Φυσικά χρειάζονται διαρθρωτικές αλλαγές για τη μακροχρόνια ανάπτυξη της χώρας, αλλά βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα πρέπει να περικοπούν οι δημόσιες δαπάνες.
Παρακολουθώντας τον διεθνή οικονομικό Τύπο μπορεί κάποιος να καταλήξει σε ένα ασφαλές συμπέρασμα. Το παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό σύστημα έχει αφεθεί να λειτουργεί έτσι, ώστε ευκολότερα χρεοκοπεί μια χώρα παρά μια τράπεζα.
Η ροπή προς πολλαπλασιασμό του κράτους είναι ακαταμάχητη στο πολιτικό σύστημα. Υπάρχουν πελάτες-ψηφοφόροι που πιέζουν, κομματικοί και φίλοι που πρέπει να τακτοποιηθούν.
Ικανοποιήθηκε το «φιλολαϊκό» αίτημα των αγροτών που έλεγε ότι η τιμή των αγροτικών προϊόντων στα μαγαζιά θα φτάνει (κατά το μέγιστο) στο διπλάσιο της τιμής του παραγωγού.
Η συντηρητική αντίδραση ποτέ δεν σέβεται τη Δημοκρατία. Μήπως δεν είναι η δημοκρατία, έτσι κι αλλιώς, προϊόν της Γαλλικής Επανάστασης και του «άθεου Διαφωτισμού»;
Τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας είναι πιο μεγάλα και πιο βαθιά. Και γι' αυτό δεν χρειάζεται μόνο ένα Πρόγραμμα Σταθερότητας. Χρειάζονται πολλά, και ας αρχίσουμε να συνηθίζουμε στην ιδέα.
Ο ρατσισμός σε μια κοινωνία φαίνεται την επόμενη μέρα. Από το πόσο κινητοποιείται η αστυνομία, από το πόσο ευαισθητοποιούνται οι τοπικές κοινωνίες, από το πόσο φρικιούν οι πολίτες.
Πόθεν τέτοιος παραλογισμός; Βρισκόμαστε σε μια αδιέξοδη κατάσταση. Από τη μία, υπάρχει ένα ζήτημα εφαρμογής των νόμων που πρώτοι οι δικαστές επιζητούν. Από την άλλη, κινδυνεύει να...