Οι συνδικαλιστές δεν θέλουν να προστατέψουν την δημόσια περιουσία από τους Κινέζους, όπως ψευδώς ισχυρίζονται. Θέλουν, απλώς, να προστατέψουν τη βολή τους από τον ανταγωνισμό.
Ο διαδηλωτικός τουρισμός είναι το μόνο όφελος που μπορεί να προκύψει από όλον αυτόν τον πληθωρισμό διαμαρτυρίας στο κέντρο της Αθήνας.
Οσο πληθαίνουν οι κινητοποιήσεις τόσο μειώνεται η απήχησή τους. Ουδείς πλέον θεωρεί κάποια διεκδίκηση που εμφανίζεται με πανό στη Σταδίου σοβαρό αίτημα.
Οι διαδηλώσεις έχουν γίνει ένας άσκοπος βραχνάς για την πρωτεύουσα. Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν πρώτοι οι συνδικαλιστές, αν πραγματικά θέλουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων.
Οι γραφειοκρατίες όλων των χώρων από ένα σημείο και μετά εργάζονται περισσότερο για την διαιώνιση του ρόλου τους παρά για το καλό των μελών τους. Στον ελληνικό συνδικαλισμό τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.
Οι διδάσκοντες των ΑΕΙ απεργούν αμειβόμενοι. Οι εργαζόμενοι της ΕΘΕΛ αρνούνται υπερωριακή εργασία τις μέρες που απεργούν οι ιδιοκτήτες ΤΑΞΙ και οι συμβασιούχοι καταλαμβάνουν την Ακρόπολη.
H νέα γενιά δείχνει μεγάλη ωριμότητα. Ξέρει πότε να διαδηλώσει και που να γυρίσει την πλάτη. Ευχής έργο θα ήταν να μεταλαμπαδεύσει λίγο από αυτή την ωριμότητα της στους σιτιζόμενους από το δημόσιο κορβανά ταγούς της κοινωνίας…
Το βασικό ζήτημα στην Ελλάδα είναι ένα: ο πληθωρισμός των διαμαρτυριών και η μη τήρηση της αναλογικότητας, πλήττουν κατ’ αρχήν την ίδια την διαμαρτυρία. Δικαίων και αδίκων…
Υπάρχει ένας συνδικαλιστικός παραλογισμός με τα καθημερινά εμφράγματα στο κέντρο της Aθήνας.
