Ελλάς-Γαλλία, συμμαχία και στην κρίση του Τύπου...

Tα ελληνικά ΜΜΕ δεν λειτουργούν στην «αγορά της ενημέρωσης», βρίσκονται στην «αγορά της πολιτικής επιρροής».

H ελληνική κρίση του Τύπου έχει τόση σχέση με τη διεθνή κρίση του Τύπου, όσο έχει η κρίση της ελληνικής οικονομίας με τη διεθνή οικονομία.

Η συζήτηση περί παραταξιακού Τύπου στον 21ο αιώνα δεν είναι προσβλητική για τους δημοσιογράφους. Είναι πρωτίστως προσβλητική για τους αναγνώστες.

Είναι πολλά τα προβλήματα που έχει ο χώρος των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Το βασικότερο είναι αυτή η αντίληψη, ότι ο Τύπος δεν έχει ανάγκη την αγορά και ότι κρίνεται με διαφορετικά κριτήρια από την προσφορά και τη ζήτηση.

Ο κόσμος άλλαξε και οι τελευταίοι που το κατανοούν είναι εκείνοι που πρέπει να ενημερώνουν τον κόσμο για τις αλλαγές που ήρθαν.

Στην πληροφορική κοινωνία το μόνο σίγουρο είναι ότι πνιγόμαστε στην πληροφορία. Aυτό που μας λείπει είναι ο οδηγός σ' αυτόν τον ορμητικό χείμαρρο, η πυξίδα στη θάλασσα των πληροφοριών.

Η τροπολογία για το αφορολόγητο και χωρίς παραστατικά 2% του τζίρου των εκδοτικών επιχειρήσεων αναδεικνύει μεγάλα ελλείμματα στο πολιτικό και μιντιακό μας σύστημα.

Στην Ελλάδα, όσο συρρικνώνονται οι κυκλοφορίες των εφημερίδων, τόσο αυξάνεται ο αριθμός των τίτλων.

Χρειάζεται το αγγελιόσημο; Γιατί να εμπλέκεται στο ασφαλιστικό των δημοσιογράφων το κράτος, αφού δεν χρηματοδοτεί τα Ταμεία;

Ο Ντιούι, ο Τρούμαν και ο Τσιτουρίδης. Το χρονικό μιας δημοσιογραφικής γκάφας.

Οι άνθρωποι των ΜΜΕ ανακαλύπτουν πως ακόμη και αν η «ενημέρωση είναι πάνω από τα κέρδη» δεν μπορεί να είναι υπεράνω των ζημιών.

H αγορά των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στην Ελλάδα κρύβει πολλές «Πάλκο». Πολλοί περιμένουν καρτερικά να δουν πότε θα σκάσει η επόμενη φούσκα της ύστερης μεταπολίτευσης.

Οι επιχειρήσεις του Τύπου αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν τη βαθιά κρίση βάζοντας το κάρο πριν το άλογο. Αποφάσισαν να επενδύσουν στα δώρα αντί στο βασικό τους προϊόν.

Το κλειδί της επιτυχίας σε μια εποχή που πνιγόμαστε σε δωρεάν περιεχόμενο είναι η επένδυση στην ποιότητα των παραγωγών του επί πληρωμή περιεχομένου.

Ποιες εφημερίδες θέλουμε;

Oι ιστορικοί και οι ανθρωπολόγοι συμφωνούν: όλοι οι πολιτισμοί σε ολόκληρη την ιστορία παρουσιάζουν κοινά χαρακτηριστικά στην παραγωγή και κατανάλωση ειδήσεων. Tι σημαίνει αυτή η οικουμενική ανάγκη για δημοσιογραφικές υπηρεσίες;

Tο λογοτεχνικό γεγονός της χρονιάς δεν ήταν ένα βιβλίο που ξεχώρισε για την αισθητική του τελειότητα, ή κάτι που άνοιξε νέους λογοτεχνικούς δρόμους. Ήταν ένα μυθιστόρημα - διαφήμιση για λογαριασμό της αλυσίδας «Bulgari».

150 χρόνια NEW YORK TIMES και 200 NEW YORK POST. Δύο εντελώς διαφορετικές εφημερίδες της Nέας Yόρκης γιορτάζουν. H ιστορία τους είναι συνυφασμένη με τις εξελίξεις των Hνωμένων Πολιτειών.

Oι δικτυακές αγγελίες δείχνουν τα πρώτα ενθαρρυντικά οικονομικά μηνύματα στο internet και μια πιθανή συνταγή για μελλοντική επιτυχία των dot-com: Bρες μια καλή ιδέα και κάνε τη καλύτερα στο internet.