Η ελευθερία είναι η δυνατότητα να βελτιώνουμε πράγματα διά άπειρων δοκιμών και λαθών, είναι μια μέθοδος εξέλιξης.
Ο φράχτης που χώριζε την εκκλησία με το εργαστήριο άρχισε να καταρρέει μόλις η θρησκευτική δεξιά διά του Τζορτζ Μπους και των νεοσυντηρητικών πήρε την εξουσία.
Το πείραμα ενός καθηγητή που αποδόμησε τον μεταμοντερνισμό.
Το αυτονόητο είναι διαρκώς υπό αίρεση και επειδή όλα μεταφέρονται στην σφαίρα του συμβολικού, στην πραγματικότητα τίποτε δεν μπορεί να επιλυθεί.
Η εσχατολογία έχει γίνει μόνιμη επωδός των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Οχι μόνο των ελληνικών…
Το να περιμένει ένα μεγάλο ηγέτη μια κοινωνία για να βγει από τα αδιέξοδά της, είναι σαν να ευελπιστεί κάποιος ότι θα ζήσει από το ΛΟΤΤΟ.
H ΔΕΘ δεν έχει πλέον ούτε ρόλο «εμποροπανηγύρεως». Είναι μια έκθεση που στήνεται από το κράτος για το κράτος.
Οι ελληνικές υποθέσεις ντόπινγκ δεν διακρίνονται μόνο από το θράσος που τις συνοδεύει, σαν αποκαλύπτονται. Διακρίνονται και από την ιδεολογική ντόπα που τις στηρίζει. Μια εθνικολαϊκή αντίληψη που θέλει τη μικρή (για το τίμια το συζητάμε) Ελλάδα να πρωταγωνιστεί στα γήπεδα της οικουμένης.
Μνήμη Πάνου Α. Τσιανάκα (1962-2008)
Ναι, η πρόοδος δημιουργεί προβλήματα. Αλλά δεν συγκρίνονται με τα προβλήματα που είχε ο προ της βιομηχανικής εποχής κόσμος. Τουλάχιστον τώρα ζούμε αρκετά και προλαβαίνουμε να σκεφθούμε τα προβλήματα.
Πόσο ηθικά αποδεκτή είναι η «απο-ανάπτυξη» στο πλαίσιο μιας «αναδιανεμητικής κοινωνίας»;
Στους δρόμους βλέπουμε καταστάσεις πρώιμου καπιταλισμού. Ιδιωτικά συμφέροντα ξεσχίζουν δημόσιες υποδομές χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα, και πιθανώς χωρίς να πληρώνουν τίποτε.
Πολλοί διακατέχονται από νοσταλγία για τα «χρόνια εκείνα». Συνήθως πρόκειται για νοσταλγία της νιότης που σβήνει τις ρυτίδες του παρελθόντος.
Υπάρχει ένας «οικολογικός ταλιμπανισμός» που επιχειρεί να απαξιώσει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, ακόμη κι εκείνες που έχουν στόχο την προστασία του περιβάλλοντος.
Ποτέ οι άνθρωποι δεν ήταν καλύτερα σε σχέση με το παρελθόν, αλλά και ποτέ δεν φοβόταν περισσότερο.
Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και διανόηση είναι η τέχνη του ιδανικού. Όταν αυτά τα δύο αναμειγνύονται σπάνια προκύπτει ένα καλό αποτέλεσμα.
Οι εμπορικές εκθέσεις δεν στήνονται για να έχουν φόντο οι πολιτικοί στις εξαγγελίες των, ούτε ως χώρος περιπάτου του κοινού.
Μήπως, αντί να αναζητούμε την κοινωνία της διάχυτης αρετής, να αφήσουμε τις ιδιοτέλειες των ανθρώπων να ανταγωνιστούν;
Περίεργο πράγμα ο χρόνος! Κανείς δεν ξέρει τι είναι -ούτε καν οι φυσικοί- μόνο που όλοι νιώθουμε την έλλειψή του. Κι όσο περνά ο καιρός τόσο μεγαλύτερη αυτή φαντάζει…
Η άκριτη αφισοκόλληση υπήρξε μια κατάκτηση της Μεταπολίτευσης και, όπως όλα τα πράγματα που απαγορεύτηκαν από τη δικτατορία, ασκήθηκε επί Δημοκρατίας καθ’ υπερβολή.
