Ενα μέτρο το οποίο, αν και σωστό έχει και προεκλογικό χαρακτήρα, θα δημιουργήσει μια δεξαμενή 250.000 (τουλάχιστον) εξαγριωμένων από τη γραφειοκρατία ψηφοφόρων.

Το πρόβλημα στην ελληνική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας δεν είναι η παραγωγός ΔΕΗ, αλλά το δίκτυο μεταφοράς.

Μπορεί να μην το αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση, αλλά διογκώνεται στην κοινωνία μια μουρμούρα για ζητήματα διαφάνειας και ακεραιότητας.

Οι μικρές αλλά σημαντικές εκλογικεύσεις σε τομείς της λειτουργίας του κράτους δεν θα ήταν ευεργετικές μόνο για τους δύσμοιρους φορολογουμένους. Θα βοηθούσαν και την κυβέρνηση. 

Πόσοι υπουργοί χρειάζονται για να δοθεί ένα επίδομα στους δημοσιογράφους και τεχνικούς της ΕΡΤ που πάνε σε εμπόλεμες περιοχές;

Όπως θα έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ των πλατειών ποιος μπορεί να σώσει την ΛΑΡΚΟ; Οι κυβερνήσεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) που την χρεοκόπησαν οι ένας ιδιώτης με τα δικά του λεφτά;

Για κάθε νέα πρόκληση (π.χ. σεξουαλική παρενόχληση) το κράτος έχει πάντα ως απάντηση μια νέα διοικητική δομή, χωρίς ποτέ να καταργεί κάποια παλιότερη.

Το ελληνικό Δημόσιο βρίσκεται πέρα από αυτό που οι φυσικοί ονομάζουν «ορίζοντα γεγονότων» στη μαύρη τρύπα.

Από το ακριβό (για την πλειονότητα των καταναλωτών) μπέρδεμα με τις τιμές των PCR test, μας επιτρέπει να βγάλουμε ορισμένα συμπεράσματα.

Με φανερά και κρυφά κόστη, συν τις λαθροχειρίες (το λέμε ευγενικά) διοικήσεων και πολιτικών παραγόντων, αποκτήσαμε το ακριβότερο ρεύμα της Ευρώπης.

Μια απόπειρα κατάλυσης της «Διαύγειας» που πέρασε στα ψιλά του δημοσίου διαλόγου.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των τραπεζών είναι ότι υπήρξαν ο τροφοδότης λογαριασμός του πελατειακού κράτους.

Και στις αναγκαίες υποδομές το κεντρικό κράτος είναι ανορθολογικό: αλλού πλεονάζουν και αλλού υπολείπονται.

Σάμπως δεν «τζόγαραν» τα ασφαλιστικά ταμεία όταν αγόρασαν τίτλους του ελληνικού Δημοσίου;

Ακόμη κι εκείνοι που διατυμπάνιζαν ότι «το κράτος δεν είναι η λύση, το κράτος είναι το πρόβλημα» παρήγαγαν θηριώδη ελλείμματα.

Ένα αυτόνομο σωματείο εργαζομένων συμφώνησε με μια ένωση ιδιωτών εργοληπτών να πληρώνει το κράτος επιπλέον 2,5‰ σε κάθε έργο!

Πρέπει να αναρωτηθούμε τι σόι «επιτελικό κράτος» χτίζει η κυβέρνηση όταν ασχολείται, έστω διά αντιπροσώπου, με την παραγωγή και διανομή 1,5 εκατ. μασκών.

Η υποπερίπτωση της υποπεριπτώσεως, της περίπτωσης, της παραγράφου, του άρθρου και τρέχα γύρευε.

Το έλλειμμα εμπιστοσύνης που μετέτρεψε τα κεφάλαια κίνησης των επιχειρήσεων σε κεφάλαια ακινησίας στις τράπεζες.

Το κράτος που επιστρέφει είναι το κράτος που μας χρεοκόπησε…