Ενα δημόσιο κανάλι ιδεών

on . Posted in Tηλεόραση


Συζητήθηκε αρκετά (και, μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις χλευαστικά) η πρωτοβουλία του πρωθυπουργού να δείχνει το υπουργικό συμβούλιο διαλέξεις σύγχρονων στοχαστών της οργάνωσης TED Academy. Η οργάνωση αυτή, που ξεκίνησε το 1984, διοργανώνει διαλέξεις νέων στοχαστών και τις μοιράζει δωρεάν σε ολόκληρο τον κόσμο μέσω Διαδικτύου. Τα πρότυπά της ακολουθούν και διάφοροι άλλοι. Στην Ελλάδα δημιουργήθηκε το TEDx Athens το οποίο μας επέτρεψε να απολαύσουμε διαδικτυακά εξαιρετικές ομιλίες, όπως του κ. Αρίστου Δοξιάδη για την καινοτομία στις μικρές επιχειρήσεις, ή της κ. Θάλειας Δραγώνα για το εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτές οι ομιλίες είναι ένα οιονεί και προσβάσιμο απ’ όλους πανεπιστήμιο. Προβληματίζουν και επιμορφώνουν χιλιάδες, μεταφέρουν νέες ιδέες σε κάθε γωνιά της χώρας, είναι χρήσιμες για παιδιά ακριτικών περιοχών που δεν θα είχαν ποτέ την ευκαιρία να τις παρακολουθήσουν.

Ομως εκτός από το TEDx Athens, στην Αθήνα γίνονται καθημερινά δεκάδες εκδηλώσεις για διάφορα θέματα, τα οποία πολλές φορές αναλύουν σημαντικοί άνθρωποι. Γίνονται παρουσιάσεις βιβλίων, ημερίδες, συνέδρια κ. λπ. και όποιος προλαβαίνει τα βλέπει. Μετά περνούν στη λήθη. Για παράδειγμα, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών καλεί μεγάλους ξένους στοχαστές να μιλήσουν για διάφορα θέματα. Στη Στοά Βιβλίου έχουν μιλήσει σημαντικότατοι εγχώριοι συγγραφείς, καθηγητές, διπλωμάτες κ. ά. όπως ο αείμνηστος Βύρων Θεοδωρόπουλος, ο κ. Τίτος Πατρίκιος, ο κ. Στέλιος Ράμφος και πολλοί άλλοι. Πριν από λίγο καιρό μίλησε ο Αλέν Μπαντιού στο Πολυτεχνείο (μπορεί να διαφωνεί κάποιος μαζί του, αλλά δεν μπορεί να τον προσπεράσει). Γενικώς γίνεται στην Αθήνα μια συζήτηση, στην οποία συμμετέχουν διακόσια με τριακόσια άτομα τη φορά και οι ιδέες που αναπτύσσονται σ’ αυτές τις εκδηλώσεις, αφενός τις χάνουν πολλοί, και αφετέρου χάνονται για πάντα.

Από την άλλη έχουμε επτά συν ένα (της Βουλής) κρατικά κανάλια που προβάλλουν καθημερινά 192 ώρες προγράμματος και όχι πάντοτε το καλύτερο. Δεν θα ήταν, για παράδειγμα, πιο λογικό να υπάρχει ένα κανάλι ιδεών αντί να έχουμε ένα κρατικό αθλητικό κανάλι; Ετσι κι αλλιώς, τις αθλητικές διοργανώσεις τις κυνηγούν για να τις προβάλλουν μετά μανίας όλοι οι ιδιωτικοί σταθμοί. Από την άλλη, ένα τέτοιο κανάλι θα ταίριαζε περισσότερο στους σκοπούς της δημόσιας τηλεόρασης που είναι η επιμόρφωση του ελληνικού λαού και θα είναι πολύ πιο οικονομικό. Πολλές εκδηλώσεις, έτσι κι αλλιώς μαγνητοσκοπούνται για να προβληθούν σε βίντεο-γουόλ στους εξωτερικούς χώρους. Το μόνο που χρειάζεται είναι η ψηφιακή τους αποθήκευση και η μεταφορά στο κρατικό κανάλι.

Φυσικά, αν ξετυλιχτεί μια τέτοια πρωτοβουλία δεν θα είναι στην αρχή χωρίς προβλήματα. Το βασικότερο όλων είναι ότι στην Ελλάδα παράγονται περισσότερες διαλέξεις και συνέδρια απ’ όσες μπορούμε να καταναλώσουμε ή να μεταδώσει ένα κανάλι. Είναι σίγουρο ότι, στην αρχή τουλάχιστον, θα υπάρξουν καταγγελίες για λογοκρισία «σημαντικών» εκδηλώσεων που «αποσιωπήθηκαν από την κρατική προπαγάνδα» κ. λπ., σύλλογοι που θα θέλουν να προβάλλουν διαλέξεις για την παρασκευή της ρακής στην Κάτω Παναγιά και οι λοιπές νεοελληνικές γκρίνιες. Το σημαντικό, όμως, είναι να μη χάνονται ιδέες και να γίνονται κοινωνοί αυτών όσο το δυνατόν περισσότεροι Ελληνες.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 18.2.2011