Η ιστορία της κλοπής οπλισμού από το στρατόπεδο αναδεικνύει τις χρόνιες παθογένειες του δημόσιου τομέα στη χώρα. Είτε η 17,είτε η 18 είτε η 48 Νοέμβρη είναι υπεύθυνη για την κλοπή του οπλισμού, το γεγονός και μόνο ότι μπορούν σχετικά εύκολα να αποκτήσουν κάποιοι δεκαεπτά 45άρια, μόνο αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες δεν δημιουργεί…
«Ναι, κάποτε βλέπαμε τη “17 Νοέμβρη” ως κοινωνική πρωτοπορία, μα κάναμε λάθος μεγάλο. Ήμασταν νέοι και είχαμε ψευδαισθήσεις. Τώρα αποκτήσαμε λογική…»
Το άγχος περί ενοχοποίησης της Αριστεράς είναι μια πολύ βολική σοφιστεία που αποτρέπει την ελληνική κοινωνία να συζητήσει τις ιδεολογικές ευθύνες της Αριστεράς απέναντι στο αίμα που χύθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Το σκάνδαλο δεν είναι οι συνθήκες κράτησης των κατηγορούμενων για συμμετοχή στη «17 Νοέμβρη». Το μεγάλο σκάνδαλο είναι οι συνθήκες διαβίωσης των υπόλοιπων κρατούμενων στις φυλακές
Τελικά δεν θα μείνουν και πολλά πράγματα όρθια, μόλις κατακάτσει ο κουρνιαχτός αυτής της πολύκροτης υπόθεσης. Τα σενάρια, τα υπονοούμενα, η λάσπη εξακοντίζεται από δεξιά κι αριστερά με τέτοια συχνότητα που δεν αφήνουν τίποτε ανέγγιχτο στο διάβα τους.
Το σκεπτικό που διατρέχει το νεφέλωμα του ΠΑΣΟΚικού εθνικο-αριστερισμού, το οποίο δεν αρκείται στην κριτική των πράξεων της Πολιτείας, αλλά αποφασίζει να την υποκαταστήσει ή τουλάχιστον να αποδώσει δικαιοσύνη εκεί που πιστεύει ότι οι θεσμοί δεν θέλουν ή δεν μπορούν.
Τι θα μάθουμε λοιπόν για την 17Ν; Πολλά, αρκεί να έχουμε υπομονή και να μπορούμε να διακρίνουμε τις αλήθειες από τα σενάρια που θα μας ξεφουρνίσουν.
Τα ακατανόητα είναι πολλά. Κατ’ αρχήν ο πληθωρισμός των αναλογιών: «Γκουαντάναμο η Ελλάδα» λέει ο ένας, «λευκά κελιά στον Ευαγγελισμό» ισχυρίζεται ο άλλος. Έτσι που ξεκινήσαμε σε λίγο μπορεί να ακούσουμε και για «Ολοκαύτωμα στην εντατική».
Το ερώτημα είναι γιατί εγκλωβίζεται η Αριστερά στα ψεύτικα διλήμματα που η ίδια δημιουργεί;
Μόνο ψυχολογικού τύπου προσέγγιση μπορώ να κάνω διαβάζοντας δημοσιεύματα που μιλούν για «κατάλυση του κράτους δικαίου» που γίνεται στη χώρα με αφορμή την σύλληψη του κ. Σάββα Ξηρού.
Οι τρομοκράτες ηττήθηκαν επιχειρησιακά, αλλά η τρομοκρατία θα ηττηθεί στη χώρα μόλις τα θύματα γίνουν πρωτοσέλιδα και όχι οι θύτες…
Η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας είναι ένα διαρκές τεστ για την Δημοκρατία μας.
Σενάριο αποκλειστικό: Ο αρχηγός της 17 Νοέμβρη είναι Αμερικανός με εβραϊκές ρίζες…
Tο ανατριχιαστικό εύρημά της είναι πως το 11,6% των Eλλήνων θεωρεί τους φονιάδες της «17 Nοέμβρη» κοινωνικούς επαναστάτες!
Αυτό που αποκαλούμε «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» δεν είναι και δεν εννοεί να είναι μία in vitro εξουσία. Είναι η έκφραση της κοινωνίας, η οποία όμως πηγάζει από κάποιες θεμελιώδεις αρχές.
Το πλέον κοινότοπο ερώτημα των ημερών: «Μα, αυτή είναι η “17 Νοέμβρη”;» Η πιο κοινότοπη απάντηση: «Σιγά μην είναι αυτή…». Ποια όμως είναι τελικά η «17 Νοέμβρη»;
Σ’ όλο τον κόσμο η βία -έστω ως «μαμή της ιστορίας» ή ως αρωγός του δόγματος- δημιούργησε αποτροπιασμό και κοινωνικά ανακλαστικά. Παντού βρέθηκαν φωτεινά μυαλά να κραυγάσουν «ως εδώ». Μόνο στην Ελλάδα υπήρξε τόση σιωπή…
Μετά 27 χρόνια, τα 122 (κατά δήλωσή τους) στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα έχουν κάθε δικαίωμα να φωνασκούν. Μετά όμως τη σιωπή τους για 43 θύματα εμείς έχουμε κάθε δικαίωμα να μην τους πάρουμε στα σοβαρά…
Τελικά μεταξύ Ξηρού και Κουφοντίνα γίνονται πολλά. Πάρα πολλά. Μήπως πρέπει λίγο να τα προσέξουμε;
Ο «κνιτισμός» (ως ασθένεια συνολικά) απαντάται σε όσους θήτευσαν στα μεγάλα σχολειά της Αριστεράς, αλλά όχι μόνο. Οσμώθηκε και διαπερνά ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.
