Πριν και μετά το Ζάππειο

on . Posted in Ελλάδα

Χ​​αρές και πανηγύρια είχε τις προάλλες στο Ζάππειο (22.6. 2018) η κυβέρνηση, για το τέλος του προγράμματος· ένα αχρείαστο μνημόνιο που αυτοί έφεραν, αυτοί γιόρτασαν το τέλος του, ενώ εμείς στο ενδιάμεσο απλώς το πληρώνουμε. Ο επικοινωνιακός χαλασμός που επιχείρησε η κυβέρνηση με τα ψεύτικα γέλια για χάρη των φωτογράφων, τα χειροκροτήματα που όρθιοι οι υπουργοί και οι κολαούζοι της κυβέρνησης προσέφεραν στον πρωθυπουργό, έπεισαν ελάχιστους. Ολοι γνωρίζουν ότι το πρόγραμμα τέλειωσε, οι υποχρεώσεις όμως παραμένουν βαριές και άλλα λεφτά δεν θα δοθούν.

Τα πράγματα βέβαια θα ήταν εντελώς διαφορετικά (και για τη χώρα και για τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) αν αυτή η φιέστα γινόταν τρία χρόνια πριν, αν η κυβέρνηση είχε το στοιχειώδες νιονιό να συνεχίσει από τον Ιανουάριο του 2015 από εκεί που σταμάτησαν οι προηγούμενοι. Θα τελείωνε την ουρά του δεύτερου μνημονίου με τα απείρως λιγότερα μέτρα και θα μπορούσε να πανηγυρίζει πιο νωρίς ότι «τέλειωσε τα μνημόνια»· τότε ο κόσμος πίστευε ό,τι μπαρούφα πετούσε. Αν και η οικονομία θα βρισκόταν υπό επιτήρηση, η κυβέρνηση θα είχε μεγαλύτερους βαθμούς ελευθερίας να ασκήσει την πολιτική που ήθελε, και θα είχε πιθανότητες επανεκλογής. Δεν κατάλαβε όμως ποτέ, ούτε τη διεθνή συγκυρία ούτε τις παραμέτρους του ελληνικού προβλήματος. Γι’ αυτό αφέθηκε στις ανοησίες Βαρουφάκη και τα στελέχη της εκτέθηκαν με δηλώσεις του στυλ «θα μας τα δώσουν, δεν τους συμφέρει να μη μας τα δώσουν».

Ας όψονται όμως η αγραμματοσύνη κάποιων, οι ιδεοληψίες κάποιων άλλων και οι τυχοδιωκτισμοί κάποιων τρίτων που κάνουν διεθνή καριέρα στην πλάτη μας. Δεν έχει κανένα νόημα να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα, αν και θα το πληρώσουμε ακριβά. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το πάθημα επαναλαμβάνεται· δεν έγινε μάθημα. Αν και σε άλλα πεδία της κυβερνητικής πολιτικής οι καταστροφικές επιπτώσεις δεν θα είναι τόσο άμεσες, όσο ένα Grexit, η κυβέρνηση, θαμπωμένη από τα αιτήματα του στενού της κομματικού πυρήνα, δεν κατανοεί ότι οι πρακτικές της στην Παιδεία, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στη Δημόσια Ασφάλεια και αλλού δεν κάνουν καλό ούτε στον τόπο, αλλά ούτε και στην ίδια. Για παράδειγμα: το μπάχαλο στα ΑΕΙ, το οποίο επιτείνουν οι φανφαρονισμοί Γαβρόγλου, το ζουν οι φοιτητές και θα το βρει μπροστά της η κυβέρνηση. Οσο οπαδός και να είναι ένας γονιός ποτέ δεν θα πει «α, τι ωραία που υπάρχει ελεύθερη διακίνηση και ναρκωτικών στο ΑΕΙ του γιου/της κόρης μου». Και στις ηλικίες 35-55 (που είναι κατά κανόνα οι γονιοί) τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 ήταν πάνω από 40%.

Η ίδια αγραμματοσύνη, οι ίδιες ιδεοληψίες και οι ίδιοι τυχοδιωκτισμοί καθοδηγούν τις πολιτικές των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μπορεί να αποφύγαμε την τελευταία στιγμή το μεγάλο ατύχημα, όμως η φθορά σε όλα τα επίπεδα συνεχίζεται...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 26.6.2018