Οπως δείχνει η περιπέτεια με τον κ. Μανώλη το συμπέρασμα που εύκολα συνάγεται είναι ότι ο αρχηγός του ΛΑΟΣ χτυπά το ντέφι και η Νέα Δημοκρατία αναστατώνεται.
Δεν γνωρίζουμε πόσα μαθηματικά θυμάται από τα γυμνασιακά του χρόνια ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κ. Γιάννης Μανώλης, αλλά ένα είναι σίγουρο. Αν προσθέσεις ένα κεντροδεξιό κόμμα κι ένα ακροδεξιό κόμμα δεν παίρνεις ένα άλλο κεντροδεξιό κόμμα. Εκτός πάλι αν ο κ. Μανώλης θεωρεί τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό μηδενικό – και ως γνωστόν όσα μηδενικά κι αν προσθέσεις σε κάτι αυτό μένει αναλλοίωτο.
Το βασικό, όμως, πρόβλημα της συζήτησης που κάνουν κάποιοι για τη συνεργασία της Ν.Δ. με τον ΛΑΟΣ δεν είναι η άγνοια της αριθμητικής. Ούτε καν η στρέβλωσή της. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι η συζήτηση δεν γίνεται με πολιτικούς όρους, παρά μόνο με αριθμούς και μάλιστα πλασματικούς: Τόσοι οι ψηφοφόροι της Ν.Δ., τόσοι οι ψηφοφόροι του ΛΑΟΣ τούς προσθέτουμε και διατηρούμε την εξουσία.
Δεν εξετάζουμε τι πρεσβεύει το ένα κόμμα και τι το άλλο, απλώς προσθέτουμε κουκιά. Κάτι που είναι προσβλητικό και για τα δύο κόμματα και κυρίως για τους ψηφοφόρους των. Ειδικά μετά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, δηλώσεις σαν κι αυτές του κ. Μανώλη στέλνουν τα λάθος μηνύματα. Εμφανίζουν τη Νέα Δημοκρατία σε ρόλο ικέτη, ενός κόμματος το οποίο -ας μην ξεχνάμε- γεννήθηκε επειδή ακριβώς οι απόψεις του κ. Καρατζαφέρη θεωρήθηκαν επιζήμιες για τη Νέα Δημοκρατία.
Θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα αν η συζήτηση ξεκινούσε από τις προγραμματικές συγκλίσεις. Αν γινόταν μια απόπειρα ανίχνευσης των σημείων που συμφωνούν οι δύο χώροι, που βρίσκεται η τομή τους και αν αυτή η τομή παράγει μια βιώσιμη λύση. Το να συζητάς πρώτα την αριθμητική και μετά την πολιτική δεν παράγει βιώσιμα σχήματα, ακόμη κι αν ο εκλογικός στόχος επιτευχθεί. Μπορεί να φανταστεί κανείς ένα σχήμα συγκυβέρνησης Ν.Δ.-ΛΑΟΣ;
Αυτό που προέχει τώρα στη Νέα Δημοκρατία είναι η αποσαφήνιση της φυσιογνωμίας της. Αυτή αποτελεί προϋπόθεση για συνεργασίες ή αποκλεισμό τους. Οταν ξέρεις πού θες να πας οι συνοδοιπόροι βρίσκονται εύκολα. Διατυπώνεις τους στόχους, εξειδικεύεις τα μέσα και μετά καλείς όσους θέλουν να συμμετάσχουν. Αυτό κάνει ένα κόμμα εξουσίας που νιώθει σίγουρο για τον εαυτό του.
Οι προγραμματικές συγκλίσεις είναι μέσα στο παιχνίδι, αρκεί να διαφεντεύεις τους όρους και να μην τους υπαγορεύει ο πανικός από ένα κακό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.
Τώρα και όπως δείχνει η περιπέτεια με τον κ. Μανώλη το συμπέρασμα που εύκολα συνάγεται είναι ότι ο αρχηγός του ΛΑΟΣ χτυπά το ντέφι και η Νέα Δημοκρατία αναστατώνεται. Μια δήλωση του κ. Καρατζαφέρη για συνεργασίες με «πικραμένους» διαμόρφωσε την ατζέντα συζήτησης εντός της Ν.Δ.
Βέβαια η διερεύνηση προγραμματικών συγκλίσεων είναι δύσκολη δουλειά για όλα τα κόμματα. Ειδικά με τον ΛΑΟΣ, διότι θεμέλιο της πολιτικής του οποίου είναι η ρήση του Γκράουτσο Μαρξ, «αυτές είναι οι αρχές μου. Αν δεν σας αρέσουν έχω κι άλλες».
Αλλά το να ζητούν βουλευτές της Ν.Δ. προγραμματικές συγκλίσεις έτσι χωρίς πρόγραμμα και κουβέντα, είναι σαν να λέει το κόμμα τους «αυτές είναι οι αρχές μου. Αν δεν βγαίνουν τα ποσοστά έχουμε κι άλλες».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 17.6.2009
