Ουδέν έργο λόγου, τέχνης, δημοσιογραφίας μπορεί να κριθεί εκ των προτέρων. Ούτε από όσα πιθανολογούμε ότι θα προκαλέσει. Αν κρίνουμε με βάση τα αρνητικά συναισθήματα που μπορεί να δημιουργήσει ένα έργο, τίποτε δεν πρέπει να γίνει. Το πιθανότερο είναι ότι κάποιος θα πληγωθεί. Αυτό δεν είναι το υπόβαθρο όλου του κινήματος της «πολιτικής ορθότητας»;
Το επικείμενο ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά για τα «50 χρόνια τρομοκρατίας στην Ελλάδα» έχει ένα επιπλέον αγκάθι. Τη συνέντευξη του καταδικασθέντος για σωρεία δολοφονιών Δημήτρη Κουφοντίνα. Εχει δικαίωμα να μιλάει ένας «αμετανόητος δολοφόνος», όπως έκρινε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης; (ΣΚΑΪ, 17.11.2025).
Η διεθνής πρακτική δίνει καταφατική απάντηση. Πολλοί τρομοκράτες –του ιρλανδικού ΙΡΑ, της βασκικής ΕΤΑ, κ.ά.– μίλησαν σε ειδησεογραφικές εκπομπές. Ο Μάριο Μορέτι, αμετανόητο ηγετικό στέλεχος των «Ερυθρών Ταξιαρχιών» και υπεύθυνος της απαγωγής και δολοφονίας του Αλντο Μόρο, έδωσε συνεντεύξεις στη La Repubblica, στην Corriere della Sera κ.ά. Μίλησε ακόμη και στη σειρά των ιστορικών ντοκιμαντέρ «La notte della Repubblica» (Η νύχτα της δημοκρατίας). Σ’ αυτό μίλησαν και ακροδεξιοί τρομοκράτες για τις βομβιστικές επιθέσεις της εποχής με δεκάδες νεκρούς. Το ντοκιμαντέρ μεταδόθηκε από την κρατική RAI2.
Η απόσυρση της χρηματοδότησης του ντοκιμαντέρ από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας (ΕΚΚΟΜΕΔ) έχει όλα τα κρατικά χαρακτηριστικά. Την προχειρότητα. Μια απόφαση που ελήφθη στις 8.12.2025, αναιρείται στις 15.12.2025· σε μια βδομάδα, δηλαδή. Δεύτερον, αποδεικνύει ότι οι χρηματοδότες κρατικοί οργανισμοί είναι ευεπίφοροι σε πιέσεις παντός είδους, υπό το επιχείρημα ότι τα λεφτά των φορολογουμένων δεν μπορούν να «πληρώνουν» έργα τα οποία ενοχλούν.
Παρά τα μεγάλα λόγια στο καταστατικό του, για «ανάπτυξη, ενίσχυση και προστασία του ελληνικού οπτικοακουστικού δημιουργικού τομέα», το ΕΚΚΟΜΕΔ αποδεικνύει με την τελευταία επιλογή του ότι ενισχύει μόνο έργα που ακολουθούν την πεπατημένη. Η κρατική επιδότηση σε έργα λόγου, τέχνης, δημοσιογραφίας κ.λπ. συνοψίζεται σε αυτό που θα έλεγε ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σο: «είναι ένα σωσίβιο που πετάνε σε έναν κολυμβητή, όταν αυτός φτάσει στην ακτή σώος». Τώρα, με βάση την προηγούμενη δουλειά του κ. Παπαχελά και του ΣΚΑΪ, αποδεικνύει πως ούτε αυτό είναι αρκετό.
Τέλος, είναι κατανοητός και σεβαστός ο πόνος των συγγενών· κάποιοι από αυτούς είναι φίλοι. Ομως, η «Νύχτα της Ελληνικής Δημοκρατίας» πρέπει να φωτιστεί. Απ’ όλες τις πλευρές.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 18.12.2025
