Στην κωμωδία των Ασημάκη Γιαλαμά – Κώστα Πρετεντέρη «Δεσποινίς διευθυντής» υπάρχει ο χαρακτήρας του κλητήρα κυρ Βασίλη, τον οποίο υποδύεται υπέροχα ο κ. Γιάννης Βογιατζής. Απεικονίζει, όπως τον αποκαλεί η Κατερίνα Γώγου, τον «προπολεμικό κομμουνιστή», που ανησυχεί ότι η «Ιντέλιτζενς Σέρβις» έκλεψε τα σχέδια των προκάτ σπιτιών από την ΕΣΣΔ.
Ετσι εμφανίστηκε ο Δημήτρης Κουφοντίνας στο ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά για τη «17 Νοέμβρη» (ΣΚΑΪ, 23.2.2026), με τη διαφορά ότι αυτός βαρύνεται για 11 δολοφονίες, ενώ ο κ. Βογιατζής πρόσφερε μόνο άφθονο γέλιο. Η εμφάνισή του ήταν απομυθοποιητική για όσους δεν είχαν τον χρόνο ή την υπομονή να διαβάσουν τα σχοινοτενή πονήματά του. Αριστερίστικοι μπακαλιάροι παλαιάς κοπής, που κάνουν επίκαιρο το ερώτημα του 2002 «μα, αυτοί ήταν;».
Ο αποκαλούμενος και «φαρμακοχέρης» της τρομοκρατικής οργάνωσης δήλωσε ότι βρίσκεται σε «εχθρικό έδαφος», επειδή μιλούσε στον ΣΚΑΪ, όπως ο κυρ Βασίλης δεν πήγαινε στα πάρτι του ναυάρχου επειδή «τι δουλειά έχει ο εργαζόμενος λαός με την πλουτοκρατία;». Η άλλη, πλην του αίματος, διαφορά είναι ότι ο κυρ Βασίλης ζούσε το 1964, χρονιά που γυρίστηκε η ταινία, ενώ ο Κουφοντίνας δεν ζει καν στη δεκαετία του ’80, όταν ξεκίνησε τη δράση του, αλλά κάπου μεταξύ 1945-1949.
Η απομυθοποίηση είναι ένα από τα πολλά ωφελήματα που προκύπτουν όταν πέφτει φως στην Ιστορία και αυτό μας επαναφέρει πίσω στη συζήτηση για το πρέπον ή μη της εμφάνισης σε ντοκιμαντέρ ενός ανθρώπου που καταδικάστηκε για δολοφονίες κατά συρροήν. Δεν αναφερόμαστε στους συγγενείς των θυμάτων, η συναισθηματική αντίδραση των οποίων είναι κατανοητή και σεβαστή, αλλά σε κάποιους του κεντρώου χώρου που επιχειρηματολόγησαν υπέρ της αποσιώπησης οποιασδήποτε μαρτυρίας των τρομοκρατών. Η επιχειρηματολογία ήταν νεφελώδης με κεντρικό σημείο τον κίνδυνο «αγιοποίησης των δραστών» και της διάχυσης επικίνδυνων ιδεών, που μπορεί να δημιουργήσουν μιμητισμό.
Τώρα… Αν οι τελευταίοι ήθελαν –σώνει και καλά– να λογοκρίνουν κάποιον, έπρεπε να στραφούν στον Γιώργο Καραμπελιά. Αυτός είναι πολιτικώς ενεργός (αρθρογραφεί, εκδίδει περιοδικά και βιβλία, δίνει διαλέξεις κ.λπ.) έχοντας την ίδια ασπρόμαυρη λογική, αλλά με αντεστραμμένο πρόσημο.
Αστειευόμαστε. Και η μαρτυρία του κ. Καραμπελιά είναι πολύτιμη. Οχι γιατί ο ίδιος τράβηξε πολλά από τις Αρχές, αλλά διότι φωτίζει με ιλαρό τρόπο την αντιμετώπιση του τρομοκρατικού φαινομένου. Πρέπει, όμως, να προσέξουμε ότι ένα μέρος του κεντρώου χώρου εξακολουθεί να δίνει τις μάχες του παρελθόντος, από τον θνήσκοντα ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη νεκρή «17Ν».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 5.3.2026
