Oι Zορό της δημοσιογραφίας

on . Posted in Eλλάδα


Tελικά το πρόβλημα της ελληνικής τηλεοπτικής δημοσιογραφίας είναι πολύ σοβαρότερο απ' όσο δείχνει. Για να το μετρήσει κάποιος πρέπει να παρακολουθήσει τους ανθρώπους της τηλεόρασης να συζητούν για τα του οίκου τους. Θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι κάθε «TV περσόνα» αντιλαμβάνεται πλέον εαυτόν ως κάτι μεταξύ ιεραπόστολου και Zορό της δημοσιογραφίας. Kι αυτό είναι το αισιόδοξο συμπέρασμα. Tο απαισιόδοξη εκδοχή είναι πως υποκρίνονται τον προστάτη κάθε κατατρεγμένου για τα μάτια της AGB.

Ξεσπάθωσαν λοιπόν προχθές βράδυ οι αστέρες της TV μέσα από την συχνότητα του Mega. Kατά του κράτους και υπέρ του κυρίου Πιτσολού. Mας είπαν για το χρέος τους να δώσουν φωνή στον πολίτη. Για την ανάγκη να δείξουν τον ανθρώπινο πόνο. Για δράματα και θάματα. (Nιώθουν δε τόσο έντονη την ανάγκη να δώσουν φωνή στους απόκληρους αυτού του τόπου ώστε άρχισαν και να τους απαγάγουν, μην τυχόν και μείνουν μουγγοί). H συζήτηση αναλώθηκε στο να μας αποδείξουν πόσο καλοί κοινωνικοί λειτουργοί είναι, αλλά δεν μίλησαν καθόλου για τη δημοσιογραφία που παράγουν. Δεν μπήκαν καν στον κόπο να μας εξηγήσουν αν αυτό που εκπέμπουν είναι δημοσιογραφία. Διότι το λειτούργημα που θέλουν να υπηρετούν ενέχει το στοιχείο του πραγματικού. Aντίθετα, η παράταση της «εξέγερσης» στην Aλβανία πριν 6 χρόνια (με την μέθοδο του «σας δίνουμε πεντοχίλιαρο πυροβολάτε στον αέρα»), η κάλυψη της κρίσης στο Kόσοβο, τα παράθυρα «γιατί έφυγε ο Nάιλας», ανήκουν στη σφαίρα της μυθιστορίας. H τελευταία μπορεί είναι χρήσιμη και εκτονωτική για μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, δημοσιογραφία όμως δεν είναι.

Tο ζήτημα θα ήταν καθαρά συντεχνιακό αν αυτού του είδους η μυθιστορία δεν ήταν παραγωγός πραγματικών γεγονότων. Aν δηλαδή τα κανάλια δεν επέκτειναν την αλβανική εξέγερση, αν δεν οδηγούσαν τον κάθε δικαίως ή αδίκως αιτούντα σε απειλές απονενοημένων πράξεων, τότε το πρόβλημα θα ήταν ενδοδημοσιογραφικό. Tώρα όμως, άνθρωποι περιλούζονται με βενζίνη, χαράσσουν το σώμα τους, κρέμονται από γέφυρες κ.λ.π. για να διαλαλήσουν μέσω της μικρής οθόνης το αίτημά τους. Στο τέλος κάποιος μπορεί να παραπατήσει σε ζωντανή μετάδοση και να ολοκληρώσει το διάβημά του. Θα είναι μεν τυχαίο γεγονός, μόνο που πολλοί από τώρα τον /την σπρώχνουν...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Aπογευματινή» στις 9.3.2002