Σήμερα στη Βουλή γίνεται μια κρίσιμη ψηφοφορία. Οχι γιατί –όπως λένε πολλοί– κρίνεται το μέλλον της κυβέρνησης· σιγά, μη χαθεί η δεδηλωμένη από μια διαδικασία για άρση ασυλίας. Είναι κρίσιμη διότι η Βουλή καλείται να αποφασίσει αν και κατά πόσον το ρουσφέτι –που ευσχήμως βαφτίστηκε «παρέμβαση στη δημόσια διοίκηση»– είναι μέρος του έργου των βουλευτών, δηλαδή κομμάτι της πο-λιτικής διαδικασίας.
Υπάρχουν βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που δεν κατάλαβαν όσα οι πολίτες έμαθαν την προηγούμενη δεκαετία. Η επίλυση ατομικών προβλημάτων των πολιτών, ακόμη κι αν δεν αποσκοπεί σε άμεσο οικονομικό όφελος του πολιτικού, στρεβλώνει την κρατική λειτουργία. Οταν γίνεται κανόνας συντελεί τα μάλα στην κρατική χρεοκοπία. Τώρα, ακούμε δακρύβρεχτες ιστορίες για τη «φουκαριάρα τη μάνα» του ψηφοφόρου που δεν μπορεί να βρει κρεβάτι στο νοσοκομείο, για τον βιοπαλαιστή αγρότη που για ένα χαρτί δεν μπορεί να πάρει επιδοτήσεις. Από την άλλη, ποτέ δεν ακούσαμε για τον επιχειρηματία, που με κάποια άτυπη πολιτική παρέμβαση παίρνει το έργο ή την προμήθεια του Δημοσίου.
Αν σήμερα η Βουλή θεωρήσει ότι τα τηλεφωνήματα βουλευτών στον διοικητή του ΟΠΕΚΕΠΕ για τα «δίκαια αιτήματα κάποιων αγροτών» είναι μέρος της δουλειάς τους, θεσπίζει ταυτοχρόνως και το δικαίωμα των πολιτικών να παρεμβαίνουν και για τα άδικα αιτήματα των επιχειρηματιών. Οταν οι διαδικασίες είναι άτυπες –«έλα μωρέ! Ενα τηλεφώνημα έκανε για το δίκιο του ψηφοφόρου του»– κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν το άλλο τηλεφώνημα γίνεται για το άδικο του χρηματοδότη του. Και να μη ρωτήσουμε ποιος πειρασμός είναι μεγαλύτερος: η εξυπηρέτηση του μεμονωμένου ψηφοφόρου ή αυτή του ισχυρού χρηματοδότη;
Μία λύση για να ξεχωρίσουμε την ήρα των άδικων αιτημάτων από το στάρι των «δίκαιων» είναι να παρακολουθούνται τα τηλέφωνα όλων των βουλευτών, συν των συζύγων τους και όλων των συνεργατών τους. Το Μαξίμου το έκανε αυτό με τους υπουργούς, αλλά δεν μάθαμε ούτε τα στατιστικά στοιχεία των αποτελεσμάτων των υποκλοπών: πόσα τηλεφωνήματα έγιναν για τη «φουκαριάρα τη μάνα» του ψηφοφόρου και πόσα υπέρ κάποιων επιχειρηματιών; Βεβαίως, ίσως έτσι να εξηγείται η σιωπή των υπουργών που «δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους» και καταπίνουν τον ελέφαντα των υποκλοπών, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Η άλλη λύση είναι η τήρηση των κανόνων. Αυτοί δεν απαγορεύουν το ενδιαφέρον των βουλευτών για τους ψηφοφόρους τους, αλλά θέλουν την εκδήλωση αυτού του ενδιαφέροντος να γίνεται μέσα από τα θεσμισμένα κανάλια, όπου οι κινήσεις τους καταγράφονται επισήμως και η δουλειά δεν γίνεται «φορετά» και «χεράτα».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 22.4.2026
