά ΜΜΕ αποτυγχάνουν και στα απλά. Οπως να ξεχωρίσουν τον φονιά από τον κατηγορούμενο για φόνο.

Πότε τα ΜΜΕ καταστρατηγούν το τεκμήριο της αθωότητας; Οταν μεταδίδουν -έστω με εικόνα- ότι κάποιος κατηγορείται για βιασμό, ή όταν εκδίδουν την δικαστική απόφαση «ιδού οι δολοφόνοι του 44χρονου στην οδό Ηπείρου»;

Η κατάληψη του 9,84 θέτει ορισμένα ζητήματα για τον δημοσιογραφικό κόσμο.

 Το βασικό πρόβλημα για την αξιοπιστία του ελληνικού Τύπου είναι η εγχρήματη διαπλοκή των δημοσιογράφων με την εκάστοτε κυβερνητική εξουσία.

Η επίδραση της τηλεοπτικής κάμερας στη συμπεριφορά των διαδηλωτών είναι ένα παλιό πρόβλημα.

Ζούμε στη χώρα των υπερβολικών ΜΜΕ που διαμορφώνουν την εθνική μας μανιοκατάθλιψη.

Σ’ αυτήν τη δύσκολη συγκυρία κάθε έκφανση της μεταπολίτευσης ψυχορραγεί. Από την οικονομία και το κράτος μέχρι τον Τύπο.

Το ψεύτικο ρεπορτάζ για τη συνάντηση Καραμανλή-Ερντογάν έχει δύο σκέλη που πρέπει να μας προβληματίσουν. Το ένα είναι δημοσιογραφικό και το άλλο είναι πολιτικό.

Η τήρηση της φράγκικης δεοντολογίας θα προστάτευε την κ. Ζαχαρέα, τα Μέσα στα οποία εργάστηκε, αλλά και την κυβέρνηση. Θα γλίτωνε τον πρωθυπουργό από ρητορείες περί «μεσαιωνικών λογικών» και «προοδευτικών εκπτώσεων» που έγιναν καπνός μόλις μετά πέντε ημέρες…

Η απουσία της δημοσιογραφικής δεοντολογίας από τα ΜΜΕ είναι μια εμφανής ασθένεια, την οποία -όπως έδειξε και η πρόσφατη εμπειρία- κανένας νόμος δεν μπορεί να θεραπεύσει.

Δουλειά των δημοσιογράφων είναι να ενημερώνουν τους πολίτες με όσο μεγαλύτερη ακρίβεια γίνεται. Και η ακρίβεια προϋποθέτει και το τεκμήριο αθωότητας.

Για να σωθεί ο κόσμος και η κοινωνία, πρέπει πρώτα απ’ όλα να ειναι καλά ενημερωμένοι οι πολίτες. Αυτό σημαίνει ότι πρώτη αποστολή των δημοσιογράφων δεν είναι να σώσουν τον κόσμο, αλλά να τον ενημερώσουν.

Σημειώσεις για τη γυάλινη διαμάχη των τηλεοπτικών αστέρων

Κάποτε στην Ελλάδα, όλα ήταν προσωπικά δεδομένα. Τώρα όλα εμπίπτουν στο δημοσιογραφικό απόρρητο.

Δεν γνωρίζουμε αν υπήρξε σκάνδαλο Ζαχόπουλου στο υπουργείο Πολιτισμού, αλλά τώρα σίγουρα στήνεται σκάνδαλο συγκάλυψης με τη διαχείριση της υπόθεσης.