Η δικαιολόγηση μιας θηριωδίας

on . Posted in Ελλάδα - Αριστερά


Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι η σταλινική θηριωδία οφειλόταν σε «λάθη, υπερβολές και αδικίες», τα οποία, όπως δήλωσε προχθές η κ. Αλέκα Παπαρήγα, «γίνονταν πάντα» (συνέντευξη στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» 30.11.2008). Ας υποθέσουμε ότι ήταν λάθος η εκτόπιση εκατομμυρίων πολιτών, υπερβολή οι δολοφονίες εκατοντάδων χιλιάδων (σ.σ.: ποιος αριθμός δολοφονιών θεωρείται φυσιολογικός;) και αδικία οι δίκες της Μόσχας που οδήγησαν στον απίστευτο ευτελισμό αγωνιστών του σοσιαλιστικού ιδεώδους να δηλώνουν «πράκτορες του εχθρού» πριν εκτελεσθούν. Να ασπαστούμε επίσης την άποψη της κ. Παπαρήγα ότι «τα λάθη δεν ήταν δημιούργημα ανθρώπων με δόλιες προθέσεις». Οτι οι κομμουνιστές «είχαν να λύσουν πρωτόγνωρα θεωρητικά και πρακτικά ζητήματα» και στη διαδικασία «επίλυσης» των θεωρητικών ζητημάτων έσφαξαν μερικά εκατομμύρια παραπάνω, δημιούργησαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οδήγησαν ολόκληρους πληθυσμούς στην πείνα.

Αλλά πάλι «πρωτόγνωρα θεωρητικά και πρακτικά προβλήματα» δεν είχε να λύσει το ναζιστικό καθεστώς όταν αποφάσισε την εξολόθρευση περισσότερων ανθρώπων απ' όσους εξολόθρευσαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα; «Πρωτόγνωρα θεωρητικά και πρακτικά προβλήματα» δεν είχαν και οι νεοσυντηρητικοί της Ουάσιγκτον όταν αποφάσισαν την εισβολή και κατοχή του Ιράκ; Δεν δήλωνε ο ανεκδιήγητος W ότι ήθελε να εξαγάγει τη Δημοκρατία στον αραβικό κόσμο;

Βεβαίως έχει δίκιο η κ. Παπαρήγα όταν λέει ότι είναι λάθος «να βγάζουμε συμπεράσματα με βάση προσωπικά προτερήματα κι ελαττώματα». Το πρόβλημα της σοβιετικής θηριωδίας δεν ήταν ο Στάλιν, ήταν το ίδιο το σύστημα. Ενα σύστημα που κατ' αρχήν ανέδειξε κάποιον αιμοσταγή στο τιμόνι και κατά δεύτερον, επέτρεψε να γίνουν όλα αυτά «τα λάθη, οι υπερβολές και οι αδικίες». Και δεν μιλάμε για λάθη που οδήγησαν στην απώλεια εκατοντάδων ακινήτων (όπως π. χ. στην υπόθεση Βατοπεδίου), αλλά στην απώλεια εκατομμυρίων ανθρώπων. Η σοβιετική θηριωδία συνεχίστηκε επί εβδομήντα χρόνια, υποδούλωσε λαούς, δολοφόνησε χιλιάδες επειδή κανείς δεν μπορούσε να πει: «Ρε σύντροφοι, μήπως κάνουμε κάτι λάθος και σκοτώνουμε αυτούς που λέμε ότι απελευθερώνουμε;»

Το πρόβλημα κάθε δικτατορικού καθεστώτος είναι ότι δεν έχει τους μηχανισμούς αυτοδιόρθωσής του. Η διαφωνία είναι ποινικοποιημένη -όχι μόνο πολιτικά, αλλά κυριολεκτικά. Το αποτέλεσμα είναι «ομόφωνα» το καθεστώς να οδεύει από το λάθος στην υπερβολή, από την υπερβολή στην αδικία και από την αδικία στις μαζικές δολοφονίες. Γι' αυτό ο σταλινισμός δεν ήταν η αρρώστια του κομμουνισμού. Ηταν απλώς το σύμπτωμα. Ενα σπυρί που έβγαλε πολύ πύον και περισσότερο αίμα...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 2.12.2008