Εχουν δίκιο να ανησυχούν κάποιοι για αναβίωση του τρομοκρατικού φαινομένου στη χώρα; Μάλλον όχι. Η ελληνική κοινωνία πέρασε τα άγουρα πολιτικώς χρόνια της μεταπολίτευσης, και ωρίμασε. Πολιτικά και συναισθηματικά. Η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών όχι μόνο δεν επιδοκιμάζει την εγκληματική αλητεία, αλλά νιώθει αποτροπιασμό για τη δολοφονία της 70χρονης Βάγιας Νέστορα, μητέρας πολιτευτού της Ν.Δ. από τη Θεσσαλονίκη. Αυτό φάνηκε και στην ομόθυμη καταδίκη της αποτρόπαιας πράξης. «Σφοδρές πολιτικές αντιδράσεις και καταδίκη από κυβέρνηση και κόμματα», ήταν ο τίτλος της ΕΡΤ (1.7.2026).
Την οδύνη και τη βαθιά θλίψη του εξέφρασε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης, σημειώνοντας ότι «οι δολοφόνοι πρέπει να συλληφθούν, να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη και να τιμωρηθούν». Ο Σωκράτης Φάμελλος είπε: «Η τραγική αυτή είδηση μας προκαλεί σοκ και οδύνη», σημειώνοντας την ανάγκη απόδοσης δικαιοσύνης.
Το ΚΚΕ «καταδικάζει τις εμπρηστικές επιθέσεις (…) Πρόκειται για εγκληματικές ενέργειες». Η Ελληνική Λύση «καταδικάζει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τις εμπρηστικές επιθέσεις σε σπίτια κομματικών στελεχών στη Θεσσαλονίκη. Ευχόμαστε ταχεία ανάρρωση στους τραυματίες και απαιτούμε την άμεση σύλληψη και παραδειγματική τιμωρία των δραστών». Η Νέα Αριστερά «εκφράζει την οδύνη της για τον χαμό της Βάγιας Νέστορα. Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στην κόρη της και στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, Αφροδίτη. Οι υπαίτιοι της αναίτιας επίθεσης πρέπει να λογοδοτήσουν».
Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι «η τραγική απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής από μια εγκληματική εμπρηστική επίθεση μας συγκλονίζει όλους». Αντώνης Σαμαράς: «Η επίθεση στη Θεσσαλονίκη εναντίον των τριών πολιτικών στελεχών είναι απολύτως καταδικαστέα. Το να θέτεις σε κίνδυνο τη ζωή αθώων ανθρώπων στο όνομα της πολιτικής είναι αποτρόπαιο».
Αυτήν την –σπάνια για τα ελληνικά πράγματα– ομοθυμία σε επίπεδο κορυφής διατάραξε μία μόνο αποστροφή στον λόγο του πρωθυπουργού. «Κανείς, πλέον, δεν μπορεί να αδρανεί ή να περιορίζεται σε υποκριτικά λόγια καταδίκης», είπε (1.7.2026).
Ποια, ή ποιες, από τις παραπάνω δηλώσεις είναι υποκριτική; Μήπως όλες; Και πώς πιστοποιείται η υποκρισία; Θα συμφωνήσουμε ότι η Αριστερά για πολλά χρόνια έδειξε ανοχή στο φαινόμενο, κάτι που φαινόταν στα «ναι μεν αλλά…» της καταδίκης τρομοκρατικών χτυπημάτων. Τώρα, όμως, τώρα όλες οι δηλώσεις είναι χωρίς τους παλιούς αστερίσκους. Τι παραπάνω μπορούν να κάνουν οι πολιτικοί αρχηγοί και τα κόμματα για να «μην αδρανήσουν» και «να μην περιοριστούν σε υποκριτικά λόγια καταδίκης;». Να συλλάβουν τους δράστες;
