Η διόγκωση της πρωτεύουσας είναι δείγμα κοινωνικής υπανάπτυξης, αλλά και ασθένειας του κράτους.
Πήγαμε λοιπόν και στα χωριά μας. Γλεντήσαμε, χαρήκαμε, χαλαρώσαμε, ηρεμήσαμε. Κάποιοι από μας υποκριτικά και μεγαλόφωνα μπορεί να αποφανθήκαμε: «Ε, ρε! Εδώ είναι η ζωή. Όχι σαν εμάς που σκοτωνόμαστε χωρίς νόημα στην Αθήνα». Μα., σαν υπήρξε ο αντίλογος: «Και γιατί δεν μένετε εδώ, αντί να σκοτωνόσαστε στην Αθήνα;», ξεροκατάπιαμε. Κάποιοι μίλησαν για την «δουλειά, που είναι κάτω στην Αθήνα», κάποιοι άλλοι για τα «φροντιστήρια των παιδιών, που είναι κάτω στην Αθήνα», κάποιοι για τις «γνωριμίες, που είναι κάτω στην Αθήνα». Όλοι είχαμε μια φτηνή δικαιολογία για να τρέξουμε πίσω στο «κλεινόν» άστυ της άθλιας καθημερινότητας μας.
Έχουν γραφτεί πάρα πολλά για τον υδροκεφαλισμό της πρωτεύουσας που αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη του τόπου. Τα πιο συγκλονιστικά στοιχεία τα έδωσε ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας κ. Κώστας Καραμανλής ο οποίος μιλώντας στο Αιγάλεω με απλά λόγια μας έδωσε να καταλάβουμε ότι κάθε εργαζόμενος στην Αθήνα ξοδεύει κατ’ έτος στους δρόμους (από και προς τη δουλειά του) το αντίστοιχο δύο μηνών ετησίως. Είναι δύο μήνες απλήρωτης εργασίας, ή 1.500 ευρώ κατ’ ελάχιστον ανά άτομο. Η ζωή στην Αθήνα είναι οικονομικά ασύμφορη και δεν αναφερόμαστε μόνο στο κόστος ζωής. Αναφερόμαστε στους δύο μήνες απλήρωτης εργασίας που ξοδεύουμε στους δρόμους, συν τον ένα μήνα το χρόνο που ψάχνουμε για θέση στάθμευσης κ.λ.π.
Η διόγκωση λοιπόν της πρωτεύουσας είναι δείγμα κοινωνικής υπανάπτυξης, αλλά και ασθένειας του κράτους. Το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, αλλά και κοινωνίας είναι ο προσανατολισμός των στο κράτος. Όταν, για παράδειγμα, μια επιχείρηση δεν έχει φτιαχτεί για να καλύψει τις ανάγκες της αγοράς αλλά τις κρατικές προμήθειες τότε επόμενο είναι να στηθεί κοντά στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Όταν το 90% των επιχειρήσεων στοχεύουν στο κράτος τότε αποκτάς μια πρωτεύουσα στην οποία στριμώχνεται το 40% του πληθυσμού της χώρας.
Η λύση λοιπόν μακροπρόθεσμα είναι η μείωση του κράτους. Μεσοπρόθεσμα είναι η αποκέντρωση δραστηριοτήτων του κράτους. Ακούστηκε πολλές φορές το σύνθημα «υπουργείο Γεωργίας στη Λάρισα». Θα μπορούσε να γίνει, αν υπήρχε η πολιτική βούληση. Όχι μόνο να ξεκουνηθεί ο υπουργός Γεωργίας από το κέντρο λήψης αποφάσεων, αλλά να υπάρξει σύγκρουση και με τα ποίκιλλα συμφέροντα των εργαζομένων στο υπουργείο. Από κράτους άρξασθαι λοιπόν, και να δούμε ποιος θα τολμήσει…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή» στις 30.4.2003
