Η κυβέρνηση θέλησε να κάνει το σωστό στην Παιδεία αλλά χωρίς να το μάθει κανείς, ειδικά τα αντιδραστικά σχήματα που διαφεντεύουν τα ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Ορθώς επέλεξε η κυβέρνηση να μεταθέσει τη συζήτηση του νομοσχεδίου για τη μεταρρύθμιση στα ΑΕΙ το φθινόπωρο. Νομοσχέδια τέτοιας σημασίας πρέπει να συζητιούνται στην ολομέλεια της Βουλής και όχι στα θερινά τμήματα. Πρέπει δυνητικά να κατατίθενται απόψεις και από τους τριακόσιους και όχι από τους ελάχιστους βαριεστημένους που κάνουν καλοκαιριάτικα το κοινοβουλευτικό τους καθήκον. Κάποιοι, βέβαια, ισχυρίζονται ότι και το ΠΑΣΟΚ πέρασε μείζονος σπουδαιότητας νομοσχέδια από τα καλοκαιρινά τμήματα. Ε, και; Τα κακώς κείμενα της προηγούμενης διακυβέρνησης δεν ήρθε να διορθώσει η τωρινή;
Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι η τετράμηνη καθυστέρηση ενός νομοσχεδίου, το οποίο σημειωτέον δεν είδαμε ακόμη. Μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί το γεγονός πως η αναβολή δεν έγινε για να βελτιωθεί η δημοκρατική διαδικασία. Δεν πρυτάνευσε η λογική. Εγινε διότι η κυβέρνηση είδε τις φοιτητικές κινητοποιήσεις και τρόμαξε. Εκανε πίσω, γιατί αυτή τη φορά σύμπασα η γραφειοκρατία των συνδικαλιστικών κινημάτων στον χώρο της παιδείας αντέδρασε συντεταγμένα. Και η μεταρρύθμιση στην Παιδεία οδεύει στις ελληνικές καλένδες. Διότι -κακά τα ψέματα!- παραμονές των δημοτικών εκλογών δεν κατεβαίνει νομοσχέδιο για την Παιδεία. Μετά τις δημοτικές εκλογές μπαίνουμε σε προεκλογική τροχιά, οπότε…
Οι προθέσεις -Θεός σχωρέστες! – του υπουργείου Παιδείας ήταν καλές. Ολοι γνωρίζουν ότι τα πράγματα στην Ανώτατη Παιδεία πρέπει να αλλάξουν δραστικά. Και στη λειτουργία των δημόσιων πανεπιστημίων και στην απελευθέρωση της αγοράς εκπαίδευσης. Ολοι αποδέχονται πως και η αξιολόγηση διδασκόντων και ιδρυμάτων χρειάζεται. Ολοι καταλαβαίνουν ότι οι αιώνιοι φοιτητές πρέπει να πάνε στις δουλειές τους και οι καθηγητές να διδάσκουν αντί να τρώνε τις ώρες τους στα αεροπλάνα πηγαινοερχόμενοι στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ της περιφέρειας. Απαντες κατανοούν, οι πρυτανικές αρχές να εκλέγονται από το σύνολο των φοιτητών και όχι από τους φοιτητοπατέρες κ.ά.
Οι χειρισμοί όμως για τη μεταρρύθμιση ήταν λάθος. Εγιναν μεν κάποια σωστά βήματα, αλλά ήταν αποσπασματικά και δεν είχαν στόχο τη μεταρρύθμιση καθ’ αυτή, αλλά την αποενοχοποίηση της μεταρρύθμισης. Η σύσταση του «Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας» (ΕΣΥΠ) ήταν μια από τις καλές ιδέες. Δούλεψε, συνεδρίασε και κατέληξε σε λογικές προτάσεις για το τι πρέπει να αλλάξει. Γι’ αυτές τις προτάσεις, όμως, δεν μάθαμε ποτέ τι λέει η κυβέρνηση. Κι αυτό άφησε χώρο για μεγάλη «σπέκουλα». Ετσι πολλοί μπέρδεψαν τις προτάσεις του ΕΣΥΠ με τις θέσεις της κυβέρνησης. Εσκεμμένα. Κάποιοι διαστρέβλωσαν την πρόταση περί αιωνίων φοιτητών επί τα χείρω. Εφτιαξαν τερατώδη σενάρια για την αξιολόγηση. Είπαν ψέματα για το άσυλο. Γενικώς παρουσίασαν μια μαύρη εικόνα, εκμεταλλευόμενοι την απουσία θέσεων της κυβέρνησης. Ετσι οι φήμες περί των «κακών» προθέσεων του υπουργείου διόγκωσε τις αντιδράσεις. Η συζήτηση για μια ακόμη φορά δεν έγινε επί του πραγματικού. Μόνο που αυτή τη φορά δεν έφταιγαν οι συνήθεις μάγειροι του δημοσίου διαλόγου. Εφταιγε η απουσία πολιτικής πρότασης, αυτή που θα μάθουμε την επόμενη εβδομάδα με τη δημοσιοποίηση του προσχεδίου νόμου.
Για μια ακόμη φορά η κυβέρνηση ήταν αμφίθυμη απέναντι στις αναγκαίες για τον τόπο μεταρρυθμίσεις. Θέλησε να κάνει το σωστό, αλλά χωρίς να το μάθει κανείς, ειδικά τα αντιδραστικά σχήματα που διαφεντεύουν την Ανώτατη Εκπαίδευση. Γι’ αυτό θέλησε να δημοσιοποιήσει τις θέσεις της καλοκαιριάτικα. Τότε που το «κίνημα» θα βρίσκεται στις παραλίες.
Η κυβέρνηση πρέπει να καταλάβει κάτι. Εχει απέναντί της ένα αντιδραστικό, αριστερό στην καταγωγή, μέτωπο. Αυτό, ξέρει καλά τις πολιτικές και τις πολιτικάντικες τακτικές. Δεν πρόκειται να αφήσει καμιά μεταρρύθμιση να προχωρήσει. Είτε το χαϊδεύει η κυβέρνηση είτε κρύβεται από αυτό…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 15.6.2006
