Υποσχέσεις για διαρθρωτικές αλλαγές

on . Posted in Eλλάδα

 

Αν δεν πρόκειται περί διπλής γλώσσας (κοινώς «δούλεμα») προς τους Ευρωπαίους, τότε μιλάμε για σχιζοφρένεια της κυβέρνησης. Το προχθεσινό πρωτοσέλιδο της «Καθημερινής» (18.9.2013) αποτύπωσε με τον καλύτερο τρόπο την κακοδαιμονία της χώρας και έδειξε γιατί, τρία χρόνια τώρα, η οικονομία κάνει κύκλους όλο και πιο χαμηλά. Κορυφαίο θέμα, λοιπόν, στην πρώτη σελίδα της «Κ» ήταν η έκκληση Σαμαρά προς Βρυξέλλες «όχι άλλα μέτρα»: «Μήνυμα πως το “όποιο κενό κατά τα έτη 2015-2016 θα καλυφθεί με διαρθρωτικές αλλαγές που θα έχουν θετικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα και όχι με νέα (οριζόντια) μέτρα” απηύθυνε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς από τις Βρυξέλλες, όπου είχε διαδοχικές συναντήσεις...».

 

Ακριβώς από κάτω υπήρχε η είδηση για το πώς εννοεί η κυβέρνηση τις διαρθρωτικές αλλαγές: «Σε πλήρη απελευθέρωση των μισθώσεων για τα εμπορικά ακίνητα, ακόμη και των υφιστάμενων, επέμεναν τεχνικά κλιμάκια της τρόικας στη συνάντηση με στελέχη του υπουργείου Ανάπτυξης. Η ελληνική πλευρά αντιπρότεινε ένα καθεστώς ελάχιστης προστασίας για τους ενοικιαστές...».

 

Τι να πιστέψει τώρα ο πλέον καλόπιστος ευρωκράτης ή Ευρωπαίος πολιτικός που έχει υποσχεθεί στους ψηφοφόρους του ότι τα λεφτά που δάνεισαν στην Ελλάδα θα τα πάρουν πίσω; Οτι η Ελλάδα θα κάνει τις διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται ώστε να μην ξαναχρειαστούν νέα χρηματοδοτικά πακέτα με οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων; Οτι η χώρα μας είναι αποφασισμένη να απελευθερώσει την οικονομία για να δημιουργηθεί αναπτυξιακό αποτέλεσμα, το οποίο και δεν θα δημιουργεί ελλείμματα και θα πληρώσει (έστω μέρος) των χρωστούμενων; Στην καλύτερη περίπτωση, θα πιστέψουν ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Στη χειρότερη, ότι τους «δουλεύουμε ψιλό γαζί».

 

Κάποιος είχε πει ότι, «αν δεν ξέρεις πού θες να πας, το πιθανότερο είναι να βρεθείς εκεί που δεν θέλεις». Αυτό είναι το δράμα της χώρας τα τελευταία δεκατρία χρόνια. Βρισκόμαστε εκεί που δεν θέλουμε, επειδή ακριβώς δεν αποφασίσαμε ποτέ πού θέλουμε να πάμε. Δεν θελήσαμε να γίνουμε Ιρλανδία και γι’ αυτό οδεύουμε ταχύτατα προς Βουλγαρία. Με πρώτο τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού το 2001, αποφύγαμε όλες τις δομικές αλλαγές, με αποτέλεσμα το 2008 να μας βρει ανοιχτούς από όλες τις πάντες η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Εκτοτε δεν βάλαμε μυαλό. Επιμένουμε να μιλάμε για διαρθρωτικές αλλαγές και όποτε αυτές πάνε να γίνουν τις φρενάρουμε. Ολοι: κυβέρνηση, αντιπολίτευση, συνδικάτα.

 

Η οικονομία όμως εκδικείται. Οπως απέδειξε το «έπος του ασφαλιστικού», ό,τι δεν διορθώνεται σήμερα το πληρώνουμε αύριο πολύ ακριβά. Και θα συνεχίσουμε να το πληρώνουμε όσο ο πρωθυπουργός υπόσχεται εκτός της χώρας διαρθρωτικές αλλαγές και όλοι οι μηχανισμοί εντός της χώρας τις ροκανίζουν.

 

Συνεχίζουμε να πορευόμαστε προς τα εκεί που δεν θέλουμε να βρεθούμε, γιατί δεν αποφασίζουμε να χαράξουμε πορεία φιλελευθεροποίησης της οικονομίας. Τα πρωτογενή πλεονάσματα που με χίλιους κόπους και περισσότερες θυσίες επιτυγχάνουμε, χωρίς τις διαρθρωτικές αλλαγές είναι θνησιγενή. Είχαμε τέτοια και την περίοδο 1997-2001. Δεν μας έσωσαν, διότι δεν αρκεί να βελτιώσουμε τα νούμερα. Πρέπει να αλλάζουν και οι δομές που δεν επιτρέπουν στην οικονομία να δημιουργεί πλούτο.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 21.9.2013