Διατύπωσε τη μισή αλήθεια ο υπουργός Υποδομών Χρίστος Δήμας λέγοντας πως «όσοι ανοίξουν τα διόδια, με το πρόσχημα να γίνει ελεύθερη η διέλευση για τους πολίτες, ουσιαστικά θα επιβαρύνουν με το κόστος της μη καταβολής των διοδίων όλους τους φορολογουμένους. Οσους χρησιμοποιήσουν τον δρόμο, αλλά και τους υπόλοιπους, οι οποίοι δεν θα τον χρησιμοποιήσουν» (ΑΠΕ, 20.12.2025).
Αν και το ποσό των 2,5 εκατ. ευρώ ημερησίως, που είπε ο υπουργός, είναι υπερβολικό, η αλήθεια είναι ότι «το κόστος της μη καταβολής των διοδίων θα επιβαρύνει όλους τους φορολογουμένους». Αν δεν ανοίξουν οι μπάρες το κόστος των διοδίων θα επιβαρύνει μόνο εκείνους που (επίσης) δεν χρησιμοποιούν τον δρόμο.
Πριν από μερικές ημέρες γράφαμε ότι «οδηγός που κινείται προς Αθήνα, στο 140ό χλμ. βγαίνει δεξιά στον κόμβο της Αταλάντης. Μπαίνει στο χωριό Τραγάνα, περνάει κάτω από τη γέφυρα και βγαίνει αριστερά στην εθνική οδό. Πεντακόσια μέτρα μετά, πληρώνει 3,80 ευρώ διόδια και σε 3 χλμ. ξαναβγαίνει από την εθνική, αυτή τη φορά αριστερά, στον γνωστό κακοτράχαλο παράπλευρο. Κάποια στιγμή, το καλντερίμι σταματάει και αρχίζει η… πατριδογνωσία. Ελλείψει παράλληλης οδού, ο οδηγός πρέπει να διασχίσει τη μισή Στερεά: Ορχομενός, Λιβαδειά, Αλίαρτος, Θήβα κ.λπ., μέχρι κάποια στιγμή να ξαναβγεί στη νέα σούπερ ντούπερ εθνική, όπου τον ξαναπεριμένουν διόδια, για τον δρόμο που δεν χρησιμοποίησε» («Καθημερινή», 18.12.2025).
Γι’ αυτή την κατάσταση ούτε οι παραχωρησιούχοι είχαν την ευαισθησία να κόψουν τα διόδια (τζάμπα τα πολυτελή τμήματα «Κοινωνικής και Εταιρικής Ευθύνης», που διά των διοδίων μας πληρώνουμε) ούτε η κυβέρνηση τους τράβηξε το αυτί λέγοντας «Ρε παιδιά! Κοροϊδεύετε τον κόσμο βάζοντάς τον στην εθνική για 3 χλμ., να πληρώσει διόδια και μετά τον ξαναβγάζετε». Συνεπώς, η παράνομη παρέμβαση των αγροτών χειροκροτήθηκε από όλους που ένιωθαν κορόιδα όταν πλήρωναν για δρόμους που δεν χρησιμοποιούσαν. Τους είδαν κάτι σαν «Ρομπέν των εθνικών οδών».
Βεβαίως, σε ένα ευνομούμενο κράτος οι πληγέντες από την καταχρηστική πρακτική των εταιρειών δεν θα προέβαιναν σε αυτοδικία. Θα προσέφευγαν στη Δικαιοσύνη ώστε να αποζημιωθούν για τα σπασμένα, είτε αυτά είναι διόδια είτε φθορές του αυτοκινήτου, αφού ο δρόμος είναι σε μαύρα χάλια. Αλλά πάλι, σε ένα ευνομούμενο κράτος θα υπήρχε δικαιοσύνη να φέρει εις πέρας τέτοιες πολυτέλειες ή κυβέρνηση που θα επέβαλλε στις διαχειρίστριες εταιρείες να πράξουν όσα λέει η σύμβασή τους, να έχουν παράπλευρες οδούς της προκοπής· όταν έχουν.
Ετσι, λοιπόν, η παρανομία μοιάζει μονόδρομος και η ανομία γίνεται τρενάκι.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 24.12.2025
