Η δύσκολη επόμενη μέρα

on . Posted in Ελλάδα

Σαν πολύ ψύχραιμοι δεν είναι στη Νέα Δημοκρατία; Εχουν αίσθηση του τι θα παραλάβουν και τι θα κληθούν να διαχειριστούν την επομένη των εθνικών εκλογών, όποτε κι αν αυτές γίνουν; Αντιγράφουμε δύο ειδήσεις από την «Καθημερινή» της περασμένης Παρασκευής: 1) «Η ΔΕΗ δεν έχει καταφέρει να εισπράξει οφειλές άνω των 2,5 δισ. ευρώ από απλήρωτους λογαριασμούς ρεύματος (...) τα τιμολόγιά της δεν αντανακλούν το κόστος, με αποτέλεσμα ο κυρίαρχος παίκτης της αγοράς να λειτουργεί με ζημίες και παράλληλα να παρακρατεί χρήματα από τους διαχειριστές, μεταφέροντας τα προβλήματα ρευστότητας που αντιμετωπίζει σε ολόκληρη την αγορά». 2) «Ο νέος περιφερειάρχης που θα εκλεγεί στην Αττική τον Μάιο θα ξεκινήσει τη θητεία του με τον χειρότερο δυνατό τρόπο: θα έχει στα χέρια του το πρόβλημα των απορριμμάτων έτοιμο να “σκάσει” σε διάστημα λίγων μηνών» (29.3.2019).

Αναφερόμαστε στην αντιπολίτευση διότι στην κυβέρνηση αγρόν αγοράζουν και το μόνο που τους απασχολεί είναι η επέλαση της... Ακροδεξιάς στην Ευρώπη, την οποία προσπαθούν να αναχαιτίσουν βρίζοντας το Κίνημα Αλλαγής. Ολες οι βασικές λειτουργίες του κράτους βρίσκονται «στο κόκκινο» και ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει διότι έκανε την «πρώτη επίσημη επίσκεψη Ελληνα πρωθυπουργού στη Ρουμανία από το 2008». Ο Κωστής Χατζηδάκης καταγγέλλει ότι «πάνω από το 40% των συρμών του μετρό της Αθήνας (28 από τους 67 συρμούς στις γραμμές 2 και 3) είναι εκτός λειτουργίας» και ο Χρήστος Σπίρτζης χτίζει Γέφυρες με τα απομεινάρια της Κεντροαριστεράς. Τα νοσοκομεία βρίσκονται σε μαύρο χάλι και ο υπουργός Υγείας είναι κάθε τρεις και λίγο στο Facebook. Οι δήμοι στενάζουν από τα οικονομικά τους προβλήματα και ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών φρόντισε με το σχέδιο Κλεισθένης και την απλή αναλογική να μείνουν ακυβέρνητοι τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Μην μιλήσουμε για την ανομία που διογκώνεται, για την ανασφάλεια των πολιτών που φουντώνει και φτάνει σε θλιβερές αυτοδικίες, για την ανώτατη παιδεία που με τις φαεινές ιδέες του Κώστα Γαβρόγλου αποδιαρθρώνεται.

Είναι λογικό να ψηφίσουν οι πολίτες με βάση την οικονομία. Εχουν καεί στον χυλό του 2009 και του 2015. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι επιδεινώνονται όλες οι άλλες παράμετροι της ελληνικής πραγματικότητας. Επενδύσεις δεν πρόκειται να έρθουν με τράπεζες ζόμπι (όπως κατάντησαν μετά την «περήφανη διαπραγμάτευση με τα πουκάμισα έξω»), ούτε όσο η μεγαλύτερη ενεργειακή επιχείρηση είναι στα πρόθυρα κατάρρευσης. Οι τουρίστες μπορεί να αγαπούν τον Παρθενώνα, τον ήλιο και τη θάλασσα, αλλά δεν θα έρθουν όταν σε νησιά όπως η Κέρκυρα δεν έχουν λύσει το πρόβλημα της απόθεσης και επεξεργασίας σκουπιδιών. Μην πούμε για την Αθήνα... Μπορεί μια κυβέρνηση Ν.Δ. να ξεμπλοκάρει –επιτέλους!– τις μεγάλες επενδύσεις στο Ελληνικό ή στη Χαλκιδική, αλλά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε να είναι δυνατόν το φρενάρισμά τους για ψύλλου πήδημα και από αριστερίστικες ή ακροδεξιές μειοψηφίες στα κατά τόπους δημοτικά συμβούλια.

Είναι βαριά και πολύ άσχημη η κληρονομιά που αφήνει αυτή η κυβέρνηση στην επόμενη και δεν αναφερόμαστε μόνο στην καθημαγμένη από τους φόρους μεσαία τάξη. Αναφερόμαστε στο γεγονός ότι, σε περίοδο έξαρσης της εγκληματικότητας, η Ελληνική Αστυνομία καλείται να δουλέψει με τον αραμπά των τηλεπικοινωνιών, δηλαδή με τους παλιούς πομπούς VHF. Σε κάθε τομέα η κατάσταση χειροτερεύει και όλοι ασχολούμαστε με το αν θα δώσει η κυβέρνηση δώρο Πάσχα. Και το κακό δεν είναι ότι ασχολούμαστε εμείς. Είναι ότι μόνο με αυτό ασχολείται και η κυβέρνηση...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 31.3.2019