Οι νοοτροπίες δεν εξαλείφονται και οι συμπεριφορές δεν απαξιώνονται κάνοντας «διακριτό στον ποινικό κώδικα» το κακούργημα της γυναικοκτονίας που έτσι κι αλλιώς τιμωρείται ως ανθρωποκτονία με ισόβια.
«Η γυναικοκτονία ως όρος να υπάρχει στον δημόσιο λόγο, αλλά δεν θα ωφελήσει σε τίποτα η ένταξή της στον Ποινικό Κώδικα».
Δυο σκασίλες είχε για να διχαστεί ο λαός και μία είναι για την αποφυλάκιση ή μη του κ. Δημήτρη Λιγνάδη.
Δεν είδαμε κανένα «λαϊκό κίνημα» όταν ένας ντράμερ είχε καταδικασθεί πρωτοδίκως σε κάθειρξη 12 ετών για ασέλγεια εις βάρος εξάχρονης αλλά το δικαστήριο του χορήγησε αναστολή μέχρι την έφεση.
Σ’ αυτήν τη χώρα ουδέποτε ψάχνουμε λύσεις στα προβλήματα. Πάντα αναζητούμε ενόχους που θα πουν μια διαφορετική κουβέντα παραπάνω.
Το κοινό περί δικαίου αίσθημα θέλει έγκλημα και τιμωρία, χωρίς τίποτε στο ενδιάμεσο.
Ο κ. Βερναρδάκης οφείλει να ζητήσει συγγνώμη και από την κ. Ρούλα Πισπιρίγκου, η οποία προς το παρόν δεν είναι ένοχη για οτιδήποτε, ούτε καν για όσα προσάπτει στην κ. Κεραμέως.
Οι αναρίθμητες αναβολές δικών λόγω παράλληλης απασχόλησης των δικηγόρων.
«Το δικαίωμά σου να προσφεύγεις στην Δικαιοσύνη δεν προϋποθέτει και υποχρέωση της Δικαιοσύνης να σε πάρει στα σοβαρά».
«Το μόνο σοβαρό αντίβαρο στη μεγάλη εξουσία των δικαστών είναι η δημόσια κριτική του έργου τους…»
Δεν ήξερε λέει η Εισαγγελία, για την ύπαρξη δεύτερου ανήλικου στο σπίτι της Κυψέλης, αλλά γιατί δεν ρωτούσε, αφού αυτή είναι η δουλειά της;
Oι «αυστηροποιήσεις» του κ. Τσιάρα δεν λύνουν, αλλά μεγεθύνουν το βασικό πρόβλημα της Δικαιοσύνης, που είναι η αργοπορία στην απονομή της.
Σε μια χώρα που κάποιος μπορεί να χάσει τη δουλειά του επειδή κάποιο άστοχο σχόλιο θεωρείται «σεξουαλική παρενόχληση», ένα ολόκληρο σύστημα απέτυχε να θέσει σε διαθεσιμότητα κάποιον που καταγγέλλεται για παιδεραστία!
Κάθε «λύση» με ένα νόμο και ένα άρθρο κρύβει τα βαθύτερα προβλήματα. Οι πολλές γυναικοκτονίες είναι το σύμπτωμα της παθογένειας η οποία έχει να κάνει με τη θέση που η ανατολίτικη παράδοση της χώρας μας όρισε για τις γυναίκες.
Τι ζητούν οι συνδικαλιστές; Αν, στο πλαίσιο μιας διάχυτης φοβίας των πολιτών για την παραβατικότητα, μπορούν οι αστυνομικοί να παραβαίνουν τον όρκο τους για να κάνουν δυο καουμποϊλίκια παραπάνω;
Πόσο ασφαλείς μπορούν να νιώθουν οι πολίτες με σώματα ασφαλείας δίχως ιεραρχία, με αστυνομικούς να παραβαίνουν εντολές που καταλήγουν σε τραγωδίες;
Το εξαιρετικά επικίνδυνο είναι να παράκουσαν εντολές, να έκαναν καουμποϊλίκια. Τότε κανείς μας δεν πρέπει να νιώθει ασφαλής.
Ο Ποινικός Κώδικας βρίθει πλημμελημάτων, που επιβάλλουν διαδικασία αυτοφώρου.
Αν το πρόβλημα της εγκληματικότητας λυνόταν με τις αυστηροποιήσεις του κ. Τσιάρα, το λογικό και πιο προστατευτικό για την κοινωνία στο σύνολό της, θα ήταν να ξεκινήσει από τους αστυνομικούς.
Κάθε φορά που η ελληνική κοινωνία συγκλονίζεται από ένα έγκλημα, θα βγει ο υπουργός Δικαιοσύνης να εξαγγείλει ότι αυστηροποιούνται οι ποινές.
