Kαλά είναι να κουμπωνόμαστε κάθε φορά που ακούμε περί «αναπτυξιακής πολιτικής» και να ζητάμε περισσότερες διευκρινίσεις.

Σάββατο μεσημέρι σε ένα καφέ της επαρχίας, οι εφημερίδες έχουν απλωθεί, όπως και η κουβέντα. Πρώτο θέμα συζήτησης, φυσικά, η οικονομική κατάσταση και τα μέτρα...

Οι κοινωνίες έχουν διαδικασίες, συζητήσεις, διαπραγματεύσεις. Αυτήν την χασομέρια την ονομάζουμε δημοκρατία.

Η στρατηγική του ΚΚΕ βασίζεται στην επιθυμία για μεγιστοποίηση της μιζέριας του λαού.

Εν μέσω της μεγαλύτερης κρίσης που περνά ο τόπος η Αριστερά και κάποια ΜΜΕ ανακυκλώνουν τους όρους του παρελθόντος...

Το βασικότερο πρόβλημα της χώρας είναι η λογική της σπατάλης που κυριαρχεί. Υπάρχει διαρκής πίεση από βουλευτές, δημάρχους, φορείς, ΜΜΕ, για άκριτη αύξηση των δαπανών.

Mάλλον λαθεύουν οι Ευρωπαίοι. Δεν χρειαζόμαστε οικονομική επιτήρηση. Με τους βουλευτές που έχουμε, μάλλον πολιτική επιτήρηση απαιτείται.

Το δάχτυλο στο γερμανικό περιοδικό Focus απείλησε να προκαλέσει διπλωματική κρίση μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας.

Οι «ελληνικές ιδιαιτερότητες» που διαλανθάνουν της προσοχής των οικονομολόγων και δεν μπαίνουν στα οικονομετρικά μοντέλα των επιτηρητών.

Γιατί η προστασία των διατηρητέων να σταματάει μόλις αυτά γκρεμιστούν;

Η σπατάλη είναι διάσπαρτη στην ελληνική Δημόσια Διοίκηση. Αν αντιμετωπιζόταν κατά το παρελθόν δεν θα χρειαζόμασταν τόσο αυστηρό πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας.

Ο κόσμος άλλαξε, αλλά κανένας δεν το 'χει πει στο ΚΚΕ και σε άλλους που κορδώνονται ως υπερασπιστές των εργαζομένων.

Οι στρατιωτικές μονάδες-φαντάσματα χρειάζονται μόνο για να συντηρούν τοπικές καφετέριες και μπακάλικα.

H άνιση παγκοσμιοποίηση απειλεί και διεθνικές πολιτικές επιλογές όπως είναι το όραμα της Ευρωπαϊκής ενοποίησης

Το γεγονός ότι η Ελλάδα υπήρξε αφρόνως σπάταλη δεν σημαίνει ότι δεν γίνονται κερδοσκοπικά παιχνίδια.

Οι συνδικαλιστές θεωρούν όχι μόνο ότι τους χρωστάμε τα προνόμιά τους, αλλά και ότι οι δημόσιοι χώροι είναι δικό τους βιλαέτι.

Πριν κλάψουμε για το παντεσπάνι που χάνουν οι Ιρλανδοί ας δούμε πώς θα βγάλουμε το δικό μας ψωμί.

Φτάσαμε στον έσχατο παραλογισμό: προκειμένου να μην έρθει ένας καθηγητής σε ένα ελληνικό πανεπιστήμιο, η πολιτεία θα πάψει να αναγνωρίζει το 27ο καλύτερο πανεπιστήμιο των ΗΠΑ!

Στην Ελλάδα «νόμος είναι το καπρίτσιο του συνδικαλιστή». Οταν, για παράδειγμα, απεργούν οι υπάλληλοι του υπουργείου Οικονομικών οι συνδικαλιστές απαγορεύουν σε όλους την είσοδο!

Tο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απεφάνθη ότι, παρά τον συντεχνιασμό των βουλευτών, δεν νοείται σε δημοκρατική χώρα το 2010 να μην αίρεται η ασυλία βουλευτών, όταν μηνύονται ή κατηγορούνται για αδικήματα εκτός των καθηκόντων τους.