Τα «πολλά Πολυτεχνεία»

on . Posted in Ελλάδα - Αριστερά

Το μεγαλύτερο κόμπλεξ που κατατρύχει τη «γενιά της μεταπολίτευσης» είναι ότι γεννήθηκε αργά και δεν πρόλαβε τις δάφνες της «γενιάς του Πολυτεχνείου». Εξ ου και τα συνθήματα «Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία». Τι κι αν η κατάληψη του 1973 (όπως και κάθε αντιστασιακή πράξη στη χούντα) ήταν νόμιμη αυτοάμυνα στην παράνομη βία που ασκούσε το δικτατορικό καθεστώς και καταπάτηση των δικαιωμάτων των πολιτών, ενώ οι καταλήψεις στον καιρό της Δημοκρατίας είναι επίθεση στα δικαιώματα των πολιτών και παράνομη βία; Ο αριστερός ο μύλος όλα τ’ αλέθει. Βαφτίζει «χούντα» τις δημοκρατικώς εκλεγμένες κυβερνήσεις· «δυνάμεις καταστολής» εκείνους που εντέλλονται και πληρώνονται για να επιβάλλουν τη βούληση της πλειοψηφίας, δηλαδή τον νόμο· «αντίσταση» την επιβολή της θέλησης των ολίγων στους πολλούς.

Φέτος τα πράγματα μπερδεύτηκαν. Μια μειοψηφία της μειοψηφίας αποφάσισε να κάνει τη δική της «εξέγερση». Η «Συνέλευση κατάληψης του Πολυτεχνείου» (καμιά πενηνταριά άτομα δηλαδή, όπως γίνεται σε όλες τις καταλήψεις) δήλωσε ότι αυτή είναι το πραγματικό νόημα του Πολυτεχνείου και κλειδαμπάρωσε τις πόρτες. Κατόπιν άρχισε το τουρλουμπούκι. «Η ομάδα “αναρχικών και κομμουνιστών για την ταξική αντεπίθεση” (τ.α.) δημοσίευσε καταγγελία πλήρως εχθρική προς την κατάληψη του Πολυτεχνείου. Η κατάληψη χαρακτηρίστηκε αντι-αναρχική, αντι-κομμουνιστική και αντι-κινηματική...».

Τελικώς το Πολυτεχνείο άνοιξε με μια συντονισμένη πορεία της «τ.α.», αλλά ποιοι ήταν και τι ήθελαν οι καταληψίες, τι ήταν και τι εκπροσωπούν οι αντεπιτιθέμενοι απομένει μεγάλο μυστήριο για την πλειονότητα των πολιτών, αυτών που επωμίζονται τα χάπενινγκ του «ένα, δύο τρία, πολλά Πολυτεχνεία». «Εκοφίτες» και «δήθεν αναρχικούς» αποκαλούσαν οι έξω τους μέσα, ενώ οι μέσα κατήγγειλαν ότι στην ανακατάληψη «συμμετείχαν τουλάχιστον τρία μέλη της συμμορίας που δρα στο όνομα και με την κάλυψη του χώρου nosotros και του Συντονιστικού Προσφυγικών Καταλήψεων, της γνωστής στο κίνημα ως security team, η οποία πριν μερικούς μήνες είχε επιτεθεί σε πολιτική κατάληψη με τη συνδρομή κυκλώματος προστασίας και είχε τραυματίσει σοβαρά και προσπαθήσει να εξευτελίσει σύντροφο».

Γράφαμε και παλιότερα ότι στην Αλγεβρα υπάρχει ο κλάδος των μιγαδικών αριθμών, οι οποίοι είναι μια έκφραση της μορφής α+βi, όπου α και β είναι πραγματικοί αριθμοί και ο i φανταστικός. Αν κάπου υπάρχει ένας φανταστικός αριθμός, όσους πραγματικούς αριθμούς κι αν προσθέσουμε, το αποτέλεσμα θα είναι πάντα ένας μη πραγματικός αριθμός. Το ίδιο γίνεται και στον χώρο των αυτοαποκαλούμενων αναρχικών. Από τη στιγμή που σε μια Δημοκρατία αποδέχονται το φανταστικό «δίκιο της εξέγερσης» όλοι έχουν δίκιο.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 18.11.2017