Γιατί τόση χαρά που πέθανε η Μάργκαρετ Θάτσερ;
Είχε χρόνια η Αριστερά να χαρεί τόσο. Πρέπει να ήταν από την εποχή που το «Σπούτνικ» έδωσε την ψευδαίσθηση ότι η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία παρήγε καλύτερα αποτελέσματα από τον καπιταλισμό. Από τότε δοκίμαζε μόνο πίκρες. Το 1968 κατέρρευσαν οι ψευδαισθήσεις του δημοκρατικού κομμουνισμού, το 1978 η Κίνα στράφηκε στον καπιταλισμό και το 1989 κατέρρευσε και ο ίδιος ο κομμουνισμός. Στο ενδιάμεσο, με τον στασιμοπληθωρισμό, κατέρρεαν οι ψευδαισθήσεις ότι όσο περισσότερο χρήμα τυπώνουν τα κράτη, τόσο μικρότερη ανεργία έχουν.
Είναι όμως λογικό να στήνονται πανηγύρια για τον θάνατο μιας ηλικιωμένης που έπασχε από Αλτσχάιμερ; Ισως να έγινε κατανοητό ότι μπορεί ο σοβιετικός κομμουνισμός να ηττήθηκε οριστικά το 1989, οι δυτικοευρωπαϊκές εκδοχές του ηττήθηκαν μια δεκαετία νωρίτερα, το 1979 με την άνοδο της Μάργκαρετ Θάτσερ στην εξουσία.
Αυτό που δεν συγχωρούν οι αντίπαλοί της είναι πως η «σιδηρά κυρία» της Βρετανίας απέδειξε ότι «ένας άλλος κόσμος με λιγότερο κράτος είναι εφικτός». Οτι η απελευθέρωση της οικονομίας όχι μόνο παράγει πλούτο, αλλά παίρνει κι εκλογές. Τρεις φορές κέρδισε την πρωθυπουργία η εκλιπούσα, αλλά το κυριότερο είναι ότι διαμόρφωσε την οικονομική πολιτική και εκτός Βρετανίας. Η Θάτσερ είχε την πολιτική βούληση να αλλάξει τον κόσμο όσο κανένας άλλος. Εκεί που οι άλλοι πολιτικοί πρότειναν μεταρρυθμίσεις, εκείνη έκανε ριζοσπαστικές τομές. Μετά την επιτυχία του πειράματός της όλες οι χώρες ασπάστηκαν λίγο πολύ τις πολιτικές της. Πρώτοι οι αντίπαλοί της Εργατικοί στη νέα εκδοχή τους· ο Τόνι Μπλερ ήταν ο καλύτερος συνεχιστής του έργου της.
Δεν ήταν όλα καλά καμωμένα στην 11χρονη πρωθυπουργία της, αλλά από τα ελληνικά ΜΜΕ ακούμε μόνο τα κακώς καμωμένα. Ξεχνάμε ότι παρέλαβε μια ημικατεστραμμένη χώρα με πληθωρισμό και ανεργία, με βιομηχανίες να δουλεύουν εκ περιτροπής επειδή δεν υπήρχε επάρκεια ρεύματος, με κοινωνικές συγκρούσεις κι έναν δημόσιο τομέα που γινόταν όλο και περισσότερο υπηρέτης της γραφειοκρατίας του, παρά των πελατών του που είναι οι πολίτες.
Η Θάτσερ τα άλλαξε όλα αυτά. Παρέδωσε το 1991 μια Βρετανία ακμάζουσα και πρωταγωνίστρια των διεθνών εξελίξεων. Αλλά πάλι μένει το ερώτημα: τόση χαρά που πέθανε μια 87χρονη; Αυτή είναι η μόνη πολιτική πρόταση εναντίον του επάρατου «θατσερισμού»;
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 14.4.2013
