Κάποιοι, επιτέθηκαν κατά του Κοινοβουλίου επειδή για την άρση του ασύλου θα αποφασίζει ένα όργανο με περισσότερα από τρία μέλη;
Δίκαιη η οργή για τη βεβήλωση του μνημείου του Αγνωστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα. Ακόμη και των κατ’ επάγγελμα εθναμυντόρων που ξημεροβραδιάζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα. Αλλά αν είναι ιερός ο χώρος του Αγνωστου Στρατιώτη, τι είναι οι αίθουσες του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου που βεβηλώνονται ανά βδομάδα; Θεωρούνται ανίεροι και δεν εκδηλώνεται η ίδια οργή; Οι δικαστικές αρχές εξήντλησαν το όριο της αυστηρότητας για το κάψιμο ενός ξύλινου φυλακίου στην Πλατεία Συντάγματος. Το θεωρούν, άραγε, περισσότερο σημαντικό από τις πανεπιστημιακές υποδομές που καταστρέφονται σε κάθε κατάληψη;
Μπορούν να δοθούν πολλές εξηγήσεις για την προχθεσινή ευαισθητοποίηση και την αντίδραση των αρχών. Η πρώτη είναι ότι συνηθίσαμε τις καταστροφές των πανεπιστημιακών χώρων και τις θεωρούμε κάτι σαν φυσικό φαινόμενο με το οποίο οφείλουμε να ζήσουμε. Η δεύτερη εξήγηση θέλει τη βεβήλωση του μνημείου, τελευταία σταγόνα στο ποτήρι των καταστροφών. Η τρίτη εξήγηση είναι ανησυχητική. Αυτή η χώρα ευαισθητοποιείται αμέσως για το συμβολικό, ενώ συστηματικά αδιαφορεί για το πραγματικό.
Δεν θα αναφερθούμε εκτενώς σε άλλες ένδοξες μάχες του συμβολικού, όπως οι πορείες στη δεκαετία του 1990 για τη Μακεδονία ούτε στις αντιδράσεις για το θρήσκευμα στις ταυτότητες, ούτε καν για το νέο θέμα που εσχάτως συζητείται στα παράθυρα σχετικά με την διατήρηση ή όχι του μύθου στα βιβλία της ιστορίας. Αν το καλοσκεφθούμε και οι μάχες για την Ανώτατη Εκπαίδευση στον χώρο του συμβολικού κινούνται. Αποτιμώντας ψύχραιμα το νομοσχέδιο, ένα πρέπει να πούμε: «Σιγά τη μεταρρύθμιση για την οποία πρέπει να καεί το κέντρο της Αθήνας»! Δηλαδή, κάποιοι βεβήλωσαν τον Αγνωστο Στρατιώτη επειδή η αιώνια φοίτηση γίνεται δωδεκαετής; Επιτέθηκαν κατά του Κοινοβουλίου επειδή για την άρση του ασύλου θα αποφασίζει ένα όργανο με περισσότερα από τρία μέλη; Χθες είδαμε να φουντώνει η βία για ζητήματα που σε άλλες χώρες λύνονται με Προεδρικά Διατάγματα. Δεν μπήκαν δα στην πόλη οι οχτροί, επειδή θα αξιολογούνται τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.
Προ μηνός περίπου, ο πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ κ. Λάζαρος Απέκης δήλωσε ότι «η νεοφιλελεύθερη επίθεση καταγράφει ήττες και είναι υπόθεση του κινήματος να κάνει αυτές τις ήττες οριστικές» («Αυγή» 23.2.2007). Εκεί μάλλον βρίσκεται το μυστικό της οξύτητας που εμφανίζει η σύγκρουση για ένα ήσσονος τόλμης νομοθέτημα. Κάποιοι έχουν φτιάξει τον μπαμπούλα του νεοφιλελευθερισμού και τον πολεμάνε με μολότοφ στην Πλατεία Συντάγματος. Οπως κάθε Πάσχα, σε διάφορα χωριά, καίνε συμβολικά τον Ιούδα, έτσι συμβολικά καίνε και τον «ανάλγητο» σε κάθε πορεία. Αλλες φορές ο «ανάλγητος» παίρνει τη μορφή κάποιας τράπεζας κι άλλες ενός πτωχού κουβούκλιου στον Αγνωστο Στρατιώτη.
Είναι καιρός τώρα που η αντιπαράθεση έχει ξεφύγει από τα χωράφια της Παιδείας. Τούτο είναι εμφανές από το γεγονός ότι οι αντιδρώντες δεν συμμετέχουν καν στον διάλογο. Οχι επειδή διαφωνούν σε επιμέρους διατάξεις ή ρυθμίσεις, αλλά επί της αρχής. Πήγε στη Βουλή η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ, κατήγγειλε τη μεταρρύθμιση κι έφυγε. Το πρόβλημά τους, λοιπόν, δεν είναι επί του πραγματικού νομοσχεδίου, αλλά επί όσων φαντάζονται ότι κρύβονται πίσω του. Οπως στις διαδηλώσεις του νεομακεδονικού δίνονταν οι μάχες επί του συμβολικού, επειδή κάποιοι φαντάζονταν μουσουλμανικά τόξα τα οποία θα έπνιγαν την Ελλάδα, έτσι και σήμερα κάποιοι φαντασιώνονται επιχειρηματικά και ιμπεριαλιστικά τόξα που θα πνίξουν την σκέψη του Ντεριντά στα ελληνικά πανεπιστήμια.
Έτσι φτάσαμε στο «Νυν υπέρ πάντων ο αγών», όπως τέλειωνε κι ένα άρθρο με τίτλο «Νέος νόμος?Πλαίσιο για τα ΑΕΙ: Το κρυμμένο πρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού στην Ανώτατη Εκπαίδευση» («Εποχή» 25.2.2007)
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 10.3.2007
