Μια άχρηστη ανακατωσούρα

on . Posted in Ελλάδα

Θα μπορούσε να ήταν και αστείο, αν δεν ήταν τόσο τραγικό για τους θεσμούς και την ποιότητα της δημοκρατίας. Αναφερόμαστε στη συνταγματική στρέβλωση («στα όρια του συνταγματικού πραξικοπήματος», έγραψε ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης) με τους «δισυπόστατους βουλευτές» που δημιούργησε στη θητεία του ο κ. Νίκος Βούτσης. Η λεπτομέρεια είναι πως η κυβέρνηση δεν χρειαζόταν αυτή την αήθη μεθόδευση για να περνάει γρήγορα τα νομοσχέδιά της, χωρίς να πληγώσει τον κοινοβουλευτικό κανόνα.

Η εκχώρηση ψήφου και γνώμης του κ. Σπύρου Δανέλλη στην κυβέρνηση έγινε με το εξής σκεπτικό: «Επειδή επιθυμώ να συμβάλω στην προάσπιση του κύρους του Κοινοβουλίου, καθώς και στην εύρυθμη λειτουργία του, με αποφυγή σπατάλης χρόνου και ενέργειας σε συνεχείς ονομαστικές ψηφοφορίες (...) η ψήφος μου να προσμετράται με εκείνες των βουλευτών της συμπολίτευσης». Θα μπορούσε να σαρκάσει κάποιος πως και οι γεμάτες κοινοτοπίες ομιλίες των βουλευτών, για να παίζουν τα βίντεο στα τοπικά κανάλια της εκλογικής τους περιφέρειας, είναι «σπατάλη χρόνου και ενέργειας» και αμαυρώνουν το κύρος του Κοινοβουλίου, αλλά με δεδομένο ότι οι φορολογούμενοι πλήρωσαν ένα πανάκριβο σύστημα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας (560.000 ευρώ), γιατί να είναι χρονοβόρες οι «συνεχείς ονομαστικές ψηφοφορίες»; Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, «από τα στατιστικά στοιχεία που διαθέτουν οι αρμόδιες υπηρεσίες της Βουλής, μέχρι σήμερα μια ονομαστική ψηφοφορία απαιτούσε σχεδόν δύο ώρες για την ανακοίνωση του αποτελέσματος. Μία ώρα σχεδόν απαιτούσε η ανάγνωση του καταλόγου και άλλη μία ώρα η καταμέτρηση των ψήφων. Πλέον, ο χρόνος που θα απαιτείται θα είναι δέκα λεπτά...». Επομένως, ποιο είναι το πρόβλημα;

Το πρόβλημα είναι το γνωστό ΣΥΡΙΖΑϊκό. Το σύστημα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στη Βουλή πρωτοδοκιμάστηκε το καλοκαίρι του 2014. Πέρασαν πέντε χρόνια και ο πρόεδρός της δεν μπόρεσε ακόμη να το θέσει σε λειτουργία. Εγιναν κάποιες απόπειρες, που κατέληξαν σε φιάσκο. Το αποτέλεσμα αυτής της ολιγωρίας είναι κατ’ αρχάς η καταρράκωση των θεσμών. Ετσι, αυτήν τη στιγμή η Βουλή ουσιαστικώς έχει 302 βουλευτές: 151 ανήκουν τυπικώς στην αντιπολίτευση και 151 λένε ότι είναι στην πλειοψηφία. Δεύτερον, υπάρχει ο εξευτελισμός των «προθύμων»· φανταζόμαστε τις ερωτήσεις των ψηφοφόρων: «Με ποιο κόμμα κατεβαίνεις αυτήν τη φορά; Ξέρουμε με ποιο θα καταλήξεις;». Τρίτον, υπονομεύεται ένας άλλος στρατηγικός (ας μάς επιτραπεί η υπερβολή) στόχος του ΣΥΡΙΖΑ. Φαντάζεται κανείς τι έχει να γίνει σε ένα περιβάλλον απλής και ανόθευτης αναλογικής; Πόση συναλλαγή και πόσες θεσμικές στρεβλώσεις θα δούμε; Η ολιγωρία του κ. Βούτση απέδειξε ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να διαχειριστεί τέτοιου τύπου πολυτέλειες...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 7.2.2019