Νέοι με παλιά στερεότυπα

on . Posted in Ελλάδα

Π​​αρότι νέα στην ηλικία, δεν απέφυγε τα παλιά στερεότυπα η υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης Κατερίνα Νοτοπούλου. Τα επανέλαβε όλα. Ας αρχίσουμε από το Αριστερό στερεότυπο: «Θα ήταν τιμή μου να δουλέψω ως καθαρίστρια», είπε στη συνέντευξή της στην ΕΡΤ (6.9.2018).

Εντάξει! Δεν είναι ντροπή να δουλέψει κάποια ως καθαρίστρια, αλλά –μην τρελαθούμε κιόλας!– δεν αποτελεί και κάποια τιμή, όπως δεν είναι τιμή η άσκηση οποιουδήποτε επαγγέλματος. Εξάλλου, αν το θεωρούσε τόσο «μεγάλη τιμή» θα επέμενε να εργασθεί ως καθαρίστρια στον Δήμο Θεσσαλονίκης, όπως προέβλεπε η σύμβασή της και όχι στον τομέα Τουρισμού όπου τελικώς τοποθετήθηκε. Μην πούμε δε ότι μπορεί και τώρα να το καταφέρει, αφού πλέον έχει τις αναγκαίες διασυνδέσεις...

Το δεύτερο στερεότυπο, που εκστόμισε η κ. Νοτοπούλου είναι Δεξιό και κάνει θραύση στη συμπρωτεύουσα: «Το κράτος των Αθηνών ήθελε μία υποβαθμισμένη Θεσσαλονίκη, μία Θεσσαλονίκη υπό», είπε. Ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα: το κράτος γενικώς (ελληνικό, γαλλικό, αμερικανικό κ.λπ.) κάνει πολλά στραβά κι ένα από αυτά είναι να στρεβλώνει την ισόρροπη ανάπτυξη. Χρηματοδοτώντας τη γραφειοκρατία του διογκώνει κάποιες πόλεις εις βάρος των υπολοίπων. Οσο δε πιο συγκεντρωτικό είναι το κράτος, τόσο μεγαλύτερη η γραφειοκρατία, τόσο πιο πολυπληθής γίνεται η πρωτεύουσα. Επομένως αφενός δεν υπάρχει «κράτος Αθηνών» και αφετέρου αυτό δεν έχει γινάτια. Δεν «θέλει τη Θεσσαλονίκη υπό». Θέλει να αναπαράγει τον εαυτό του· να παραμείνει μεγάλο και συγκεντρωτικό –κάτι που θέλει πολύ και το κόμμα της κ. Νοτοπούλου– κι επομένως να υποβαθμίζει εκ των πραγμάτων την Περιφέρεια.

Το πιο εντυπωσιακό κομμάτι της συνέντευξής της ήταν εκείνο που αφορούσε την πρόσληψή της στον Δήμο Θεσσαλονίκης: «Είναι γνωστό τοις πάσι», είπε, «πως οι δήμοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, εποχιακές ανάγκες μέσω αυτών των συμβάσεων (σ.σ.: καθαριότητας), εις βάρος μάλιστα των εργαζόμενων μισθολογικά. Εγώ είχα εργαστεί στο περίπτερο τουρισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης μαζί με άλλες συναδέλφισσες για τις ανάγκες προβολής της πόλης».

Αλήθεια λέει. Ετσι γίνονται τα πράγματα. Το κράτος ελέγχει ασφυκτικά την Τοπική Αυτοδιοίκηση και οι δήμαρχοι μηχανεύονται διάφορα κόλπα για να επιτύχουν άλλους σκοπούς. Ενας από αυτούς είναι οι «συμβάσεις καθαριότητας», όπου τα πράγματα είναι σχετικά χαλαρά και η εποπτεύουσα κεντρική διοίκηση κάνει τα στραβά μάτια. Σε ένα λειτουργικό κράτος οι δήμοι θα είχαν τα δικά τους φορολογικά έσοδα (π.χ. τον ΕΝΦΙΑ) και δεν θα κοροϊδευόμασταν όλοι μεταξύ μας. Τα δημοτικά συμβούλια θα αποφάσιζαν πόσους θέλουν να προσλάβουν στην καθαριότητα ή στην τουριστική προβολή της πόλης. Θα λογοδοτούσαν στις φορολογούμενες τοπικές κοινωνίες αν προσλάμβαναν, π.χ., περισσότερους στην προβολή της πόλης απ’ ό,τι στην καθαριότητα. Δεν θα υπήρχε αυτή η παθογένεια να γίνονται όλες οι προσλήψεις σαν «καθαριότητας» και στο τέλος να μην ξέρουμε πόσους χρειάζεται κάθε δήμος για να παραμένει καθαρός και πόσα χρήματα πιθανώς σπαταλά σε άλλες δραστηριότητες. Οι δημότες με τον παρά τους θα έκαναν τον έλεγχο και δεν θα είχε προβλήματα η κ. Νοτοπούλου.

Το βασικότερο όμως είναι πως κ. Νοτοπούλου, η οποία ανήκει στη νέα (και υποτίθεται «ριζοσπαστική») γενιά των πολιτικών δεν δυσφορεί γι’ αυτή την παθογένεια· την προσπερνά με ένα «είναι γνωστό τοις πάσι». Κι αν η παρανομία είναι γνωστή, τι κάνει η κυβέρνηση και η ίδια που τη γνωρίζει από πρώτο χέρι; Αυτοί δεν υποτίθεται ότι εξελέγησαν για να τα αλλάξουν όλα;

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 9.9.2018